Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Αγανάκτιση χωρίς ζητούμενο


Εντυπωσιακό, πρωτοφανές, απίστευτα πρωτότυπο αυτό που συμβαίνει αυτές τις δύο μέρες με τους απανταχού συγκεντρωθέντες σε όλες τις πλατείες της χώρας. Δεκάδες χιλιάδες κόσμου, ειρηνικά, συγκεντρώθηκαν για να εκδηλώσουν την αγανάκτισή τους... Είναι υγιές σαν αρχή, αλλά δεν αρκεί. Κι ο λόγος είναι απλός, όπως παρατήρησαν και οι ίδιοι οι διαδηλωτές: Έστω οτι τους ρίχνουμε, μετά τί;
Για να το εκφράσουμε διαφορετικά, οι συγκεντρώσεις αυτές έστω οτι επιτυγχάνουν, έστω οτι ο Παπανδρέου πεί: "Έχετε δίκιο!", τί θα γίνει;; Το πρόβλημα είναι οτι οι συγκεντρώσεις αυτές δεν έχουν το πολιτικό ζητούμενο, για να μπορέσει να ασκηθεί πίεση. Για παράδειγμα, οι συγκεντρώσεις το 1844 είχαν ώς αίτημα το να παραχωρήσει ο βασιλιάς σύνταγμα στο λαό. Ή το κίνημα στο Γουδί... Υπήρξαν σαφή αιτήματα, που είχαν διπλή λειτουργία.
Αρχικά, ο αγώνας είχε έναν επιτεύξιμο στόχο, ώστε εάν πετύχαινε η άσκηση πίεσης, η αλλαγή θα ερχόταν άμεσα. Έπειτα το σαφές αίτημα συσπειρώνει. Γιατί είναι αλλιώς να μάχεσαι, απλά και μόνο επειδή περνάς δύσκολα, και αλλιώς να μάχεσαι πχ για να πέσει η κυβέρνηση, ή για να φύγει η Ελλάδα απ'το ΔΝΤ, και παράλληλα να εκτονώνεις και τη δυσαρέσκειά σου.
Απόδειξη της έλλειψης ζητουμένου; Έλλειψη Παλμού, ετερόκλιτο άναρχο πλήθος.
Και δέν το συγχέω με τα κόμματα. Εννοώ ένα σαφή στόχο.
Ένα στόχο για να δώσει ελπίδα, ένα στόχο για να ενώσει, ένα στόχο για να ανατρέψει τους συσχετισμούς.
Αναμφίβολα είναι υγιής ο κάθε προβληματισμός, και κάθε ειρηνική αντίδραση. Όμως είναι καλύτερο ο προβληματισμός αυτός να έχει και ουσία να έχει και ζητούμενο.
Θέλουμε συσπείρωση, θέλουμε ζητούμενο.
Καλές οι κατσαρόλες,καλά τα ξυπνητήρια, αλλα οι Αργεντίνοι τους χώσανε στα ελικόπτερα....
Γιατι ήξεραν τί ήθελαν. Εμείς ξέρουμε;
Σπύρος Παπαδάς
Γ'Ετος Νομικής ΔΠΘ

Υ.Γ Βρίσκω απαράδεκτη την αποδοκιμασία των εργαζομένων της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, οι οποίοι θέλησαν να διαμαρτυρηθούν για την επικείμενη πώληση της εταιρείας. Αυτοί έχουν κάποιο στόχο.

1 σχόλια:

χαρμολυπη μιας στιγμης είπε...

ορθά μιλάς, κατ' εμέ.
Ομως είναι ίσως κι αυτή μια κάποια αντίδραση, καλύτερη απ το να καθόμαστε στον καναπέ μας.

βεβαια απο την άλλη, τι θα καταφέρουμε;
δεν ξέρω αν θα καταφέρουν όλοι οι "αγανακτισμένοι".
πραγματικά δεν ξέρω να μπορούμε ν αλλάξουμε αυτή τη τραγική κατάσταση.

είμαστε μια νέα γενιά αξιολύπητη.
μας λείπει το όνειρο της αλλαγής.
είμαστε τόσοι χιλιάδες φοιτητές εδώ στην Κομοτηνή και δεν κουνιέται ούτε φύλλο, δεν αντιδρούμε, συνάδελφε.
βολευόμαστε τελικά;
είμαστε πεπεισμένοι πως δεν θα καταφέρουμε τίποτα;
Ομως η ιστορία άλλα έχει δειξει.
Η χούντα έπεσε τότε, η εργατική Πρωτομαγιά καθιέρωσε το οχτάωρο, η Ελλάδα απελευθερώθηκε απο Γερμανούς και Τούρκους.

