Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Γράμμα απ'τις ερπύστριες


Είναι ένα σύνθημα της Αριστεράς που λέει: " Ούτε με στεφάνια, ούτε με γιορτές, μ'αγώνες τιμάμε τους αγωνιστές". Αυτό ουσιαστικά εκφράζει μια άποψη ευρύτατα διαδεδομένη στην κοινωνία, οτι δηλαδή ,αν οι αγωνιστές του πολυτεχνείου "μας έβλεπαν απο 'κει ψηλά", οτι θα ήθελαν να μας βλέπουν να αγωνιζόμαστε. Θεωρώ πως αυτό δεν είναι ακριβώς αλήθεια.

Αν εγώ πέθαινα μπροστά στις ερπύστριες ενός άρματος μάχες, δε θα ήθελα να βλέπω τα παιδιά μου να αγωνίζονται. Αυτό που θα ήθελα είναι να ζούν σε ένα κόσμο, που θα ήταν άνετος,ανθρώπινος και που δεν θα χρειαζόταν να αγωνιστούν. Αν πέθαινα απ'το τανκ της δικτατορίας, θα ήθελα το παιδί μου να ζεί αμέριμνο σε μια δημοκρατία, που σέβεται το σύνταγμα, και τα δικαιώματα του. Δε θα' θελα να δώ το παιδί μου στα χαρακώματα, να παλεύει με τα ελαστικά κλόμπ των αστυνομικών. Δε θα 'θελα να δω τα μάτια του να δακρύζουν απο τα δακρυγόνα των αστυνομικών.
Αυτό που δε θα 'θελα όμως περισσότερο απ'όλα είναι να δώ το παιδί μου να παλεύει για τα ίδια ακριβώς πράγματα για τα οποία εγώ πέθανα. Αυτή η ιδέα με τρομοκρατεί περισσότερο απ' οτιδήποτε. Να ξέρω πως ουσιαστικά η θυσία μου ήταν επι ματαίω. Πραγματικά δεν ήθελα κανένας να αγωνιστεί μετα απο ΄μένα. Δεν ήθελα και άλλοι να ζήσουν τον τρόμο της αντίστασης στο κατεστημένο, να ζήσουν τη βία της καταστολής, και το φόβο.
Όμως αν το παιδί μου είναι αντιμέτωπο με μια κατάσταση όμοια με αυτήν που αντιμετώπισα εγώ, τότε ναί... Όσο κι αν με πονάει να σκέφτομαι οτι πονάει,οτι δακρύζει, κι οτι ματώνει, θέλω να το δώ να αγωνίζεται. Θέλω να το δώ να ορθώνει τη φωνή του απέναντι στην αδικία, και να παλεύει για τις αξίες που κι εγώ πάλεψα. Ένα κράτος δημοκρατικό, ένα κράτος αυτόνομο, κυρίαρχο,ανεξάρτητο και δίκαιο. Θέλω να το δω να δίνει τα πάντα κι αυτό για τα παιδιά του, για το μέλλον τους, για την πατρίδα, όπως τα έδωσα κι εγώ. Δε θεωρώ τον εαυτό μου ήρωα. Θεωρώ πως έπραξα το αυτονόητο. Γιατί ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να ζει με το κεφάλι ψηλά. Κι αν δεν μπορεί να το έχει το κεφάλι ψηλά ως ζωντανός, είναι καλύτερα να το έχει ως νεκρός.
Δε θα ΄θελα να ξέρω οτι το παιδί μου αγωνίζεται. Γιατί τότε σημαίνει οτι ζεί σε ένα αύριο που δεν είναι δικό του και έχει λόγο να αγωνίζεται.
Όμως άν ο κόσμος του ήταν σαν και το δικό μου, τοτε ναί! Θα 'θελα να το δώ στο δρόμο να με κάνει περήφανο....
Σπύρος Παπαδάς
Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Επι Συναίνεσης


Μετά το σήριαλ-παρωδία της συναίνεσης για τη μεταβατική κυβέρνηση, ζούμε στιγμές ύστατου Γκεμπελισμού... Κάθε μέσο, έντυπο, τηλεόπτικό,ραδιοφωνικό, έχει σηκώσει gallop που λέει οτι το 101% του ελληνικού θέλει και εγκρίνει έναν πρωθυπουργό, τον οποίο δεν έχει κάν ακουστά....

