Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Το Μπεοπρόθεσμο


Ίντριγκες, Ιντριγκών, ανακατωσούρα κουτσομπολιό, μπάλα,μπράβοι,στοίχημα και στο βάθος το μεσοπρόθεσμο... Οι εισαγγελικές αρχές, ανακάλυψαν, όλως τυχαίως την περίοδο του μεσοπρόθεσμου, το σκάνδαλο του ποδοσφαίρου... Άν δεί κανείς το υλικό της δικογραφίας, τα περισσότερα αναφέρονται σε γεγονότα που έγιναν πρίν απο μήνες (πχ το ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναικού, ή το Μαντσεστερ Σιτι-Άρης). Γιατί αφού υπήρχε τόσο πλούσιο υλικό, η βόμβα με τα στημένα δεν έσκασε στην ώρα της; Μήπως το υλικό με τα στημένα το κράταγαν στο συρτάρι για μια ώρα ανάγκης;;
Ο λόγος είναι βέβαια προφανής... Ο κόσμος γουστάρει μπάλα, κουτσομπολιό και ίντριγκες. Πολλού γε δή όλα σε ένα... Κι ο στόχος θεωρώ πως επετεύχθη. Δεν υπάρχει παρέα,και ιδίως αντροπαρέα, που να μή συζητά για τον Μπέο, τον Κανελλόπουλο, τον Κούγια και το Μαρινάκη.
Την ίδια ώρα που κάποιοι επιχειρούν να ξεπουλήσουν τη χώρα μας για άλλη μια φορά.
Την ίδια ώρα που κάποιοι υποθηκεύουν το μέλλον μας για τα επόμενα 100 χρόνια.
Είναι ντροπή μας σαν κοινωνία, και σαν νεολαία που τους αποδεικνύουμε πόσο μικρόνοες είμαστε. Που τους αφήνουμε με τεχνάσματα να μας κάνουν ό,τι θέλουν...
Οφείλουμε να ξεπεράσουμε την νοημοσύνη των ψαριών, και όταν βλέπουμε το δόλωμα, να υποψιαζόμαστε το αγκίστρι.
Σπύρος Παπαδάς
Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Το Ηθικό Δίλημμα μιας γενιάς


Η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας έχει φτάσει "στον πάτο, εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω" όπως λέει κι ο Ζάκ Στεφάνου.... Με ένα μή βιώσιμο χρέος, που φτάνει περίπου τα 400 δις, με μια κοινωνία χωρίς άλλες αντοχές, και με μια οικονομία απ'την οποία απουσιάζει η ανάπτυξη. Η κατάσταση αυτή όπως είναι γνωστό, είναι απότοκο διεφθαρμένων εξουσιών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών, που οδήγησαν τη χώρα μας στο να γίνει ένας διεθνής ζητιάνος στις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Αφού φτάσαμε εδώ που φτάσαμε λοιπόν, στην αυλόπορτα της πτώχευσης, έχουμε δύο επιλογές. Ή να την κάνουμε τώρα, ή με μεσοπρόθεσμα και άλλες ραδιουργίες του Πασοκοδουνουτού να την επιβραδύνουμε. Όπως πιθανόν να παρατηρήσατε, όσοι διαβάσετε το κείμενο της ντροπής, τον εφαρμοστικό νόμο του μεσοπρόθεσμου, οι "παρατάσεις" χρεωκοπίας που παίρνουμε κάθε άλλο παρά ανώδυνες και κυρίως κάθε άλλο παρα συμφέρουσες είναι για τον τόπο μας. Μιλώ βέβαια για την άνευ όρων εκχώρηση του δημοσίου στις ορέξεις των φριντμανιστών του ΔΝΤ, με την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων σε σημείο χλαπατσοποίησης, που καθιστούν την Ελλάδα μια Ευρωμπανανία. Τι εννοώ με το "Ευρωμπανανία"; Μια χώρα παράδεισο για τις πολυεθνικές, στην οποία η εθνική οικονομία δέν θα μπορεί να προβάλει αντιστάσεις,με τον παρεμβατισμό του Δημοσίου, να θέσει όρια και περιορισμούς, γιατί απλούστατα, δέ θα υπάρχει. Γιατί ο ΟΤΕ της θα είναι Deutsche Telekom, η ΔΕΗ της θα είναι British Gas (ή όποια άλλη), και ο ΟΣΕ της θα είναι TGV. Δυστυχώς, η Ελλάδα γυρίζει το χρόνο πίσω. Πίσω στις εποχές της πρώιμης ανεξαρτησίας της που οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν οι τσιφλικάδες μας.

