Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Η παρωδία μιας τηλεοπτικής δίκης


4 μέρες απεργούσαν οι δημοσιογράφοι, κι έβλεπες τον κόσμο πιό χαρούμενο,πιο ήσυχο, και γενικότερα, έβλεπαν τα πράγματα λιγότερο πράσινα( οι τηλεθεατές του Mega) κατα τη διάρκεια αυτής της απεργίας.. Τί το 'θελαν και επέστρεψαν στη δουλειά;;
Ανοίγεις την τηλεόραση πρωί-πρωί στον Παπαδάκη, και είχε στο πάνελ απ'τη μία τον υπερνομάρχη-σουπερ ντούπερ περιφερειάρχη-πεταχτή χαρταετού-τα πάντα όλα- Παναγιώτη Ψωμιάδη και απ'την άλλη τον πρόεδρο των Πρασινων Οικολόγων Μιχάλη Τρεμόπουλο.. Βεβαίως και οι δυο ήταν καλεσμένοι λόγω των περιπετειών του ... Ζορό με την δικαιοσύνη.. Όλες αυτές τις μέρες ακούγονται βαρύγδουπες δηλώσεις απο πλευράς Ψωμιάδη του τύπου "Είμαι σαν τον Χριστό, περνάω τη σταύρωση και θα αναστηθώ", "ας ξεκινήσει η κάθαρση απο μένα" και άλλα τέτοια αλα Ξανθόπουλος.
Αυτό που βρήκα πιό αστείο ήταν οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων: Πρώτα ρώτησαν τον Ψωμιάδη άν σέβεται/ δέχεται την απόφαση της δικαιοσύνης. Η απορία μου είναι η εξής: Άν εμείς κλέψουμε/σκοτώσουμε, θα μας ρωτήσει κανείς άν δεχόμαστε τα 20 χρόνια φυλακή; Η δικαιοσύνη δηλαδή χρειάζεται την συναίνεση του εγκληματία;
Πιό πολύ μου άρεσε η επίπλαστη έκπληξη τους όταν ο κ. Τρεμόπουλος υποστήριξε κάτι αυτονόητο, οτι δηλαδή τα διάφορα σβησίματα μεγάλων προστίμων (το συγκεκριμένο το μείωσε απο τις 100.000 περίπου, στα 1000 ευρώ!) γίνονται στα πλαίσια ενός μηχανισμού που συντηρεί ο πρώην,πλέον,περιφερειάρχης έτσι ώστε να εξασφαλίζει την επανεκλογή του.. Και όπως είναι λογικό τους έκανε μεγάλη εντύπωση...
Αυτό που δέν βρήκα αστείο, αλλα τραγικό, είναι το γεγονός ότι διαπίστωσα για άλλη μια φορά οτι η δικαιοσύνη δεν είναι μόνο τυφλή, είναι και κουφή, και μουγγή και με τα χέρια δεμένα πίσω. Με κάνει να ντρέπομαι που θα κληθώ να την υπηρετήσω. Σε ποιό κόσμο και ποιά δικαιοσύνη; Αυτή που πιάνει τον μετανάστη που πουλάει παράνομα cd, κι αφήνει έξω τον Χριστοφοράκο; Αυτή που νομιμοποιεί διαρκώς αυτούς που έχουν ξεπουλήσει το σήμερα, το χθές ,το αύριο και το μεθαύριο; Αυτούς που για να πουλήσουν μούρη, και για να λένε οτι κάνανε Ολυμπιακούς, θα κάνουν εμένα και τους συνομηλίκους μου να ζούμε σαν την Ουγκάντα; Γιατί όσοι πιστεύετε οτι θα είμαστε για πολύ ακόμα σχεδόν αξιοπρεπείς είστε βαθιά νυχτωμένοι... Σιγά σιγά μας τα κόβουνε, σήμερα το βιβλίο,αύριο το σχολείο,μεθαύριο το νοσοκομείο, μέχρι που θα μας οδηγήσουν σε μια μιντιοκρατούμενη κορπορατική οικονομία που θα έχει εξαφανίσει το κράτος,την παιδεία,το σύστημα υγείας και την ασφάλεια των πολιτών και θα δουλεύει με εργολαβίες...