Πέρα απ'τη συμμετοχή του νυν πρωθυπουργού,ώς βασικού συμβούλου, στην υπόθεση με την "περίεργη" είσοδο μας στην Ευρωζώνη, ο κ Παπαδήμος ήταν μέχρι πρίν απο λίγες μέρες, ένας τραπεζίτης, άγνωστος στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού.. Το πώς γίνεται να θές κάποιον που δεν γνωρίζεις, λυπάμαι αλλά ξεπερνά τη λογική μου.

Μετά όμως απ'την .. ιστορική συμφωνία που, μεταξύ άλλων, έδωσε υπουργείο σε έναν ΕΠΕΝίτη φασίστα, γίνεται μια προσπάθεια να στοχοποιηθεί ο Παπανδρέου. Αρχικά να επισημάνουμε ότι έχει ευθύνες, πολύ σημαντικές και βαρύτατες. Όμως το πρόβλημα δεν είναι προσωποπαγές. Δεν έφταιγε μόνο αυτός. Έφταιγε η υποταγή της κυβέρνησης ώς σύνολο στις επιταγές της τρόικα και του ΔΝΤ, έφταιγε η μεσοβέζικη στάση της ΝΔ, και η ανύπαρκτη Αριστερά. Δηλαδή το πρόβλημα είναι αρχικά πρόβλημα κυβερνητικό και ύστερα πρόβλημα συστημικό. Προσωποπαγές, πάντως δεν είναι. Και τί εννοώ με αυτό:

Αν ξαφνικά μια ωραία πρωία οι εξωγήινοι έπαιρναν με τα UFO τον Παπανδρέου, η χώρα δε θα ζούσε μέρες '81. Η κυβέρνηση ήταν και είναι ένα μνημονιακό παρεάκι, που τώρα με αυτήν την καταστροφική συναίνεση θα δώσει τη χαριστική βολή στη χώρα. Το ΠΑΣΟΚ, λαός στην εξουσία του '81, 30 χρόνια μετά έμελλε να γίνει ΠΑΣΟΚ, Λ.Α.Ο.Σ στην εξουσία. Επομένως μια κυβέρνηση που επανδρώνεται με τους ίδιους πολιτικούς πλήν του πρωθυπουργού, μαζί με τα δεξια και ακροδεξιά δεκανίκια της, δεν λύνει το πρόβλημα. Χρειάζεται αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης.


Όλη μέρα ακούμε για το πόσο καλός είναι ο Παπαδήμος, και πόσο βαρύ βιογραφικό έχει. Όντως έχει μια αξιοζήλευτη διαδρομή, ώς ακαδημαικός και ως τραπεζίτης. Αυτό δε σημαίνει οτι θα έχει ανάλογη ικανότητα και ώς πολιτικός. Ο Σοφοκλής είπε στην Αντιγόνη μέσα απ'το στόμα του Κρέοντα: Αμήχανον δἐ παντός ανδρός ἐκμαθεῖν ψυχήν τε καί φρόνημα καί γνώμην, πρίν ἀν αρχαῖς τε καί νόμοισιν εντριβής φανῇ.

Πιθανόν και να είναι. Αλλα το βαρύ βιογραφικό, δε σημαίνει τίποτα στην πολιτική... Αλλιώς προυπόθεση για το εκλέγεσθαι θα ήταν το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό. Πολιτική σκέψη χρειάζεται, πολιτικό αισθητήριο και διαπραγματευτική ικανότητα. Αυτά μπορείς να τα βρείς απο έναν περιπτερά μέχρι έναν αστροναύτη.

Αλλα ακόμη και να τα έχει αυτά ,σημασία είναι το πολιτικό πλαίσιο κάτω απ'το οποίο ενεργούν τα πρόσωπα . Και γι'αυτό δεν έχει σημασία το άν είναι καλός η κακός ο Παπαδήμος. Γιατί όσο ικανός και να είναι, θα είναι ένας κεφαλαιοκράτης, που σκοπό του θα έχει τις ιδιωτικοποιήσεις, τα ξεπουλήματα, και την περιστολή του δημόσιου τομέα.

