Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

F=ma


Θα ήθελα να ξεκινήσω αυτά που θέλω να πώ δηλώνοντας απερίφραστα: Δεν είμαι σχετικός με το αντικείμενο της Φυσικής. Η οποιαδήποτε χρήση όρων/ νόμων της Φυσικής γίνεται καθαρά για λόγους μυθοπλασίας,διευκόλυνσης και εξυπνακισμού, και οι πληροφορίες αντλούνται απ'την ασθενή μνήμη του γράφοντος και βασίζονται στη σχολική διδασκαλία.
                             F=ma
Η δύναμη είναι ίση με τη μάζα ενός σώματος επι την επιτάχυνσή του. Ας μην ασχοληθούμε με το m. Ας δεχθούμε οτι a  είναι η δημοκρατία,και οτι F είναι το καλό της χώρας.


Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επιχειρούν να μας πείσουν οτι F= οικονομία. Θέλουν επίσης να μας πείσουν οτι το a είναι ανασταλτικός παράγοντας του F. Θέλουν να φέρουν το a  στα μέτρα τους έτσι ώστε χρησιμοποιώντας το F ως δικαιολογία , να αξιοποιήσουν το m , και να το μοιράσουν μεταξύ τους. Όπου m λοιπόν βάλτε ότι σας έρχεται στο μυαλό. Χρυσάφι, τηλεπικοινωνίες, Νερό, Ρεύμα, Πετρέλαιο... Τους πόρους που είναι "ευρωπαϊκοί" όπως είπε και ο Σαμαράς.

Ας σκεφτούμε λίγο διαφορετικά.
Ας αφήσουμε το F άγνωστο. Πως θα σας φαινόταν αν το F δεν ήταν η οικονομία. Εαν τα προγράμματα τα οποία πασχίζουν, όπως δηλώνουν, να βελτιώσουν την οικονομία, δεν υπήρχαν;  Πώς θα σας φαινόταν αν το a ήταν  σταθερό(=1); Κυρίως, πώς θα σας φαινόταν αν το m, ήταν στα δικά μας χέρια; Αν το a σταθερό, και το m  στα χέρια μας, σημαίνει οτι F=m , που σημαίνει ουσιαστικά οτι το καλό της χώρας θα ήταν στα δικά μας χέρια.


Τρίτος Νόμος του Νεύτωνα
F1 + F2 =0 -->  F1 =- F2 
Πράγμα που σημαίνει οτι για κάθε δράση, υπάρχει μια αντίδραση ίδιου μεγέθους και αντίθετης κατεύθυνσης. 
F1= Κρατική δύναμη= Καταστολή+Μέτρα+Μεγαλοεργολάβοι+Μιντιακη Τρομοκρατία+εκφασισμος+Ανεργία+Ιδιωτικοξεπουλήσεις

 F2 = Λαϊκή Δύναμη=Διαδηλώσεις+Καταλήψεις+Αντιστασιακοί δημοσιογράφοι( Hot Doc,Unfollow και λίγοι ακόμα)+ πολιτική σκέψη,ενημέρωση και οργάνωση της εργατικής τάξης