Και για να επιστρέψουμε λίγο και στο θέμα, ο Ψωμιάδης βρίσκεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου γιατί πολύ απλά την "μαλακία" του δέν μπόρεσαν να την καλύψουν. Γιατί άν μπορούσαν θα την είχαν ήδη καλύψει. Όπως έκαναν και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Ο λόγος που χρησιμοποίησα τον όρο "μαλακία", δέν είναι απο οργή ή βλασφημία. Απλά εφαρμόζω ότι μου μαθαίνει το πανεπιστήμιο: Εγκληματίας είναι ο μαλάκας που τον πιάσανε,μου είπανε.. Έτσι μου τα μάθανε, έτσι σας τα λέω.

Όσο βέβαια η δικαιοσύνη εξαρτάται τόσο ευθέως απ'την πολιτική εξουσία, όσο οι βουλευτές συνεχίζουν να είναι εργοδότες-μισθοδότες-δικαστές του εαυτού τους, τόσο θα βυθιζόμαστε σε ένα κράτος αυθαιρεσίας,αδιαφάνειας, πολυνομίας και ανομίας ταυτόχρονα. Ο λόγος που μας δουλεύουν οι βουλευτές μας σε συνεργασία με τη δικαιοσύνη, τοσο απροκάλυπτα, είναι γιατί έχουν μάθει να μή φοβούνται τίποτα. Γιατί ο βουλευτής δέν κινδυνεύει να πάει φυλακή, τήν ίδια ώρα που ο δικαστής δέν μπορεί να τον τιμωρήσει,αφού εξαρτάται άμεσα απο αυτόν.Έχουμε ένα σύστημα που ο ένας έχει μάθει και κυρίως μπορεί να απαλλάσει τον εαυτό του και τους ομοίους του,απο οποιαδήποτε υποψία κινδύνου τιμωρίας.

Όσο βλέπω περισσότερο τα πράγματα, τόσο περισσότερο τείνω προς την άποψη ότι, η δικαιοσύνη είναι μια κοινωνική σύμβαση που έφτιαξε η ευρύτερη άρχουσα τάξη, για να προστατεύει εαυτήν απο την οργή των φτωχών, της μάζας και του λαού. Ο Ψωμιάδης είναι μια εξαίρεση, απλά και μόνο γιατί δέν μπόρεσαν να τον καλύψουν.
Siemens
Βατοπαίδι
Ομόλογα
Παυλίδης
Ζαρντινιέρα
Υποβρύχια
Χρηματιστήριο
Υποκλοπές
Για αυτά τίς πταίει; Για αυτά ποιός τιμωρήθηκε; Η τιμωρία διήρκεσε όσο κρατάνε οι ειδήσεις των 8... Και ποιά τιμωρία; Άν είσαι κλέφτης ολκής σου απευθύνονται με το κύριε Υπουργέ...
Η δικαιοσύνη πρέπει να είναι φάρος σε αυτή την κρίση, έτσι ώστε να μπορέσουμε να βασιστούμε σε κάτι, στους δύσκολους καιρούς που θα περάσουμε, και στο νέο ξεκίνημα που θα κληθούμε να κάνουμε...
Σπύρος Παπαδάς
Γ'Ετος Νομικής ΔΠΘ
Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Απέχθε(ια)ς χρέος