Και για να μήν ξεφεύγουμε απ'το θέμα, γίνεται μια προσπάθεια στοχοποίησης του Παπανδρέου ώς μόνου υπαίτιου για την όλη κατάσταση. Στόχος είναι βέβαια, να αποπροσανατολιστούμε βέβαια απ'την ουσία του προβλήματος, που είναι πρόβλημα συστημικό.

Καθώς σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, όταν υπάρχει μια επικίνδυνη κυβέρνηση, και η αξιωματική αντιπολίτευση συναινεί και συγκυβερνά με αυτήν, τότε γίνεται έτι φανερότερον πώς χρειάζεται αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης.

Και εδώ υπεισέρχεται η ευθύνη της Αριστεράς.

Με την ανυπαρξία της, τον κατακερματισμό της και τον αλληλοσπαραγμό, έχουμε (δημοσκοπικά) μια δύναμη της τάξης του 40% σπασμένη, μικρή, μίζερη που αδυνατεί να εμπνεύσει. Η ευθύνη της αριστεράς είναι ίσως μεγαλύτερη των κυβερνώντων, γιατί δεν μπόρεσε να δώσει στον κόσμο ελπίδα για μια αλλαγή κατεύθυνσης. Το ΚΚΕ που μιλάει τολμηρά, μιλάει για μονομερή διαγραφή χρέους, την ώρα που ψηφιζόταν το πολυνομοσχέδιο, είχε βάλει το ΠΑΜΕ σε ρόλο ΜΑΤατζή να έχει περικυκλώσει τη Βουλή.... Πώς και ποιός μπορεί να τους πιστέψει.

Ο Κουβέλης ψιθυρίζει κάποιες σωστές απόψεις, αλλά μπλέκοντας τις με μια μεσοβέζικη στάση, δε μπορεί να πείσει.

Ο Τσίπρας προσπαθεί, αλλά δεν δείχνει να μπορεί να ξεπεράσει το γεγονός οτι κάποτε είχε 18% δημοσκοπικά, και μετά έπεσε στο 3 ...

Η Αριστερά είναι ακέφαλη. Η Αριστερά δεν τολμά. Η Αριστερά δεν πείθει.

Άν το πρόβλημα ήταν ο Παπανδρέου, τώρα δεν θα ήταν όλα μέλι-γάλα...

Κι όμως δεν είναι.. Όσο κι αν θέλουν τα ΜΜΕ να μας πείσουν με τις τυμπανοκρουσίες τους, τα πράγματα δεν είναι καλά. Ούτε καν καλύτερα. Γιατί αν είναι λόγος να χαιρόμαστε που ένας μασόνος τραπεζίτης ανέλαβε την πρωθυπουργία, έχοντας στο πλευρό του το ΜΠΑΤΣΟΚ και μνημονιακή ΝΔ, αλλα κυρίως τους ακροδεξιούς του ΛΑ.Ο.Σ, τοτε λυπάμαι αλλά δηλώνω κατατεθλιμμένος. Η συναίνεση που επετεύχθη είναι επικίνδυνη για το μέλλον της χώρας, και καταστροφική για την ευημερία του λαού. Δίνει επίσης ένα πολιτικό μήνυμα ρατσισμού και ξενοφοβίας, καθώς πλέον οι πράξεις ρατσισμού όχι μονο δεν αποδοκιμάζονται, αλλα τους δίνονται και υπουργικές θέσεις. Αξίζει να σημειωθεί οτι ο κ. Βορίδης τον Μάρτιο του '85 διαγράφηκε απ'τον Σ.Φοιτητών Νομικής για φασιστική δράση.. Το ότι έκρυψαν μια οικονομική χούντα μέσα σε ωραίες λέξεις, δεν πρέπει να μας ξεγελάει. Όπως βάφτισαν την χρεωκοπία "κούρεμα" έτσι βάφτισαν και τη χούντα τους "συναίνεση". Σε αυτήν την "συναίνεση" δε χωρά καμία αναγνώριση, καμιά υποταγή.