Χρησιμοποιώντας τους δύο αυτόυς νόμους, υπήρξε η κίνηση της ΒΙΟΜΕΤ. Εργαζόμενοι που επλήγησαν απ'την F1, και ήταν πάνω απο ένα χρόνο απλήρωτοι, θέλησαν να πάρουν το m στα χέρια τους. Ο πλούτος πάνω στον οποίο δούλευαν, και απο τον οποίο κέρδιζαν λιγοστά χρήματα ήρθε η ώρα να φτάσει στα δικά τους χέρια. Την ώρα που όλα κατέρρεαν, κάποιοι, είδαν κάτι να στέκεται. Στις 13 Φλεβάρη πέρασαν τις πόρτες του εργοστασίου, και το εργοστάσιο άρχισε να λειτουργεί ξανά. Και αυτό ήταν μια νίκη. Γιατί δόθηκε ενα μήνυμα. Πως το σύνθημα "Εργάτη, μπορείς χωρίς αφεντικά!" είναι μάλλον αλήθεια.
Το αν η ΒΙΟΜΕΤ θα πετύχει η όχι, είναι αμφίβολο, αλλά πιό σημαντικό είναι αδιάφορο. Γιατί αν αποτύχει δεν θα είναι γιατί δεν μπορεί να υπάρξει αυτοδιαχείρηση. Δεν θα είναι γιατί "είναι φυσική νομοτέλεια, κάποιοι άνθρωποι να κυριαρχούν και κάποιοι να κυριαρχούνται". Θα είναι γιατί η F1 στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης και επίπλαστης νομιμότητας θα έχει υψώσει τείχη απέναντι στην επιτυχία του εγχειρήματος. Είτε θα σπάσει την κατάληψη, ή θα δώσει φιρμάνι στους προμηθευτές να μπλοκάρουν την παραγωγή. Όπως και στην Βίλα Αμαλίας, το κράτος θα δώσει ένα μήνυμα: Προτιμώ ένα κτήριο να σαπίζει απ'τα ποντίκια, παρά να είναι στα χέρια της F2.
Και είναι απόλυτα λογικό. Γιατί όπως είπαμε είναι αντίρροπες δυνάμεις.
Σκεφτείτε πόσο πιο απλό θα ήταν άν το κράτος επιδοτούσε την εργασία αντί για την ανεργία. Δηλαδή είναι πχ 100 εργαζόμενοι στην ΒΙΟΜΕΤ. Αν αντί να  δίνει επίδομα ανεργίας σε μηνιαίες δόσεις επι 1 τουλάχιστον χρόνο,σε 100 άτομα επέλεγε να τους τα δώσει "μπροστά" στο όνομα του συνεταιρισμού, έτσι ώστε να έχει ένα startup κεφάλαιο, πόσο πιο σωστό θα ήταν; Αντί δηλαδή να πληρώνεις κάποιον και να μην είναι παραγωγικός, γιατί να μην τον πληρώσεις και να του δώσεις την ευκαιρία  πρώτον να μην εξαρτάται απο σένα και δεύτερον να σε οφελήσει και εσένα μακροπρόθεσμα ( απόδοση φόρων, εξαγωγές κλπ).

Η απάντηση έρχεται δυστυχώς απ'τη φυσική. F1 =- F2 
Όσο η   F2  εξαθλιώνεται, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η  F1.
Οσο το a μικραίνει, τόσο μικρότερη γίνεται η  F2.


Κι όσο μικραίνει το a, τόσο περισσότερο η F1 μπορεί να κάνει ότι θέλει με το m.
Όπως είπαμε  F1 =- F
Και κάποιοι είπαν :  το m είναι δικό μας! Το χρυσάφι, το νερό μας! Και βγήκανε στους δρόμους να διώξουν τις δυνάμεις της καταστολής.
Αλλού, κάποιος αρνήθηκε να είναι μέλος της F1. και αρνήθηκε να κάνει έξωση σε μια γιαγιά. Λέγοντας "Δε θα κόψετε την αλυσίδα!"
Παλαιότερα, κάποιος άλλος, βλέποντας τα tank του Αμερικανικοκινούμενου πραξικοπήματος είπε :"Έχουν την ισχύ να μας υποτάξουν αλλά δεν μπορούν να σταματήσουν τις κοινωνικές διαδικασίες με εγκλήματα και με επίδειξη δύναμης. Είμαι βέβαιος ότι ο σπόρος της έντιμης συνείδησης που φυτέψαμε σε εκατοντάδες χιλιάδες χιλιανούς πολίτες δεν είναι δυνατόν να ξεριζωθεί. Η ιστορία είναι με το μέρος μας και την γράφει ο λαός"

Αν διαπιστώσουμε οτι το a πρέπει να μείνει πάση θυσία σταθερό, αν όχι αυξανόμενο, αν διαπιστώσουμε τη θέση μας στην εξίσωση, τότε, και μόνο τότε to F θα έχει υψηλή τιμή. Τότε και μόνο τότε θα έρθει το m στα δικά μας χέρια.
Με μικρές ή μεγάλες πράξεις αντίστασης. Κι άν νιώθεις πως αυτό που κάνεις πως είναι μια σταγόνα στον ωκεανό, τότε σκέψου: Τί είναι ο ωκεανός, αν όχι ένα σύνολο απο σταγόνες;



Επειδή κρίνω πως καλύτερα απο μένα μπορεί να τα 'πεί ένας απ'αυτούς που έχουν κάνει αυτό το βήμα, κλείνω με τα λόγια του πυροσβέστη απο την Ισπανία.

