Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Σκανδαλώδες!

Έβλεπα ειδήσεις στον ΑΝΤ1 (30.12 ειδήσεις των 8), ένα ρεπορτάζ για τη ΔΕΗ. Έξαλλοι οι δημοσιογράφοι, εξέφραζαν την οργή τους, για το ότι μια κερδοφόρα επιχείρηση, είναι ζημιογόνος. Μάλιστα εντόπισαν το πρόβλημα. Λένε ότι φταίνε οι εκτός έδρας αμοιβές των συνδικαλιστών, και το γεγονός οτι οι υπάλληλοι της ΔΕΗ απολαμβάνουν έκπτωση 80% στους λογαριασμούς του ρεύματος.
Ας βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους.
Οι αμοιβές των υπαλλήλων της ΔΕΗ βασίζονται σε συλλογική σύμβαση εργασίας. Τα "παράλογα" προνόμια που απολαμβάνουν οι υπάλληλοί της έχουν προκύψει κατόπιν συμφωνίας εργοδοτη -εργαζομένων. Πώς προέκυψαν αυτά τα προνόμια;Οι εργαζόμενοι δικαιούνται πχ 5% αύξηση . Ο εργοδότης λέει πώς, " θέλω να σας δώσω το 5% σε μισθολογική αύξηση, αλλά λόγω φορολογίας κλπ κι επειδή συμφέρει την επιχείρηση, τί λέτε να σας δώσω τα ίδια λεφτά σε επίδομα, ή να σας δώσω 80% έκπτωση στο ρεύμα;". Κι έτσι λοιπόν, κατέληγαν οι εργαζόμενοι να μήν παίρνουν την καθαρή αύξηση στο μισθό αλλά να παίρνουν ένα επίδομα με γελοίο τίτλο ( έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία) ή εκπτώσεις στο λογαριασμό (άν εργάζονταν σε ΔΕΚΟ), κι αυτό γιατί, οι εργαζόμενοι συνεργάστηκαν με τους εργοδότες, ή αν θέλετε, πίστεψαν στο κράτος (που ήταν ο εργοδότης) οτι θα είναι προς το συμφέρον της εταιρείας και του κράτους κατ'επέκτασην. Ο λόγος που γινόταν αυτό, ήταν οτι μια καθαρή αύξηση στο μισθό, θα αύξανε τα λειτουργικά έξοδα της επιχείρησης, κι έτσι έπελεγε η επιχείρηση την παροχή αυξήσεων σε είδος. Εν ολίγοις οι εργαζόμενοι έκαναν χάρη στην επιχείρηση γιατί κάθε εργαζόμενος θα προτιμούσε ευθεία αύξηση στο μισθό απο οτιδήποτε άλλο.

Αξίζει να τονισθεί πως ο εργοδότης στην περίπτωση των ΔΕΚΟ ήταν το κράτος. Οι εργαζόμενοι, ώς έλληνες πολίτες, αντιμετώπιζουν το ελληνικό κράτος με εμπιστοσύνη και με καλοπιστία.

Η ιστορία με την "παραλογοποίηση" των επιδομάτων είχε ξεκινήσει καιρό.Αλλά με τον ερχομό της τρόικας όλα αυτά τα επιδόματα, τα οποία προέκυψαν κατόπιν συμφωνίας και διαπραγμάτευσης των εργαζομένων με τους εργοδότες, κόβονται, γιατί είναι γελοία και σκανδαλώδη!
Δηλαδή οι εργαζόμενοι πληρώνουν την καλοπιστία τους απέναντι στους εργοδότες και το γεγονός οτι ενέδωσαν σε πλάγιες αυξήσεις, αντί να είναι αδιάλλακτοι και να ζητήσουν την αύξηση που δικαιούνταν.
Κι έρχονται οι αργυρώνυτοι πράκτορες των media , όλο φωτιά και μένος για τα παράλογα προνόμια. Πόσο παράλογο είναι να πληρώνουν μόνο το 20% του ρεύματος αυτοί που δουλεύουν στη ΔΕΗ; Εγώ μιά φορά έχω δουλέψει . Σε μπάρ. Πέρα απ'την αμοιβή μου, τα ποτά μου δεν τα πλήρωνα. Αυτοί που δουλεύουν σε σουβλατζίδικο τρώνε 2 σουβλάκια τσάμπα. Ο ΔΕΗτζής είναι παράλογο να πληρώνει ένα μικρό ποσό για το ρεύμα;
Σκανδαλώδες είναι δημοσιογραφίσκοι, να ξεπουλάς το κράτος για πενταροδεκάρες.
Σκανδαλώδες είναι να κυβερνά ένας πρωθυπουργός χωρίς νομιμοποίηση.
Σκανδαλώδες είναι επίσης να υπουργοποιείται ένας φασίστας χωρίς να έχει ψηφιστεί απο κανέναν.
Σκανδαλώδες είναι να βγάζεις ώς τυχαίο περαστικό, που θα μιλήσει για το θέμα, έναν μεγαλοΔΑΠίτη παράγοντα, φοιτητή Νομικής, που μιλάει ώς αγανακτισμένος πολίτης. "Σκανδαλώδες" είπε ο τυχαίος περαστικός.
Δε σας νοιάζει δημοσιογραφίσκοι τί θα γίνει με εμάς και το πόσο θα πληρώνουμε τη ΔΕΗ.
Δε σας νοιάζει αν θα πληρώνουμε τα βιβλία μας, άν θα έχει ουσία το πτυχίο μας και οι σπουδές μας.
Τουλάχιστον μην υποτιμάτε την νοημοσύνη μας και να βγάζετε ΔΑΠίτες και μνημονιοΠΑΣΟΚους στα παράθυρα των ειδήσεων,χωρίς λεζάντα, ώς ανεξάρτητους αγανακτισμένους πολίτες.
Είναι σκανδαλώδες!
Σ.Π
Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Βίοι Παράλληλοι