Βλέποντας κανείς το Debtocracy , αρχίζει να αναρωτιέται για τα όσα λέγονται για την Ελλάδα και το χρέος της...
Οι σειρήνες του εύκολου ξεχρεώματος, μέσω της πώλησης δημόσιας γής, ηχούν κάθε μέρα, ολοένα και πιό εκκωφαντικά. Πέρα απ'το γεγονός οτι δέν ξεχρεώνουμε, είναι ένα μέσο ανήθικο,δυσανάλογο, και αντιδημοκρατικό. Προτού όμως χρειαστεί κάν να εξετάσουμε τους τρόπους αποπληρωμής ενος χρέους, πρέπει να γνωρίζουμε, τί είναι το χρέος.
Χρέος είναι μια ληξιπρόθεσμη οφειλή ενός προσώπου( ή κράτους εν προκειμένω) σε ένα άλλο πρόσωπο (η κράτος) βασισμένη σε νόμιμη απαιτητή αξίωση. Όπως πιθανόν να προσέξατε, σημαντικό για μια ληξιπρόθεσμη οφειλή, ώστε να θεωρείται χρέος, είναι η απαίτηση του δανειστή απο τον δανειζόμενο, να είναι νόμιμη.
Και τώρα ανακύπτει το εξής ερώτημα: Είναι το χρέος μας νόμιμο; Το ίδιο αναρωτήθηκε και ο Ραφαέλ Κορρέα, πρόεδρος του Εκουαδόρ, όταν ήρθε αντιμέτωπος με ένα χρέος ανάλογο με το δικό μας, και προ τών πυλών των διάφορων καλοθελητών των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Αντί λοιπόν να προβαίνει σε διάφορους εκβιασμούς προς το λαό του, και σε λογικές μονοδρόμων τύπου : Η ΠαΣοΚ στις περιφερειακές ή εκλογές, ή ΔΝΤ ή πτώχευση, είπε να κάνει κάτι διαφορετικό. Αυτό ήταν ο λογιστικός έλεγχος του χρέους.
"Φώναξε" διάφορους οικονομολόγους απο τη χώρα του και το εξωτερικό, και επιστράτευσε όσους νομικούς ή μή ήθελαν να ελέγξουν τις οφειλές της χώρας τους, για να δούν ποιές είναι νόμιμες, ποιές παράνομες, σε τι ύψος κυμαίνονται, και γιατί τις οφείλουν. Ό λόγος για αυτό το ξεσκαρτάρισμα είναι οτι μή νόμιμη οφειλή, δέν οφείλεται, ή με άλλα λόγια,το παράνομο χρέος δέν είναι εξοφλητέο. Το παράνομο χρέος είναι αλλιώς γνωστό και ώς απεχθές χρέος. Το απεχθές χρέος είναι ουσιαστικά ένα χρέος που συσσωρεύθηκε σε ένα κράτος, χώρις να οφελούνται απο τα χρήματα αυτού οι πολίτες, και χωρίς να έχουν τηρηθεί οι νόμιμες διαδικασίες.
Και σας ρωτώ κάτι χωρίς να χρειάζεται καμία ειδική γνώση:
Όλα αυτά τα εκατομμύρια απο το σκάνδαλο της Ζίμενς που πήραν τα κόμματα,
Η εικονική αύξηση του ΑΕΠ επι Αλογοσκούφη( χαρακτηρίστηκε ώς οικονομική γκάφα απο τα παγκόσμια ΜΜΕ)
Η συμφωνία με την Goldman-Sachs για το λεγόμενο "swap" του χρέους
Οι βίλα διάσημου στελέχους που είναι "φάτσα" στην Ακρόπολη
Τα 187 εκατομύρια που βρέθηκαν σε λογαριασμό πολιτικού
Το σκάνδαλο των υποβρυχίων και γενικά τα "γκρίζα" εξοπλιστικά
Τα χιλιάδες ευρώ που κατέχουν οι σύζυγοι βουλευτών και οι ίδιοι οι βουλευτές, καθώς και οι διορισμένοι στη βουλη γκόμενοι/ες ,ανήψια,ξαδέρφια,αδέρφια,θείες και συννυφάδες τους.
Καθώς και άπειρες ακόμη περιπτώσει διαφθοράς και κακοδιαχείρισης,
πιστεύετε οτι δεν δημιουργούν δημόσιο χρέος;
Απο αυτό το χρέος ωφελήθηκε κανείς μας;
Η μήπως η κακοδιαχείριση του κράτους μας, είναι ανάλογη με την αποικιοκρατική διαχείριση ενός κράτους; Πραγματικά, οι Ισπανοί αποικιοκράτες πρέπει να αγαπούσαν περισσότερο τους λαούς της Λατινικής Αμερικής, απ'ότι οι πολιτικοί μας τον ίδιο τους το λαό.
Γιατί εδώ και περίπου 20 χρόνια οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα επιβάλλουν μια αυστηρή λιτότητα, που συνοδεύεται πάντα απο βίαιη καταστολή για την επιβολή της, χωρίς να βελτιώνεται η οικονομική κατάσταση της χώρας. Όπως φαίνεται και στο ντοκυμαντέρ, οι πολιτικοί ιθύνοντες, γνώριζαν για το βάρος των Ο.Αγώνων, και παρ'ολα αυτά επέλεξαν να μας καταχρεώσουν.... Κονκισταδόρες και golden boys που ποτέ δέν θα απολογηθούν για τις πράξεις τους, ποτέ δε θα φυλακιστούν, ποτέ δε θα στιγματιστούν για την καταδίκη ενός λαού στη χρεοκοπία. Εάν βυθίσεις στα χρέη το μπακάλικο σου, στην καλύτερη σου παίρνουν το σπίτι, και στη χειρότερη πάς φυλακή. Εάν βυθίσεις στα χρέη μια χώρα, τότε δέχεσαι συγχαρητήρια που εξαθλιώνεις το λαό σου....