Η μόνη συναίνεση που πρέπει να δεχθούμε και πρέπει να επιδιώξουμε είναι η συναίνεση της Αριστεράς.Την μέρα εκείνη που θα σταματήσουν να τσακώνονται για το ποιός είναι κοντινότερος ξάδερφος του Τσε Γκεβάρα, και για το άν θα ακολουθήσουν τον Μαρξ ή τον Λένιν. Κάποτε η συναίνεση ήταν πολυτέλεια. Τώρα είναι αναγκαιότητα. Γιατί αυτοί που δεν έχουν αξίες και δεν έχουν ιδανικά, συσπειρώθηκαν γύρω απ'το χρήμα.

Όλοι εμείς που πιστεύουμε σ'ενα μέλλον με επίκεντρο τον άνθρωπο, θα μείνουμε μόνοι,λίγοι,γραφικοί;

Όσο η Αριστερά δεν ξεπερνά την στενομυαλιά της, τόσο μας κάνει όλους να διερωτόμαστε άν πραγματικά ενδιαφέρεται. Άν πραγματικά αντιστέκεται....

Σπύρος Παπαδάς

Δ'Ετος Νομικής ΔΠΘ

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Δημοκρατία αλά ελληνικά

Έντυπη Έκδοση

Δημοκρατία αλά ελληνικά

Δημοκρατία αλά ελληνικά. Με αυτό τον τίτλο περιέγραψε το Σάββατο η γερμανική έκδοση των «Financial Times» τα όσα συνέβησαν το βράδυ της Παρασκευής στο ελληνικό Κοινοβούλιο.

Παρά τη μέχρι τώρα «ανθελληνική» στάση των γερμανικών ΜΜΕ, νομίζω πως αυτή τη φορά ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα διαφωνήσουν με τον τίτλο της εφημερίδας.

Αδιαμφισβήτητα, τα όσα έλαβαν χώρα από το βράδυ της Παρασκευής στη Βουλή, αλλά και εκτός αυτής, μόνο τιμή δεν περιποιούν για το πολιτικό σύστημα της χώρας που γέννησε τη δημοκρατία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης, όχι για να παραμείνει και να συνεχίσει το έργο του, αλλά για να φύγει.

Υπεραμύνθηκε της πρότασής του για δημοψήφισμα, αφού προηγουμένως ξεκαθάρισε πως δεν θα το κάνει.

Υποστήριξε πως η δανειακή σύμβαση, που με πολύ κόπο αυτός και η κυβέρνησή του κατάφεραν, είναι ευεργετική και σωτήρια για τη χώρα, αλλά ουσιαστικά ζήτησε να την εγκρίνει άλλη κυβέρνηση.

Ξεκαθάρισε πως δεν υπάρχει χρόνος για εκλογικές κάλπες, ενώ την ίδια ώρα υπερασπιζόταν τις κάλπες για δημοψήφισμα.

Οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, οι οποίοι, λίγες ώρες πριν, ζητούσαν από τον Παπανδρέου να αποχωρήσει, όρθιοι τον επευφημούσαν και τον αποθέωναν και φυσικά του έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης. Οχι για να μείνει, αλλά για να φύγει.

Οι ίδιοι βουλευτές στις ομιλίες τους, αφού υπερασπίστηκαν μέχρι κεραίας το κυβερνητικό έργο, αφού συνηγόρησαν υπέρ των αποφάσεών τους, οι οποίες έσωσαν τη χώρα από τη χρεοκοπία, ζήτησαν συναίνεση γιατί δεν μπορούν να επωμιστούν μόνοι τους το βάρος της... σωτηρίας!

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπ. Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος, σε μια πρωτοφανή στα κοινοβουλευτικά χρονικά κίνηση, αφού μίλησε μετά τον πρωθυπουργό, όρισε, λες και έκανε προγραμματικές δηλώσεις, διαφορετική ατζέντα και διαφορετικό χρόνο ζωής για την κυβέρνηση εθνικής ενότητας, διαφοροποιούμενος πλήρως από όσα ο Παπανδρέου λίγα λεπτά πριν είχε πει.

Και καταλήξαμε στο εξής παράδοξο: η κυβέρνηση τη μια στιγμή έπαιρνε ψήφο εμπιστοσύνης και την αμέσως επόμενη στιγμή λειτουργούσε ως η πιο αδύναμη κυβέρνηση που πέρασε ποτέ από τη χώρα.