Μάριο Μόντι, Λουκάς Παπαδήμος... Βίοι παράλληλοι για τους 2 πρωθυπουργούς. Δύο τεχνοκράτες, ο μεν οικονομολόγος και επίτροπος της Ε.Ε, ο δε επίσης οικονομολόγος και διακεκριμένος διακεκριμένος τραπεζίτης (ΕΚΤ, Αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα, Τράπεζα Ελλάδος). Και οι δύο μέλη της λέσχης Bildenberg και της Τριμερούς Επιτροπής.. Και οι δύο ανέλαβαν δύο χώρες αντιμέτωπες με μια σημαντική κρίση χρέους..
Το σημαντικότερο όμως είναι οτι σηματοδοτούν μια νέα εποχή.
Όχι την επάνοδο μιας πολιτικής Αριστοκρατείας (κατα Πλάτωνα), στην εξουσία, που οι "επαίοντες" αφήνουν την περισυλλογή και ασχολούνται με τη σωτηρία της κοινωνίας, όπως προσπαθούν να μας πείσουν τα ΜΜΕ. Ούτε βέβαια μια εποχή πολιτικού πολιτισμού και συναίνεσης μακριά απο πολιτικές σκοπιμότητες και μικροκομματικά οφέλη.
Σηματοδοτούν την αλλαγή της κυρίαρχης εξουσίας στην Ευρώπη και τυπικά πλέον. Παλαιότερα στις χώρες της Ευρώπης, οι κυβερνήσεις εκλέγονταν με βάση την αρχή της λαικής κυριαρχίας, κι έστω και προσχηματικά, ο λαός ήταν αυτός που "έκανε κουμάντο". Πρακτικά, ιδίως σε χώρες με καθεστώς διαφθοράς και χαλαρό νομικό πλαίσιο για την πρόληψη και την καταστολή της, οι εκλεγμένες κυβερνήσεις δεν ήταν τίποτε άλλο απο αχυράνθρωποι των μεγαλοεργολάβων και των τραπεζών. Απο τη Siemens, στο Βατοπαίδι, στο σκάνδαλο της Κερατέας και στην υπόθεση της Proton, έχουμε σαφή δείγματα για αυτό. Παρ' όλα αυτά, τηρούνταν κάποια προσχήματα, και οι πολιτικοί για να (επαν) εκλεγούν, έπαιρναν και κάποια λαοφιλή μέτρα.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν κατα τη γνώμη μου, μια μεταβατική κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που φρόντισε να εξαπατήσει προεκλογικά το λαό, έτσι ώστε να μπορέσει να εφαρμόσει μια θεραπεία σόκ, και έπειτα να παραδώσει τη σκυτάλη στους τεχνοκράτες. Φρόντισε να εξασφαλίσει μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, έτσι ώστε απ'τις πολλές αποχωρήσεις, λόγω της αντίθεσης της πολιτικής με την ιδεολογική βάση του ΠΑΣΟΚ και με οποιαδήποτε έννοια δημόσιου συμφέροντος, να έχει περισσότερο πολιτικό χρόνο. Κι όντως καμια κυβέρνηση στην Ελλάδα δε θα μπορούσε να περάσει τα μέτρα που πέρασε ο Παπανδρέου και να κάτσει 2 χρόνια.
Είμαστε λοιπόν αντιμέτωποι με μια ξεκάθαρη πολιτική πράξη, αντικατάστασης της εκλεγμένης ηγεσίας χωρών, με το διορισμό τεχνοκρατών. Και τυπικά πλέον κυβερνούν οι τραπεζίτες. Το πρόβλημα που προκύπτει όπως αναλύθηκε και σε άλλο άρθρο, είναι πρόβλημα πολιτικής κατεύθυνσης, πρόβλημα "συνταγής" αν θέλετε. Το ποιός θα την μαγειρέψει, μικρή εως καμία σημασία έχει. Αυτό που αντιμετωπίζουμε πλέον είναι ενας ξεκάθαρος παραγκωνισμός του λαού, απο την κυριαρχία στην εξουσία. Και με τους "άρχοντες" σαν άλλους αγάδες, να βρίζουν και να απαξιώνουν το λαό. Γυρνάμε πολλά χρόνια πίσω... Για την ακρίβεια αιώνες.
Πίσω στις εποχές που ο γαιοκτήμονας έδινε 10 τετραγωνικά γής και μια μπουκιά ψωμί στους πληβείους με αντάλλαγμα την εξοντωτική εργασία τους.. Πίσω στις εποχές που ο άρχων ήταν εκπρόσωπος του αλάνθαστου και συγγενής του θεού; Σας ακούγεται υπερβολικό; Τότε πόσο υπερβολικό σας ακούγεται το "συμβούλιο σοφών" που έχουν υιοθετήσει πολλές απο τις χώρες της Ευρωζώνης;
Ας μην κοροιδευόμαστε.. Είναι η ώρα που θα πρέπει να αφήσουμε τις αυταπάτες, να βγούμε στους δρόμους, και να τους δείξουμε ποιος είναι ο κυρίαρχος. Κι όταν έρθει η ώρα της κάλπης να τιμωρήσουμε αυτούς που μας πρόδωσαν και τους συνεργάτες τους.. Η μεγάλη συμμετοχή μας και η ενίσχυση των πραγματικά αντιμνημονιακών δυνάμεων θεωρώ πως είναι ενα μεγάλο στοίχημα. Να ξεφύγουμε απ'το δίλημμα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, που τόσο πολύ ωφέλησε τη χώρα, απ'τις σειρήνες της αποχής, και την προπαγάνδα του λευκού ( που με πρόσφατο νόμο δεν προσμετράται καν!) Έπειτα σαν εκλογικό σώμα, θα πρέπει να απαιτήσουμε απ'τους πολιτικούς, ξεκάθαρες δεσμέυσεις για τη διαχείρηση της κρίσης χρέους, και σαφείς τοποθετήσεις αναφορικά με το ρόλο των τραπεζών και των εργολάβων στη διακυβέρνηση της χώρας.