Και για να επανέλθουμε λοιπόν στο αρχικό θέμα, έχουμε το χρονικό-ηθικό δίλημμα της χρεοκωπίας. Γιατί χρονικό και γιατί ηθικό; Χρονικό γιατί το χρέος μας είναι μή βιώσιμο και η χώρα μας δεν έχει ανάπτυξη. Ηθικό γιατί πρέπει να επιλέξουμε άν τις αρνητικές επιπτώσεις της πτώχευσης θα τις υποστούμε εμείς ή τα παιδιά μας.

Κι εδώ καλείται για άλλη μια φορά η περίφημη μικροαστική γενιά του Πολυτεχνείου, να δείξει το ποιόν της, ώς πολιτική ηγεσία αυτή τη φορά, και η γενιά μου, να δείξει το δικό της, ώς νεολαία.
Η μέν πρώτη να δείξει άν θα ξεπουληθεί για άλλη μια φορά ή αν θα έχει το θάρρος και τα κότσια να σηκώσει αυτή το βάρος της πτώχευσης, και να αφήσει, έστω και την ύστατη στιγμή κάτι θετικό για τις επόμενες γενέες.
Η δέ δεύτερη, η νεολαία, καλείται να δείξει άν θα μπορέσει να απαλλαχτεί απ'την νοοτροπία του Αυστραλοπίθηκου και του υπνωτισμού του κουτσομπολιού, του Facebook, της μπάλας και του Cosmopolitan, και με την πολιτική της στάση, να εμπνεύσει ή ακόμη και να αναγκάσει την εξουσία να αναλάβει τις ευθύνες της.

Έχουμε λοιπόν ένα ηθικό δίλημμα, σημαντικό και καίριο για την ίδια την υπόσταση της χώρας μας. Θα δώσουμε στα παιδιά μας μια χώρα δική τους, ή μια χώρα ξεπουλημένη; Είναι υποχρέωσή μας να σηκώσουμε τώρα το βάρος, τώρα που ακόμα σηκώνεται. Είναι υποχρέωση μας να μην δώσουμε στις επόμενες γενιές μια ωρολογιακή βόμβα χρέους-πτώχευσης.
Θεωρώ τη γενιά μου άτυχη, γιατί είμαστε η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα απ'την προηγούμενη. Αυτή η κατάσταση, αυτή η ντροπή, πρέπει να σταματήσει σε εμάς.

Όσοι δεν το καταλάβατε, η απάντηση της γενιάς του Πολυτεχνείου στο δίλημμα έχει δοθεί. Και λέγεται μεσοπρόθεσμο.
Η δικιά μας απάντηση σα νεολαία ποιά θα είναι; Επανάσταση, Εξέγερση, Πορεία, Αγανάκτιση; Ή Like;
Σπύρος Παπαδάς
Γ'Έτος Νομικής ΔΠΘ
Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Εσχάτη Προδοσία....

Το κύκνειο άσμα του νεοφιλελευθερισμού. Ο θάνατος των όποιων σοσιαλιστικών αποθεμάτων είχαν απομείνει στην κυβερνητική παράταξη. Το δόγμα του Σοκ, της σχολής του Σικάγο, στην πλήρη εφαρμογή του. Οι πολιτικοί μας θα πρέπει να δικαστούν για εσχάτη προδοσία...

Δείτε ΕΔΩ το κείμενο της ντροπής, τον εφαρμοστικό νόμο του μεσοπρόθεσμου

Ντροπή να περνάνε τέτοιες πολιτικές απο μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση


Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Μαζί τα Φάγαμε....