Από την άλλη, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αντώνης Σαμαράς, αφού επί δύο χρόνια μαχόταν το Μνημόνιο, είπε «ναι» στη δανειακή σύμβαση. Αφού επέλεξε να μη συμμετάσχει αυτός και η παράταξή του στη συζήτηση στη Βουλή, αφού είπε αμέσως «όχι» στις προτάσεις Παπανδρέου για «κυβέρνηση εθνικής ανάγκης», αφού δήλωσε πως μόνη λύση είναι οι εκλογές, λίγες ώρες μετά φαίνεται πως έβαλε νερό στο κρασί του και συζητούσε υπό όρους τη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

Ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος θεωρεί καταστροφικά για την ελληνική οικονομία τα μέτρα που ακολούθησαν το Μνημόνιο, που θεωρεί αντιαναπτυξιακό το Μεσοπρόθεσμο και τα μέτρα στα οποία συμφώνησε η κυβέρνηση Παπανδρέου για να φτάσει στη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, δέχεται τώρα να υπογράψει τη δανειακή σύμβαση, η οποία όμως απαιτεί την εφαρμογή και του Μεσοπρόθεσμου και των μέτρων για να εφαρμοστεί.

Ταυτόχρονα, κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, που δύο χρόνια τώρα υποστήριζαν πως η κυβέρνηση δεν είχε τη δημοκρατική νομιμοποίηση ώστε να υπογράφει μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, δήλωναν πως ήταν έτοιμα να συμμετάσχουν σε μια κυβέρνηση, η οποία βέβαια δεν θα προέκυπτε από εκλογές και η οποία θα υπέγραφε τη νέα δανειακή σύμβαση.

Είδαμε και ακούσαμε πολλά αυτό το τριήμερο. Είδαμε, για παράδειγμα, όλους αυτούς που έλεγαν πως το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει καταρρεύσει, να απαιτούν τη δημιουργία κυβέρνησης μόνο από πολιτικούς και όχι από τεχνοκράτες· όπως ακούσαμε και όλους εκείνους που υποστήριζαν μέχρι τώρα ότι οι τεχνοκράτες έχουν οδηγήσει τη χώρα στο χείλος του γκρεμού να απαιτούν τη δημιουργία κυβέρνησης τεχνοκρατών.

Κατά τα άλλα, είμαστε τόσο ανεξάρτητη και δημοκρατική χώρα, ώστε η Μέρκελ και ο Σαρκοζί να ορίζουν αν, πότε και με ποιο ερώτημα θα γίνει το δημοψήφισμα, ώστε ο Ολι Ρεν να στέλνει τελεσίγραφα για το πότε θα πρέπει να δημιουργηθεί η νέα κυβέρνηση και το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες να ορίζουν την ατζέντα και τις αποφάσεις της νέας κυβέρνησης.

Ολα τα παραπάνω έγιναν και γίνονται στο όνομα του ελληνικού λαού, όλα τα παραπάνω έγιναν και γίνονται για το καλό του ελληνικού λαού. Αλλά ερήμην του... Το σίγουρο ήταν, την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, πως η νύχτα κυοφορούσε εξελίξεις. Οποιαδήποτε εξέλιξη όμως που θα απείχε από τις θέσεις του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και όλων εκείνων που ζητούσαν και ζητούν εκλογές τώρα, θα ήταν καταστροφή και για τον τόπο και τη δημοκρατία. Ολα τα άλλα είναι για Μπανανίες.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Ο μύθος της χαζομάρας