"Δεν ασχολούμαι με αυτό, δεν θα κόψετε την αλυσίδα.
Έτσι αλλάζει ο κόσμος.
Έτσι και μόνο.
Ο κόσμος αλλάζει τη στιγμή που ακούς τ΄αρχίδια σου και μόνο,
κι αν αυτό ακούγεται σεξιστικό,
εννοώ τη στιγμή που ακούς την καρδιά σου και μόνο.
Τη στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι συνέπειες και κυρώσεις.
Τη στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι τι θα σου συμβεί αύριο. 
Τη στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι οτιδήποτε άλλο εκτός από το τώρα.
Τη στιγμή που υπάρχει ενώπιον σου μόνο ένα αίσθημα δικαίου,
που αν δεν το υπακούσεις θα νιώσεις ανθρωπάκι.
Τη στιγμή που αψηφάς το νόμο για χάρη της δικαιοσύνης.
Τη στιγμή που δεν γίνεσαι συνεργός τους στην εξαχρείωση. 
Τη στιγμή που λες ως εδώ και όχι παραπέρα.
Τη στιγμή που τους δίνεις να καταλάβουν πως τους έχεις
και δεν σ' έχουν.
Πως δεν μπορούν ποτέ να σ΄ έχουν.
Πως μερικές οριακές φορές
υπάρχει μόνο το σωστό και το λάθος
και καμία διαβάθμιση ανάμεσα. 
Τη στιγμή που τους δείχνεις ότι είσαι άνθρωπος
που σκέφτεται ελεύθερα και όχι φοβισμένα,
που δρα γενναία και όχι υποταγμένα.
Τη στιγμή που υψώνεις την αξιοπρέπειά σου
απέναντι στην αναλγησία τους,
τότε αρχίζει να κερδίζεται κάτι,
που αποκλείεται στο τέλος να νικηθεί. 
Δεν κερδίζει η κτηνωδία ιστορικά.
Η ανθρωπότητα μπροστά πήγαινε
και μπροστά θα συνεχίσει να πάει.
Δεν θα νικήσουν. 
Θα νικήσουμε."


Σπύρος Παπαδάς

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Πειραιάς-Κηφισιά

Σπάνια διαβάζεις κάτι τόσο διαφορετικό και εύστοχο. Ακόμη πιο σπάνια αυτό προέρχεται απ'το φιλικό σου περιβάλλον. Ακολουθεί το κείμενο του καλού μου φίλου Leo R-K:



Αγαπητέ Συνεπιβάτη,
 Συγγνώμη για τον πολύ χρόνο που άφησα να μεσολαβήσει για να σου γράψω, αλλά δεν ήξερα και δεν ξέρω ακόμη τι να σου πω · Αν και με τις τόσες υποχρεώσεις σου σήμερα, δεν ξέρω κατά πόσο το αντελήφθεις. Δεν ξέρω αν με κατάλαβες, ή αν έστω με θυμάσαι. Είμαι Εκείνος που στέκεται κάθε μέρα, όλη μέρα αντίκρυ σου στο βαγόνι, και σε παρατηρεί. Παρατηρεί την κάθε σου κίνηση, φτέρνισμα, χαχανητό, ακόμα και την κάθε ανησυχία σου. Μην τρομάζεις. Δεν είμαι κακοποιό στοιχείο ή κάτι τέτοιο.
Απλά σε νοιάζομαι.
Σε βλέπω συχνά να μπαινοβγαίνεις στο τρένο, σχεδόν κάθε μέρα, πάντα με το ίδιο ύφος.
Δεν με θυμάσαι?