Πρέπει να κινητοποιηθούμε, συνάδελφε κι η κινητοποιηση αυτή να είναι μαζική κι ακηδεμόνευτη, πολιτικοποιημένη κι οχι κομματικοποιημένη.
Μας κλέβουν τ αύριο, δεν μας αφήνουν χώρο να ονειρευτούμε.
Ομογενοποιούμαστε, αδρανοποιείται η σκέψη μας.
σε λίγα χρόνια θα μπούμε στο ταμείο ανεργίας, τα τσιγάρα μας θα τα πληρώνουν οι γονείς μας και ως το 40 μας θα μένουμε παρέα με τους γέρους μας...

Τι κόσμος είναι αυτός;
Δεν πρέπει να τον αλάξουμε;
Πού είναι η νεοτητα μας;
εξαντλείται στο λόμπυ και στο θέατρο; εξαντλείται στα σφηνάκια; στις κομματικές παρατάξεις, που ακολουθούν γραμμές ;

Στα 20 μας θα πρεπε να θέλαμε να πιάσουμε τον κόσμο και να τον φέρουμε τα πάνω κάτω.
Κι όχι να μαστε έτσι,φιλήσυχοι, ξεφτίλες, βολεμένοι.
ολοι κατηγορούμε τους άλλους;
εν τέλει εμείς τι κάνουμε για να γίνει αυτός ο κόσμος καζάνι που βραζει και φωτιά κι όχι ένα κελί;

Βλέπω συμφοιτητές, συναδέλφους, νέους γενικότερα, να μην αναλόγιζονται καν το τι συμβαίνει, να μην προβληματίζονται ούτε για την πολιτική μας ούτε για την κοινωνικοοικονομικη μας κρίση.
Το φοιτητιλίκι είναι συνυφασμένο με το φραπετσιγαριλίκι, το άραγμα, τα μπαράκια.
Μα δεν θα πρεπε να ναι έτσι...
Είμαστε εμείς το μέλλον του κόσμου;
εμείς οι μοιραίοι κι άβουλοι που περιμένουμε κάποιο θαύμα;
Εμείς οι αδαείς είμαστε η νέα πενευματική ηγεσία;

και πιο πολύ με πονάει που η σχολή μας αποτελείται κι απο άτομα που στο μέλλον ίσως ασχοληθούν με την πολιτική...Και τους βλέπω, αναπαράγουν κάθε μέρα την καθεστικυια τάξη, είναι ίδιοι με τους 300 που χουμε απο πάνω μας, αυτούς που η αγάπη τους για την πατρίδα ταυτίζεται με την αγάπη για την καρέκλα, με την ικανοποιηση προσωπικού τους συμφέροντος.

Σίγουρα, για να μην μηδενίζω, υπάρχουν κι αξιολογα άτομα, μα είναι ελάχιστα αυτά που ασχολούνται με την πολιτική.
Κι αν είσαι σοβαρός άνθρωπος, με πολιτική άποψη και βούληση, το συστημα σε περιθωριοποιεί.
"μας πήρανε αμπάριζα οι δήθεν και οι οποιοι"
Κι εμείς, όλοι εμείς, τους αφήνουμε.
οι φελοί επιπλέουν...
Μου την δίνει που η πλειοψηφία των νέων δεν σκέφτονται και δεν αντιδρούν έστω για την τιμή των όπλων.


-μια ακομμάτιστη-

4 Χρόνια Fast-Thoughtάδικο

Πρωτοσέλιδα

Αναγνώστες

ELSA Magazine

Χαθηκες????Το Ψαχτηρι μας

Facebook Page

Κυβέρνηση Παπαδήμου

Follow by Email

Κατεβάστε το Περιοδικό!

Προσθέστε μας!

ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΑΥΤO

ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ

ΘΑ ΜΠΕΙ ΤΟ ΣΗΜΑ ΜΟΥ
ΣΤΟ BLOG ΣΑΣ
spitsos

Δεν ξεχνω τον Αλεξη

Δεν ξεχνω τον Αλεξη,δε συγχωρω τους δολοφονους,δεν τους χαριζω το ασυλο μου,δεν τους χαριζω τη ζωη,ουτε το μεροκαματο μου.Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ζει,οπως θα συνεχισει να ζει και ο Τεμπονερα,και ο Πετρουλας και ο Λαμπρακης.Ζουν και θα ζουν οσο θα υπαρχουν ανθρωποι να αγωνιζονται στη μνημη τους.

Για ποιο λογο ψηφιζετε το κομμα σας

Θα βγούμε απ'την κρίση

Ποια εφημεριδα διαβάζετε

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Μετρητης Επισκεπτων

Προβολές τελευταίου μήνα

Αρχισυντάκτης

Η φωτογραφία μου
Τηρούμε απαρέγκλιτα την αρχή της επωνυμίας. Κάθε συντάκτης είναι υπεύθυνος για το άρθρο που υπογράφει.

Αρχειοθήκη ιστολογίου