Απ'το 2004 που πήρε το χρίσμα απ'τον Κώστα Σημίτη ακούω να αναφέρονται στον Παπανδρέου ώς "Γιωργάκη". Μάλιστα πολλοί αναφέρονται στο πρόσωπο του πρωθυπουργού με σαφή απαξίωση για την εξυπνάδα του και με μαγκίτσες του στίλ "δεν ξέρει να κάνει ποδήλατο", "ας πάει να κάνει κανό" και άλλα τέτοια. Όπως πιθανόν να έχετε καταλάβει, εγώ δε συμφωνώ μαζί του, ούτε με την πολιτική του, ούτε και με τις μεθόδους εφαρμογής της. Αλλά ποτέ δεν πίστεψα οτι είναι χαζός. Και αυτό αποδεικνύεται απο τα εξής:
1. Ανάληψη ηγεσίας απο Σημίτη:
Ενώ θα μπορούσε απλώς να αναλάβει το χρίσμα, επέλεξε να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ σε μια ανοιχτή διαδικασία , με μόνο υποψήφιο ...τον εαυτό του, και έτσι κατάφερε να εκλεγεί πανηγυρικά με 1000000 περίπου ψηφίσαντες. Έτσι έδωσε μια νότα αξιοπιστίας στον εαυτό του, χωρίς να έχει κάτι να χάσει....
2. Εσωκομματική κόντρα με Βενιζέλο μέρος πρώτο:
Μετα την "καυτή ήττα" του 2007 , και την ανακοίνωση της υποψηφιότητας Βενιζέλου, ήρθε μια σειρά πανέξυπνων κινήσεων απο την πλευρά του. Δηλαδή: Είδε τη βουλιμία του Βενιζέλου να αναλάβει την ηγεσία, και πόνταρε στην αλαζονεία του. Έτσι λοιπόν ο μεσσίας Βενιζέλος στα μάτια του κόσμου εκτέθηκε με την αλαζονική ρητορική του με τοποθετήσεις του τύπου "εγώ ώς ο επόμενος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ" και άλλα τέτοια. Είδε δηλαδή πως ο αντίπαλος μπορούσε να αυτοκαταστραφεί, και παίζοντας ταυτόχρονα τον ενωτικό και συσπειρωτικό Παπανδρέου που δεν ξεκατινιάζεται, κέρδισε πανηγυρικά.
3. Υπόθεση Σημίτη και Βερελή
Προεκλογικά υπήρξαν συζητήσεις με τον πρώην πρωθυπουργό, για να είναι υποψήφιος στον Πειραιά. Ο Σημίτης ήθελε το Επικρατείας, ο Παπανδρέου αρνήθηκε, και το θέμα έληξε εκεί. Μαζί με το Σημίτη "έφαγε" και το Βερελή, με μία κίνηση χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Κατάφερε δηλαδή να εξαφανίσει έναν πρώην πρωθυπουργό απ'τα ψηφοδέλτια του κόμματος, και έναν πρώην υπουργό, εντελώς αναίμακτα.
4. Εσωκομματική κόντρα με Βενιζέλο μέρος δεύτερο:
Σχηματισμός πρώτης κυβέρνησης. Σε κάθε υπουργείο ο Παπανδρέου έθεσε σαν κύριο Υπουργό συνήθως κάποιον δικό του, και σαν υφυπουργούς κάποιους του Βενιζέλου. Στα πρωτοπαλικαρα του Βενιζέλου , και στον ίδιο, έδωσε Υπουργεία, πλάι τους όμως έβαλε ανθρώπους της απολύτου εμπιστοσύνης του. Έτσι μπόρεσε να αποφύγει εσωκομματικές κόντρες και τριβές, ενώ μπόρεσε να πάρει με το μέρος του και κάποιους Βενιζελικούς. Καίριο χτύπημα όσον αφορα τη διαδοχή, ήταν και ο χειρισμός του Λοβέρδου. Τον τοποθέτησε σε υπουργεία με μεγάλη τριβή (Υπουργείο Εργασίας), οπου πλήττονταν το όποιο φιλεργατικό προφίλ που είχε ο Ανδρέας Λοβέρδος, καθιστώντας τον στην συνείδηση του κόσμου ώς "παιδί του μνημονίου."
5. Μνημόνια
Το "κοινοβουλετικό πραξικόπημα", όπως χαρακτηρίστηκε απ΄τα κόμματα της Αριστεράς, που εφήρμοσε, με την υπογραφή των διεθνών συμβάσεων απευθείας απ'τον Παπακωνσταντίνου, και την διακοσμητική συζήτηση έπειτα στο κοινοβούλιο, γλίτωσε τις όποιες απώλειες, και τις όποιες τροποποιήσεις, αφου οι βουλευτές έρχονταν να γνωμοδοτήσουν προ τετελεσμένου γεγονότος.
6.Αγανακτισμένοι
Σε μια πρωτοφανή για την μορφή και την έκταση της, για τα ελληνικά δεδομένα αντίδραση, ο χειρισμός του Παπανδρέου, ήταν ομολογουμένως ευφυής. Αυτή η αντίδραση ( που απο πολλούς θεωρείται χειραγωγημένη και κατευθυνόμενη), περιορίστηκε σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια για την αμεσοδημοκρατία, με κάτι λαικές συνελεύσεις, στις οποίες δεν υπήρχε καμία συνοχή στις τοποθετήσεις, με τον ουσιαστικό διάλογο και τις γόνιμες τοποθετήσεις να υπάρχουν με το σταγονόμετρο. Αντί λοιπόν να τις καταστείλει βίαια, τις άφησε να εκτεθούν. Δηλαδή, αφού είδε οτι δεν υπήρχε σαφές αίτημα ή σαφές ιδεολογικό υπόβαθρο που να συσπειρώσει τον κόσμο εναντίον του, αφού είδε την ελλιπή οργάνωση και τον χαβαλετζίδικο χαρακτήρα που είχαν οι συγκεντρώσεις ειδικά στις μικρές πόλεις, τους άφησε να εκτεθούν. Έτσι μετα τίς μεγαλειώδεις πορείες που έκαναν, χωρίς να πετύχουν κάτι, "ξεθύμανε" η αγανάκτιση με αυτούς τους εκφραστές και διαλύθηκε. Όμως σημαντικό είναι να εξετάσουμε μια πολιτική επιτυχία που είχαν οι αγανακτισμένοι. Στις μέρες της μεγάλης οργής, οπου το κίνημα είχε παλμό και ήταν μαζικότατο, ήταν έκδηλο πως θα έπεφτε η κυβέρνηση. Αντ'αυτού όμως, ο Παπανδρέου με έναν ταχύτατο ελιγμό, έκανε ανασχηματισμό και τοποθέτησε ένα πρόσωπο μεγάλης αποδοχής, σε ένα υπουργείο καίριας σημασίας. Και αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα στους Αγανακτισμένους. Όμως αυτό έχει και άλλη σημασία που θα εξετάσουμε παρακάτω
7. Εσωκομματική κόντρα με Βενιζέλο μέρος τρίτο:
Όταν λοιπόν ακούγονταν τα περι συγκυβέρνησης με το Σαμαρά και τα περι εκλογών, ο Παπανδρέου έδειξε ανασχηματισμό. Και στον ανασχηματισμό τοποθέτησε τον μεγαλύτερό του αντίπαλο στη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και στο Υπουργείο Οικονομικών. Ο Βενιζέλος λοιπόν καλούταν να αναλάβει το πιο νευραλγικό υπουργείο, στην πιο δύσκολη εποχή, καθώς ήταν αυτός ο μπαμπούλας που έπρεπε να επιβάλλει το μεσοπρόθεσμο. Για άλλη μια φορά άφησε το Βενιζέλο να εκτεθεί, και να δείξει πως όσο ακατάλληλος κι αν ήταν ο Παπανδρεου,πως αυτός ήταν χειρότερος.
8. Δημοψήφισμα-Ψήφος Εμπιστοσύνης-Εκλογές:
Η απόφαση για δημοψήφισμα ξάφνιασε τους πάντες. Με αυτήν του την απόφαση, ουσιαστικά θα εξασφάλιζε είτε συναίνεση στην πολιτική του, είτε μια άνετη έξοδο. Κι ο λόγος είναι πως θα μπορούσε να λέει " Εγώ ήθελα να τους σώσω, αυτοί δεν ήθελαν να σωθούν", και να σώσει την υστεροφημία του. Έπειτα άλλαξε αντικείμενο στο δημοψήφισμα και το έκανε Ευρώ η Δραχμή.
Μετά απο αυτό ακολούθησε μια παλλινωδία δηλώσεων καθώς στο Υπουργικό έλεγε Κυβέρνηση Εθνικής Ευθύνης και μετά εκλογές, ενώ στην Κ.Ο έλεγε Κυβέρνηση Εθνικής Ευθύνης είμαστε εμείς. Και ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης και απο την αντιπολίτευση (!).
Όταν η Βάσω Παπανδρέου εξαπέλυσε τα πυρά της, διέκοψε τη συνεδρίαση.
Όταν ο Βενιζέλος του έστειλε επιστολή για το δημοψήφισμα, την όλη συμπεριφορά του τη γύρισε μπούμερανγκ, παίζοντας το προφίλ του "υπεράνω καρέκλας". Πραγματικά δε θα εκπλαγώ αν τον δώ να βγάζει ακόμη και τετραετία... Πάντως η ρητορική του "δεν παραιτούμαι" θυμίζει πολύ τους Μουμπάρακ και Καντάφι..... Ελπίζω να μη διαπιστώσουμε και άλλα κοινά τους στοιχεία....