Επίσης πρέπει να εξεταστεί κατα πόσο είναι νόμιμο, ένας δανειστής να δίνει ένα δάνειο, το οποίο γνωρίζει μετα βεβαιότητος οτι ο δανειζόμενος δέν είναι σε θέση να αποπληρώσει. Όπως εκτίθεται και στο ντοκυμαντέρ, μας δάνειζαν με υψηλό τόκο, που δέν μπορούσαμε να αποπληρώσουμε, για να αγοράζουμε τα προϊόντα τους (εξοπλιστικά και άλλα.)

Επομένως θα πρέπει να γίνει ένας λογιστικός έλεγχος του χρέους, έτσι ώστε η Ελλάδα να χρωστάει μόνο όσα χρήματα διοχετεύθηκαν στο λαό, και για τα οποία φαίνεται ο λαός να συναινεί. Έπειτα θα πρέπει επιτέλους να σταματήσει το κράτος να μετατρέπει το χρέος των τραπεζών σε δημόσιο χρέος, γιατί με τη συνεχή παροχή πιστώσεων εκατοντάδων δις ευρώ προς τις τράπεζες, συνεχίζει να συσσωρεύει χρέη...

Εάν νομίζει η καθε πολιτική εξουσία οτι μπορεί να ξεπουλήσει τη χώρα, και το λαό της είναι γελασμένη... Έτσι νόμιζαν οι Αργεντίνοι συνάδελφοί τους και έφυγαν νύχτα.... Και με ελικόπτερο.... Να δούμε ποιός θα πρωτομπεί σε αυτό....
Σπύρος Παπαδάς
Υ.Γ 1: Για την έννοια του απεχθούς χρέους αλλά και διάφορες διευκρινιστικές ερωτήσεις πηγαίνετε εδώ
Υ.Γ 2: "Τρέχει" και μια online συλλογή υπογραφών για την συγκρότηση επιτροπής λογιστικού ελέγχου....
Υ.Γ 3: Άν αυτή η επιτροπή συγκροτηθεί εντός βουλής, με άλλη μια εξεταστική που "θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο" και θα "ρίξει άπλετο φώς"
Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Ο μύθος του πολιτικού κόστους

