Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Γράμμα απ'τις ερπύστριες


Είναι ένα σύνθημα της Αριστεράς που λέει: " Ούτε με στεφάνια, ούτε με γιορτές, μ'αγώνες τιμάμε τους αγωνιστές". Αυτό ουσιαστικά εκφράζει μια άποψη ευρύτατα διαδεδομένη στην κοινωνία, οτι δηλαδή ,αν οι αγωνιστές του πολυτεχνείου "μας έβλεπαν απο 'κει ψηλά", οτι θα ήθελαν να μας βλέπουν να αγωνιζόμαστε. Θεωρώ πως αυτό δεν είναι ακριβώς αλήθεια.

Αν εγώ πέθαινα μπροστά στις ερπύστριες ενός άρματος μάχες, δε θα ήθελα να βλέπω τα παιδιά μου να αγωνίζονται. Αυτό που θα ήθελα είναι να ζούν σε ένα κόσμο, που θα ήταν άνετος,ανθρώπινος και που δεν θα χρειαζόταν να αγωνιστούν. Αν πέθαινα απ'το τανκ της δικτατορίας, θα ήθελα το παιδί μου να ζεί αμέριμνο σε μια δημοκρατία, που σέβεται το σύνταγμα, και τα δικαιώματα του. Δε θα' θελα να δώ το παιδί μου στα χαρακώματα, να παλεύει με τα ελαστικά κλόμπ των αστυνομικών. Δε θα 'θελα να δω τα μάτια του να δακρύζουν απο τα δακρυγόνα των αστυνομικών.
Αυτό που δε θα 'θελα όμως περισσότερο απ'όλα είναι να δώ το παιδί μου να παλεύει για τα ίδια ακριβώς πράγματα για τα οποία εγώ πέθανα. Αυτή η ιδέα με τρομοκρατεί περισσότερο απ' οτιδήποτε. Να ξέρω πως ουσιαστικά η θυσία μου ήταν επι ματαίω. Πραγματικά δεν ήθελα κανένας να αγωνιστεί μετα απο ΄μένα. Δεν ήθελα και άλλοι να ζήσουν τον τρόμο της αντίστασης στο κατεστημένο, να ζήσουν τη βία της καταστολής, και το φόβο.
Όμως αν το παιδί μου είναι αντιμέτωπο με μια κατάσταση όμοια με αυτήν που αντιμετώπισα εγώ, τότε ναί... Όσο κι αν με πονάει να σκέφτομαι οτι πονάει,οτι δακρύζει, κι οτι ματώνει, θέλω να το δώ να αγωνίζεται. Θέλω να το δώ να ορθώνει τη φωνή του απέναντι στην αδικία, και να παλεύει για τις αξίες που κι εγώ πάλεψα. Ένα κράτος δημοκρατικό, ένα κράτος αυτόνομο, κυρίαρχο,ανεξάρτητο και δίκαιο. Θέλω να το δω να δίνει τα πάντα κι αυτό για τα παιδιά του, για το μέλλον τους, για την πατρίδα, όπως τα έδωσα κι εγώ. Δε θεωρώ τον εαυτό μου ήρωα. Θεωρώ πως έπραξα το αυτονόητο. Γιατί ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να ζει με το κεφάλι ψηλά. Κι αν δεν μπορεί να το έχει το κεφάλι ψηλά ως ζωντανός, είναι καλύτερα να το έχει ως νεκρός.
Δε θα ΄θελα να ξέρω οτι το παιδί μου αγωνίζεται. Γιατί τότε σημαίνει οτι ζεί σε ένα αύριο που δεν είναι δικό του και έχει λόγο να αγωνίζεται.
Όμως άν ο κόσμος του ήταν σαν και το δικό μου, τοτε ναί! Θα 'θελα να το δώ στο δρόμο να με κάνει περήφανο....
Σπύρος Παπαδάς

4 Χρόνια Fast-Thoughtάδικο

Πρωτοσέλιδα

Αναγνώστες

ELSA Magazine

Χαθηκες????Το Ψαχτηρι μας

Facebook Page

Κυβέρνηση Παπαδήμου

Follow by Email

Κατεβάστε το Περιοδικό!

Προσθέστε μας!

ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΑΥΤO

ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ

ΘΑ ΜΠΕΙ ΤΟ ΣΗΜΑ ΜΟΥ
ΣΤΟ BLOG ΣΑΣ
spitsos

Δεν ξεχνω τον Αλεξη

Δεν ξεχνω τον Αλεξη,δε συγχωρω τους δολοφονους,δεν τους χαριζω το ασυλο μου,δεν τους χαριζω τη ζωη,ουτε το μεροκαματο μου.Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ζει,οπως θα συνεχισει να ζει και ο Τεμπονερα,και ο Πετρουλας και ο Λαμπρακης.Ζουν και θα ζουν οσο θα υπαρχουν ανθρωποι να αγωνιζονται στη μνημη τους.

Για ποιο λογο ψηφιζετε το κομμα σας

Θα βγούμε απ'την κρίση

Ποια εφημεριδα διαβάζετε

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Μετρητης Επισκεπτων

Προβολές τελευταίου μήνα

Αρχισυντάκτης

Η φωτογραφία μου
Τηρούμε απαρέγκλιτα την αρχή της επωνυμίας. Κάθε συντάκτης είναι υπεύθυνος για το άρθρο που υπογράφει.

Αρχειοθήκη ιστολογίου