 Μπορεί να φταίει το ότι φοράς διαρκώς αυτά τα απαίσια μαύρα γυαλιά ηλίου και δεν με ξεχωρίζεις. Και όμως ήλιος δεν υπάρχει μέσα, γιατί τα φοράς? Ώρες-ώρες έχω την εντύπωση ότι δεν θες να με δεις. Δεν θες να με δεις? Να με ακούσεις?
Παλιότερα ήσουν αλλιώς. Αλλά τι λέω, δεν θα θυμάσαι ..

Τι αστείο, δεν βρίσκεις? Παρόλο που είμαι στην ηλικία σου, εγώ θυμάμαι. Θυμάμαι εκείνες τις πρώτες μέρες, τι μέρες και εκείνες, που ήσουν διαφορετικός. Μπορεί χαρούμενος, κρυωμένος, νευριασμένος ή ανήσυχος, όμως το έδειχνες. Οι κουβέντες σου δεν λέω, δεν ήταν και οι πιο ξεκάθαρες, αλλά τουλάχιστον δεν ήσουν μόνο σαρκικά παρών. Έβλεπες γύρω σου, κοίταζες, παρατηρούσες, όπως και να 'σουν. Θα φταίει ότι έχεις ξεχάσει το λόγο όλων αυτών. Όμως δεν θέλω ίσως ακόμα να στον υπενθυμίσω ..

Όσο πέρναγε ο καιρός μάλιστα με θυμόσουν που και που, αν θυμάσαι. Εκείνο το νεύμα σου τα 'λεγε όλα. Ήταν πολλές φορές μην σου πω πιο ξεκάθαρο από κάθε άλλη σου κουβέντα στο παρελθόν. Το ¨ καλημέρα ¨, έστω και με αυτό το κλασικό κούνημα των φρυδιών σου προς τα πάνω, ήταν ένα ορθόδοξο-καλοφτιαγμένο ΚΑΛΗΜΕΡΑ.

Πλέον τίποτα.

Περιμένω το κάθε σου νεύμα, το ξέρεις αυτό. Προσδοκώ την κάθε σου κίνηση, φανερή-μυστική, μπας και γατζωθώ από κάπου.
Μπας και ...

Τις προάλλες μάλιστα, ήμουν σε εκείνη την εφηβική παρέα, απέναντι σου, που ούρλιαζε από χαχανητά και αλλόκοτους θορύβους στο νυχτερινό βαγόνι του συρμού προς Κηφισιά και σε παρατηρούσα.

Τίποτα. Μόνο που χρησιμοποίησες τις πρωτόγονες εκείνες γνώσεις της Φυσικής σου, φλερτάροντας με το απέναντι τζάμι για να τσεκάρεις εάν «πάω καλά».
 Εάν πάω καλά ... Επειδή γέλαγα ουρλιάζοντας, μια φορά στο τόσο ε? Επειδή δεν στεκόμουν όρθιος, όπως πάντα, σε εκείνη την σκοτεινή γωνία του βαγονιού, την κάθε εκείνη γωνία δίπλα στην πόρτα, σοβαρός και αγέρωχος όπως εσύ?!

Θυμάμαι ακόμα εκείνο το βλέμμα σου. Στεγνό, μεγαλίστικο, ώριμο τόσο, όσο θες να δείχνεις. Άλλα πάνω απ 'όλα επικίνδυνο. Επικίνδυνο για όλους εμάς τους μικρούς και «απονήρευτους-για-τη-ζωή». Επικίνδυνο, γιατί αυτό γαλουχεί και κατασκευάζει τόσες και τόσες στρατιές με το χειρότερο είδος ανθρώπων που μπορεί να υπάρξει. Ίδιων.