Συμπέρασμα:
Όταν ένας πολιτικός έχει εφαρμόσει την πιο σκληρή λιτότητα που έχει δει ποτέ αυτή η χώρα , οταν ένας πολιτκός έχει ξεπαστρέψει όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, έχει καταφέρει να διαλύσει τις εργασιακές σχέσεις,την Υγεία και την Παιδεία, όταν έχει στοχοποιήσει ώς διεφθαρμένους τους δημοσίους υπαλλήλους και τους συνδικαλιστές και ακόμη κυβερνάει, πώς μπορεί αυτός ο άνθρωπος να λέγεται χαζός;
Όπως λέει ο Σουν Τζού, "Κάνε τον εχθρό σου να νομίζει οτι είσαι κοντά οταν είσαι μακριά, και να νομίζει οτι είσαι μακριά οταν είσαι κοντά."
Αυτό έκανε ο Παπανδρέου, εξασφάλισε στον εαυτό του ένα "άλλοθι" χαζομάρας, έτσι ώστε να μπορεί ανενόχλητος να εφαρμόζει την επαίσχυντη πολιτική του.Γιατί κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει ένα βλάκα....
Παρά του έξυπνους χειρισμούς του, δεν ξέρω κατα πόσο θα καταφέρει να σώσει τον εαυτό του και τους περι αυτόν απ'την οργή του λαού, δεν ξέρω κατα πόσο θα καταφέρει να πείσει οποιονδήποτε για αυτήν την απίστευτη ανακολουθία και τον τυχοδιωκτισμό που χαρακτηρίζει την κυβερνητική του δραστηριότητα.
Είναι ικανός, αλλα δυστυχώς, όχι για το καλό της πατρίδας.
Είναι έξυπνος, αλλά μόνο για το παιχνίδι της εξουσίας.
Μακάρι να ήταν ένας αμερικανοτραφής χαζούλιακας που κάνει ποδήλατο και κανό. Αλλα χειρότερο απο έναν βλάκα με θράσσος, είναι ένας υστερόβουλος και ιδιοτελής έξυπνος.
Σπύρος Παπαδάς,
Δ'Έτος Νομικής ΔΠΘ