Πρέπει να ξεφύγουμε απ'τη λογική του "Όλοι τα τρώνε", να επιδείξουμε σοβαρότητα, χωρίς η σοβαρότητα να σημαίνει συντηρητική ψήφο. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, η Δεξιά μονοπωλούσε το χαρακτηρισμό της σοβαρότητας και της ευθύνης. Χρέος μας λοιπόν, είναι να δομήσουμε μια σοβαρή Αριστερά. Μια Αριστερά, με προτάσεις, ισχύ, πυγμή, που μπορεί να διαπραγματευτεί τολμηρά για τη διαγραφή του χρέους της χώρας.
Ας αδιαφορήσουμε για την εμπιστοσύνη των αγορών. Όπως εύστοχα παρατήρησε ο υπ. γραμματέας της ΟΝΝΕΔ κ.Χατζής, ο όρος "αγορές" δεν είναι τίποτε άλλο απο ένας ευφημισμός για τις 9 τράπεζες που ελέγχουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η εμπιστοσύνη τους πρέπει να μας είναι αδιάφορη στο μέλλον που θα δομήσουμε. Σημαντικότερο στοίχημα όμως, θεωρώ πως είναι για την νέα κυβέρνηση που θα προκύψει, η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης του λαού προς την πολιτική. Θα συμφωνήσω με τον Μ. Γλέζο πως χρειάζεται μια ευρύτερη συνεργασία της Κεντροαριστεράς για αλλαγή πολιτικής και έξοδο απο την κρίση. Θα προσθέσω πως χρειάζεται απομάκρυνση απο την πολιτική όλων αυτών των νεο-Πασόκων οι οποίοι οδήγησαν στην σημερινή κατάντια το κόμμα και τη χώρα τους. Όλοι αυτοί οι πτυχιούχοι νεοφιλελεύθεροι που καπηλεύτηκαν μια σοσιαλιστική σημαία για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Ενας ακόμη στόχος, πρέπει να είναι η επανασύνδεση του κοινοβουλίου με την κοινωνία. Δηλαδή, να είναι εφικτό το εκλέγεσθαι στον καθένα, να μην χρειάζεται κανείς να είναι μεγαλογιατρός η εργολάβος για να μπορεί να βάλει υποψηφιότητα. Να υπάρχουν στη Βουλή, άνθρωποι του μόχθου, της εργατιάς. Επίσης οι αμοιβές και τα προνόμια των βουλευτών θα πρέπει να περιοριστούν σημαντικά και να είναι σε απόλυτη συνάφεια με την εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική. Έτσι αν πχ καλούν το λαό να υποστεί μειώσεις της τάξης του 10%, να υφίστανται και αυτοί ίδιες αν όχι και μεγαλύτερες, έτσι ώστε να νοιώθει ο λαός, οτι ο βουλευτής συμπάσχει και αυτός για την πατρίδα. Ο θεσμός της βουλευτικης ασυλίας θα πρέπει να τροποποιηθεί σημαντικά έτσι ώστε, να περιορίζεται στην προστασία των αδικημάτων συναφών με το λόγο (εξύβριση δυσφήμιση κλπ), για να ενισχύεται και το κοινό περι δικαίου αίσθημα.
Θα μπορούσε να συνεχιστεί για ώρες ή μάλλον για σελίδες αυτή η κουβέντα. Είμαι σίγουρος οτι όσοι διαβάσατε ως εδώ, και συμφωνείτε, πιστεύετε πως είναι ανέφικτο κατι τέτοιο. Αν σκεφτείτε οτι πρόκειται για απλές πολιτικές αποφάσεις, οι οποίες δεν απαιτούν ιδιαίτερη διαδικασία, και δεν έχουν αρνητικό πολιτικό κόστος για τους εφαρμοστές τους τότε γιατί να μη συμβούν; Όσο κι αν δε συμφέρουν τους πολιτικούς, θα πρέπει εμείς, τους πολιτικούς που θα ψηφίσουμε, να τους έχουμε εφοδιάσει με μια σαφή λαική εντολή , που να κατατείνει προς τη βάση που εμείς θέλουμε.
Όσο πολιτικό ζητούμενο μας είναι το ρουσφέτι, τόσο θα ανεβαίνουν Παπανδρέου ,Παπαδήμοι και Σαμαράδες. Όσο εμείς δεν ασκούμε σωστή και ευρεία πολιτική πίεση, τόσο δικαιώνουμε αυτούς που λένε οτι "μαζί τα φάγαμε".
Συγκεφαλαιώνοντας, θεωρώ πως ο ελληνικός, και ο ιταλικός λαός, θα πρέπει να προβούν σε μια ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος, δημιουργώντας ευρείς προοδευτικούς συνδυασμούς, με σαφή λαική εντολή για ανασύσταση του κράτους, και επαναφορά της λαικής κυριαρχίας, ώς ανώτατης αρχής που διέπει την πολιτική εξουσία. Για ένα κράτος ανθρώπινο, κοντά στον κόσμο της δουλειάς, ένα κράτος στην υπηρεσία του λαού, ένα κράτος κυρίαρχο και δημοκρατικό. Στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία, είναι ντροπή να κυβερνούν διορισμένοι άρχοντες, και δή απο αυτούς που θέλουν την υποδούλωση της χώρας μας στο αλισβερίσι του χρέους. Δηλαδή να εξασφαλίσουμε πως οι κύριοι Μόντι και Παπαδήμος, θα συνεχίσουν να έχουν βίους παράλληλους, στέλνοντας τους αμφότερους σπίτι τους!
Σπύρος Παπαδάς