Πάρα πολλές φορές ακούμε απο διάφορες πολιτικές δυνάμεις να αναφέρονται στον όρο: "πολιτικό κόστος". Συνήθως ο κυβερνών το χρησιμοποιεί με το ρήμα "αψηφώ" και τα παράγωγά του, ενώ η αντιπολίτευση ομοίως με το ρήμα "φοβάμαι". Αυτό όμως που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, είναι η κυβερνητική χρήση αυτού του όρου, και το λάθος το οποίο κάνουμε οι περισσότεροι.
Τί είναι το πολιτικό κόστος, και τί σημαίνει για κάποιον να το αψηφά;
Πολιτικό κόστος, είναι οι αρνητικές συνέπειες σε δημοτικότητα/δύναμη  που υφίσταται μια πολιτική δύναμη για μια της απόφαση. Πότε όμως υπάρχει πολιτικό κόστος; Υπάρχει πολιτικό κόστος για μια κυβέρνηση, όταν η πολιτική της συμπλέει με τα συμφέροντα του λαού; Υπάρχει πολιτικό κόστος, όταν μια απόφαση ευνοεί την χώρα και τις διεκδικήσεις της; Για να μην είμαι απόλυτος, θα πώ σχεδόν ποτέ. Πολιτικό κόστος υφίσταται μια κυβέρνηση όταν κόβει μισθούς, όταν ελαστικοποιει τις εργασιακές σχέσεις, όταν αυξάνει τα διόδια και τα εισιτήρια κι όταν ξεπουλά δημόσια περιουσία κλπ
Βλέπετε λοιπόν σε κανένα θετικό για το λαό μέτρο σε κάποιο απο αυτά που ενδεικτικά απαριθμήθηκαν;
Σε καμία περίπτωση όμως δέν υπάρχει πολιτικό κόστος για μια κυβέρνηση, όταν εξασφαλίζει στο λαό ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης. Και αυτό είναι απόλυτο.
Πάμε τώρα να δούμε τί σημαίνει οτι μια κυβέρνηση αψηφά το πολιτικό κόστος.
Όπως ειπώθηκε προηγουμένως, το πολιτικό κόστος είναι ουσιαστικά η αρνητική επιρροή μιάς απόφασης στο εκλογικό σώμα και στην κοινωνία γενικότερα. Όταν μια κυβέρνηση αψηφά το γεγονός οτι μια μεγάλη ομάδα των υποστηρικτών της (σσ. της πλειοψηφίας) είναι αντίθετη με αυτήν της την απόφαση, κατα πόσο αυτή η κυβέρνηση συμπεριφέρεται δημοκρατικά; Το περίεργο είναι οτι το παρουσιάζουν και σάν κατόρθωμα,σάν ένδειξη θάρρους και πυγμής. Δηλαδή είναι μαγκιά να μή σε νοιάζει τί θέλει απο σένα ο λαός που σε εξέλεξε;
Βεβαία αυτή η χρήση είναι απόρροια μιας γενικότερης φιλοσοφίας που επικρατεί τον τελευταίο καιρό: Όποιος καταδυναστεύει τον λαό είναι υπεύθυνος.Όποιος μιλάει υπέρ του λαού, και έχει φιλολαικές πολιτικές είναι λαϊκιστής. Ανατρέξτε στα πρακτικά της Βουλής ή στον Τύπο για να επιβεβαιώσετε το παραπάνω..
Συγκεφαλαιώνοντας λοιπόν, προσπαθούν να μας πείσουν ότι όταν μια κυβέρνηση παίρνει αποφάσεις αψηφώντας το πολιτικό κόστος, πώς είναι μια κυβέρνηση ασυμβίβαστη,δυναμική και με πυγμή. Δυστυχώς όμως, στα σύγχρονα εταιριοκρατούμενα κράτη, μαγκιά είναι να στηρίζεις το λαό σου άνευ όρων. Μαγκιά είναι να παίρνεις αποφάσεις υπέρ του, κόντρα στα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων(που πολλές φορές σε χρηματοδότησαν). Μαγκιά δέν είναι να αψηφάς το πολιτικό κόστος, με την έννοια που είπαμε, αλλά με την έννοια οτι θα χάσεις τη στήριξη του κορπορατικού-μιντιακού συστήματος που ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις.
Θα ήθελα να κλείσω με ένα αισιόδοξο μήνυμα,απ'τα τελευταία λόγια του Σαλβαντόρ Αλιέντε, πρίν το πραξικόπημα και τη δολοφονία του: Η ιστορία είναι με το μέρος μας, και τη γράφει ο λαός. Ας δείξουμε λοιπόν στους "τολμηρούς" οτι δέν πρέπει να μας αψηφούν..
Σπύρος Παπαδάς

4 Χρόνια Fast-Thoughtάδικο

Πρωτοσέλιδα

Αναγνώστες

ELSA Magazine

Χαθηκες????Το Ψαχτηρι μας

Facebook Page

Κυβέρνηση Παπαδήμου

Follow by Email

Κατεβάστε το Περιοδικό!

Προσθέστε μας!

ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΑΥΤO

ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ

ΘΑ ΜΠΕΙ ΤΟ ΣΗΜΑ ΜΟΥ
ΣΤΟ BLOG ΣΑΣ
spitsos

Δεν ξεχνω τον Αλεξη

Δεν ξεχνω τον Αλεξη,δε συγχωρω τους δολοφονους,δεν τους χαριζω το ασυλο μου,δεν τους χαριζω τη ζωη,ουτε το μεροκαματο μου.Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ζει,οπως θα συνεχισει να ζει και ο Τεμπονερα,και ο Πετρουλας και ο Λαμπρακης.Ζουν και θα ζουν οσο θα υπαρχουν ανθρωποι να αγωνιζονται στη μνημη τους.

Για ποιο λογο ψηφιζετε το κομμα σας

Θα βγούμε απ'την κρίση

Ποια εφημεριδα διαβάζετε

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Μετρητης Επισκεπτων

Προβολές τελευταίου μήνα

Αρχισυντάκτης

Η φωτογραφία μου
Τηρούμε απαρέγκλιτα την αρχή της επωνυμίας. Κάθε συντάκτης είναι υπεύθυνος για το άρθρο που υπογράφει.

Αρχειοθήκη ιστολογίου