Η δήλωση αυτή, προκάλεσε αντιδράσεις, και έχει γίνει σλόγκαν σε πολλές περιπτώσεις. Με αυτήν , ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ήθελε να μας πείσει ότι ο λόγος που η χώρα δεινοπαθεί, είναι οι διορισμοί στο δημόσιο, και οι πελατιακές σχέσεις. Για να ξεπεράσουμε αυτή τη διάσταση της δήλωσης, εάν οι πολιτικοί γνώριζαν οτι η απόφαση τους αυτή χρέωνε τη χώρα, δε θα έπρεπε να κάνουν τα ρουσφέτια.. Αλλά όπως και να 'χει θεωρώ πως το "μαζί τα φάγαμε" έχει μια διαφορετική δόση αλήθειας.
Το κοινοβούλιο, επειδή θέλουμε να έχουμε την ψευδαίσθηση οτι ζούμε σε μια δημοκρατική κοινωνία, εκλέγεται άμεσα απ'το λαό. Ο λαός κάθε νομού, ψήφιζε αυτόν που πίστευε ώς πιό άξιο, ώς βέλτιστο, για να τον αντιπροσωπεύσει, με το σκεπτικό, ότι όταν οι άλλοι βουλευτές έβλεπαν πόσο άξιος ήταν αυτός, να καταλάβαιναν και την ποιότητα του εκλογικού σώματος. Αυτή είναι η λογική-θεωρία του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Κρατήστε το σαν πληροφορία, και δείτε με βάση το αξίωμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, πόσο καλά τα έχουμε καταφέρει ώς εκλογικό σώμα.
Με βάση αυτό, ναί! Μαζί τα φάγαμε...
Γιατί εκλέξαμε τους ανίκανους, τους ηθικά και κοινωνικά έκπτωτους, να διαχειριστούν το μέλλον μας. Έχουμε ευθύνη και σαν κοινωνία για το χρέος. Τι εννοώ; Όχι γιατί μας έδωσαν μισθούς και επιδόματα. Ούτε γιατι βγαίναμε στη σύνταξη σε μια ανθρώπινη ηλικία. Αλλά γιατί, όταν η τσέπη μας ήταν γεμάτη, και οι αγελάδες ήταν παχιές, και βλέπαμε την κακοδιαχείριση, δε βγαίναμε στο δρόμο... Γιατί λεφτά υπήρχαν. Δε συνειδητοποιήσαμε όμως οτι με το να τους αφήνουμε ανεξέλεγκτους, με το να ψηφίζουμε με ρουσφετολογικά κριτήρια, και με το να φοροδιαφεύγουμε (όσοι το έκαναν), οτι βάζαμε λίθους στο τείχος του χρέους.Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο σημείο που το "Λεφτά υπάρχουν" θα ήταν ένα παχύ-παχύ ψέμα...Και δε θα μπώ στην κυβερνητική ρητορική του "Φταίει το μεγάλο ασύδοτο κράτος" ή άλλα τετοια φριντμανικά... Φταίνε αυτοί που έκαναν το κράτος να μην είναι βιώσιμο. Φταίμε και εμείς που τους βλέπαμε να το κάνουν και δεν τους σταματήσαμε...
Και έχουμε φτάσει στο σημείο όπου συζητούν στη Βουλή για το μέλλον των επόμενων γενεών, σα να είναι το δικό τους. Έχουμε φτάσει στο σημείο, να παζαρεύουμε ποιός θα μας αγοράσει, και όχι άν θα πουληθούμε...
Το Κοινοβούλιο είναι αποδεσμευμένο απ'την κοινωνία.
Το Κοινοβούλιο είναι αποσυνδεδεμένο απ'τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου..
Το Κοινοβούλιο δε γνωρίζει τί θα πεί δουλειά, τί θα πεί ανθυγιεινή εργασία και σύνταξη στα 65.
Το Κοινοβούλιο απαρτίζεται απο ανθρώπους που στην πλειοψηφία τους δεν έχουν δουλέψει ποτέ.

Και για αυτό φταίμε εμείς... Με αυτήν, και μόνο αυτήν την έννοια "Μαζί τα φάγαμε".
Γιατί γίναμε συνένοχοι στο λάθος.
Σπύρος Παπαδάς

4 Χρόνια Fast-Thoughtάδικο

Πρωτοσέλιδα

Αναγνώστες

ELSA Magazine

Χαθηκες????Το Ψαχτηρι μας

Facebook Page

Κυβέρνηση Παπαδήμου

Follow by Email

Κατεβάστε το Περιοδικό!

Προσθέστε μας!

ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΑΥΤO

ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ

ΘΑ ΜΠΕΙ ΤΟ ΣΗΜΑ ΜΟΥ
ΣΤΟ BLOG ΣΑΣ
spitsos

Δεν ξεχνω τον Αλεξη

Δεν ξεχνω τον Αλεξη,δε συγχωρω τους δολοφονους,δεν τους χαριζω το ασυλο μου,δεν τους χαριζω τη ζωη,ουτε το μεροκαματο μου.Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ζει,οπως θα συνεχισει να ζει και ο Τεμπονερα,και ο Πετρουλας και ο Λαμπρακης.Ζουν και θα ζουν οσο θα υπαρχουν ανθρωποι να αγωνιζονται στη μνημη τους.

Για ποιο λογο ψηφιζετε το κομμα σας

Θα βγούμε απ'την κρίση

Ποια εφημεριδα διαβάζετε

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Μετρητης Επισκεπτων

Προβολές τελευταίου μήνα

Αρχισυντάκτης

Η φωτογραφία μου
Τηρούμε απαρέγκλιτα την αρχή της επωνυμίας. Κάθε συντάκτης είναι υπεύθυνος για το άρθρο που υπογράφει.

Αρχειοθήκη ιστολογίου