Θυμάσαι?
Κοιμάσαι?
Μην κοιμάσαι, σε παρακαλώ.
Ξύπνα να μιλήσουμε, να πούμε τα δικά μας, ή έστω τα δικά σου. Ξύπνα!
Εσύ την περασμένη βδομάδα ωστόσο δεν με ξύπνησες, παρά το γεγονός ότι με άκουσες προηγουμένως στο κινητό να αναφέρω τον προορισμό μου. Με άφησες εκεί, μόνο, γυμνό, φορώντας όπως πάντα τα μαύρα αυτά ακουστικά σου, ακούγοντας εκείνη την ηλίθια δυνατή μουσική σου. Λες και έτσι απεκδυόσουν κάθε ευθύνη για ό, τι συνέβαινε γύρω σου.
Τι ειρωνεία!
Πόσο ανώριμο ...
Α! Ξέχασα να σου πω ότι σε είδα αυτές τις μέρες να κρατάς νέο κινητό.
Με 'γεια! Σε είδα πόσο το καμάρωνες και χάρηκα για σένα. Στο 'δειξα κιόλας αν θυμάσαι.
Σε ρώτησα όταν το έβγαζες από το κουτί του στο τρένο: Καινούριο?
Ναι, ναι .. Δεν έχει ώρα που το πήρα. Προαγωγή βλέπεις.

Κατόπιν επικεντρώθηκες και πάλι στο νέο σου απόκτημα, ξεχνώντας εμένα, το τρένο, τον κόσμο ολόκληρο γύρω σου. Ή δεν τον ξέχασες, απλά του έδωσες ένα άλλο, πιο sickάτο όνομα, "Facebook".
Και εδώ όλα αρχίζουν .. ή μάλλον τελειώνουν.

Από 'κείνη την ημέρα τίποτα πια.
Μόνο μουσική στη διαπασόν, με τα γυαλιά καρφιτσωμένα πάνω στη μουτσούνα σου, χειμώνα-καλοκαίρι, και πλέον μία συσκευή δεμένη στην παλάμη του χεριού σου πάντα σε διάθεση "Facebook", φωνάζοντας η δύσμοιρη για «ανάσταση νεκρών».
Και όμως εσύ δεν ακούς. Γιατί? Δεν ακούς τη φωνή της, τη φωνή του διπλανού σου, της κοινωνίας ολόκληρης που παραλύει και παρακαλάει για σωτηρία. Και όμως, αυτός ο μικρός «μαύρος» διάολος σου κάνει ένα ακόμα μεγαλύτερο κακό από αυτό που νομίζεις.
Σε ενοχοποιεί, σε διαψεύδει. Σε εξευτελίζει. Είναι η μεγαλύτερη και πιο περίτρανη απόδειξη της απελπισίας σου για επικοινωνία, διάλογο, επαφή ρε γαμώτο.

Για αυτό μην μου το ξαναπαίξεις άνετος, «κύριος» και ανώνυμος πρωτευουσιάνος. Σε ξέρω καλά, πολύ καλύτερα απ 'ότι υποπτεύεσαι .. Εδώ που τα λέμε όμως και 'γώ τα ίδια δεν κάνω πολλές φορές πλέον? Πλέον δεν δίνω τόση σημασία στο βαγόνι που μπαίνω, όπως παλιά. Δεν αντιλαμβάνομαι την μυρωδιά του άλλου.

Θυμάμαι όταν ήμουν πιο μικρός μου φάνταζε το τρένο σαν ένας κόσμος κανονικός, ολόκληρη η γη θα μπορούσα να πω, και κάθε βαγόνι του σαν μία διαφορετική κάθε φορά κοινωνία. Δεν σου είχε συμβεί ποτέ εσένα αυτό? Πες μου? Κάθε βαγόνι ήταν και ένας μικρόκοσμος, ένα δείγμα της ανθρωπότητας μας, με διαφορετική κουλτούρα από του διπλανού, άλλη ψυχολογία και συμπεριφορά.
Κάθε φορά μάλιστα που άνοιγαν οι πόρτες στην εκάστοτε στάση, λες και άνοιγαν οι ασκοί του Αιόλου, με τα χίλια μύρια διαφορετικά αρώματα, στυλ, προσωπικότητες και ιδιοτροπίες του καθενός να κυκλοφορούν έξω ανεξέλεγκτα.

Κάποια δευτερόλεπτα όμως αργότερα όλο αυτό λάβαινε τέλος.