4 Χρόνια Fast-Thoughtάδικο

Πρωτοσέλιδα

Αναγνώστες

ELSA Magazine

Χαθηκες????Το Ψαχτηρι μας

Facebook Page

Κυβέρνηση Παπαδήμου

Follow by Email

Κατεβάστε το Περιοδικό!

Προσθέστε μας!

ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΑΥΤO

ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ

ΘΑ ΜΠΕΙ ΤΟ ΣΗΜΑ ΜΟΥ
ΣΤΟ BLOG ΣΑΣ
spitsos

Δεν ξεχνω τον Αλεξη

Δεν ξεχνω τον Αλεξη,δε συγχωρω τους δολοφονους,δεν τους χαριζω το ασυλο μου,δεν τους χαριζω τη ζωη,ουτε το μεροκαματο μου.Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ζει,οπως θα συνεχισει να ζει και ο Τεμπονερα,και ο Πετρουλας και ο Λαμπρακης.Ζουν και θα ζουν οσο θα υπαρχουν ανθρωποι να αγωνιζονται στη μνημη τους.

Για ποιο λογο ψηφιζετε το κομμα σας

Θα βγούμε απ'την κρίση

Ποια εφημεριδα διαβάζετε

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Μετρητης Επισκεπτων

Προβολές τελευταίου μήνα

Αρχισυντάκτης

Η φωτογραφία μου
Τηρούμε απαρέγκλιτα την αρχή της επωνυμίας. Κάθε συντάκτης είναι υπεύθυνος για το άρθρο που υπογράφει.

Αρχειοθήκη ιστολογίου