4 Χρόνια Fast-Thoughtάδικο

Πρωτοσέλιδα

Αναγνώστες

ELSA Magazine

Χαθηκες????Το Ψαχτηρι μας

Facebook Page

Κυβέρνηση Παπαδήμου

Follow by Email

Κατεβάστε το Περιοδικό!

Προσθέστε μας!

ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΑΥΤO

ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ

ΘΑ ΜΠΕΙ ΤΟ ΣΗΜΑ ΜΟΥ
ΣΤΟ BLOG ΣΑΣ
spitsos

Δεν ξεχνω τον Αλεξη

Δεν ξεχνω τον Αλεξη,δε συγχωρω τους δολοφονους,δεν τους χαριζω το ασυλο μου,δεν τους χαριζω τη ζωη,ουτε το μεροκαματο μου.Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ζει,οπως θα συνεχισει να ζει και ο Τεμπονερα,και ο Πετρουλας και ο Λαμπρακης.Ζουν και θα ζουν οσο θα υπαρχουν ανθρωποι να αγωνιζονται στη μνημη τους.

Για ποιο λογο ψηφιζετε το κομμα σας

Θα βγούμε απ'την κρίση

Ποια εφημεριδα διαβάζετε

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Μετρητης Επισκεπτων

Προβολές τελευταίου μήνα

Αρχισυντάκτης

Η φωτογραφία μου
Τηρούμε απαρέγκλιτα την αρχή της επωνυμίας. Κάθε συντάκτης είναι υπεύθυνος για το άρθρο που υπογράφει.

Αρχειοθήκη ιστολογίου