Σαν κάποιος άλλος, πιο νοιαγμένος Οδυσσέας να φρόντιζε νωρίτερα γι 'αυτό, και έτσι όλοι τους τώρα, πίσω σε αυτό που αγάπησαν πιο πολύ από κάθε τι στον κόσμο αυτό: την Ησυχία τους. Μία φορά μπήκε θυμάμαι κάποιος ξένος στον μικρόκοσμό μας και μας διατάραξε αυτή τη ανατριχιαστική ησυχία, σκουντώντας μας για να ζήσει λίγο παραπάνω εκείνη την ημέρα, ψελλίζοντας ίσα-ίσα: «Δώστε μου κάτι, να χαρείτε τα παιδιά σας. Να ζήσω θέλω και τίποτε παραπάνω. Ευχαριστώ για το χρόνο σας καλοί μου συνάνθρωποι .. »

Τότε έβλεπες δυσανασχέτηση και αδιαφορία παντού. Μόνο κάτι παιδάκια θυμάμαι που τραβολογούσαν τις μητέρες τους μήπως και σώσουν έτσι κάτι από τον ταλαίπωρο εκείνο συνεπιβάτη μας. Αλλά οι μεγάλες οι κυρίες ήταν πιο ώριμες από τις μικρές ... Δεν θυμάσαι? Και εσύ το ίδιο έκανες.
Αφού μαζί ήμασταν τότε, μπορεί να κρατάγαμε διαφορετικά χέρια, όμως ξέραμε πολύ καλά και οι δύο μας αυτό που νιώθαμε εκείνη τη στιγμή.
 Μήπως θυμήθηκες τώρα?
 Μήπως?
Μην νομίζεις ότι σου γράφω για να σου δημιουργήσω τύψεις, μην με παρεξηγείς. Είπα μόνο να ζωντανέψουμε μαζί κάποιες εικόνες που βρίσκονται στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας όλον αυτό τον καιρό. Να πάρουν και αυτές πνοή, σαν τις μαριονέττες κάποια δευτερόλεπτα μετά την έναρξη μίας παράστασης σε κάποιο απόμερο κουκλοθέατρο, που θαρρείς πως τότε είναι πιο ζωντανές από κάθε άλλη φορά.
Είναι ακόμα?
 Τι λες?
Πες μου κάτι, θα το πιστέψω.
Πες!
Τέλος πάντων δεν θέλω να σε κουράσω άλλο με τα δικά μου .. Τρέχω να ακούσω την ενάτη νυχτερινή του Σοπέν. Εσύ όμως μη βιαστείς να βάλεις ξανά το ακουστικό στο αυτί. Μη! Περιμένω νέα σου σύντομα, αγαπητέ μου Συνεπιβάτη. Μη ξεχάσεις να μου γράψεις. Μιλάμε ...

Leo R-K
πηγή: Lifo

4 Χρόνια Fast-Thoughtάδικο

Πρωτοσέλιδα

Αναγνώστες

ELSA Magazine

Χαθηκες????Το Ψαχτηρι μας

Facebook Page

Κυβέρνηση Παπαδήμου

Follow by Email

Κατεβάστε το Περιοδικό!

Προσθέστε μας!

ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΑΥΤO

ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ

ΘΑ ΜΠΕΙ ΤΟ ΣΗΜΑ ΜΟΥ
ΣΤΟ BLOG ΣΑΣ
spitsos

Δεν ξεχνω τον Αλεξη

Δεν ξεχνω τον Αλεξη,δε συγχωρω τους δολοφονους,δεν τους χαριζω το ασυλο μου,δεν τους χαριζω τη ζωη,ουτε το μεροκαματο μου.Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ζει,οπως θα συνεχισει να ζει και ο Τεμπονερα,και ο Πετρουλας και ο Λαμπρακης.Ζουν και θα ζουν οσο θα υπαρχουν ανθρωποι να αγωνιζονται στη μνημη τους.

Για ποιο λογο ψηφιζετε το κομμα σας

Θα βγούμε απ'την κρίση

Ποια εφημεριδα διαβάζετε

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Μετρητης Επισκεπτων

Προβολές τελευταίου μήνα

Αρχισυντάκτης

Η φωτογραφία μου
Τηρούμε απαρέγκλιτα την αρχή της επωνυμίας. Κάθε συντάκτης είναι υπεύθυνος για το άρθρο που υπογράφει.

Αρχειοθήκη ιστολογίου