Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Ευαισθησία πολλών οκτανίων

Αναμφίβολα ο τελευταίος καιρός ήταν αν μή τι άλλο εκρηκτικός. Φουκοσίμα και Καντάφι, συνθέτουν το εκρηκτικό σκηνικό και όλοι είμαστε θεατές σε ένα θέατρο του παραλόγου. Βλέπουμε τους ανοργάνωτους Έλληνες να δίνουν συμβουλές στους Ιάπωνες για το πώς θα διαχειριστούν την κρίση με τη ραδιενέργεια, και τους ηγέτες των Μεγάλων Δυνάμεων να πνέουν τα μένεα κατα του καθεστώτος Καντάφι.
Δε σας κρύβω οτι κι εγώ αιφνιδιάστηκα απ'την απότομη ευαισθησία του ΝΑΤΟ προς το καταπιεστικό καθεστώς Καντάφι.. Μέχρι που ενημερώθηκα για τον πλούτο που έχει στο υπέδαφος... Οπότε επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά η επιλεκτική ευαισθησία  που έχει η Αμερική και το ΝΑΤΟ γενικότερα. Η Δύση λοιπόν, όπως έχει κάνει και σε πολλές άλλες περιπτώσεις (Σερβία, Αφγανιστάν,Ιρακ) δειχνει μια ιδιαίτερη ευαισθησία προς τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα καταπιεστικά καθεστώτα,μόνο άν η καταπίεση αυτή λαμβάνει χώρα σε περιοχή ιδιαίτερης γεωπολιτικής σημασίας, ή πλούσια σε ορυκτό πλούτο. Ο πάλαι ποτέ φίλος και σύμμαχος των ΗΠΑ,Μουαμάρ Καντάφι,φίλος όπως ήταν  και ο Οσάμα,όταν πολεμούσε τους Ρώσους στον πόλεμο Ρωσίας-Αφγανιστάν, ξαφνικά έγινε στόχος που έπρεπε να πληγεί για να επικρατήσει η δημοκρατία. Πράγματι ο Καντάφι είναι ένας συνταγματάρχης, πράγματι είναι καταπιεστής όπως ήταν και ο Σαντάμ, αλλά αντίστοιχα ίσως και χειρότερα καθεστώτα υπάρχουν δεκάδες στη δοκιμαζόμενη ήπειρο της Αφρικής. Αλλα δυστυχώς η  ευαισθησία της Δύσης κυμαίνεται ανάλογα με τα οκτάνια. Το λεγόμενο απ'το ΝΑΤΟ: Fight for Libya's people, είναι στην πραγματικότητα:Fight for Libya's oil.
Και είναι θλιβερό. Είναι θλιβερό μια κοινωνία, μια παγκόσμια πολιτική δύναμη να χρησιμοποιεί ώς πρόσχημα τα ανθρώπινα δικαιώματα για να πλουτίσει, και με την επέμβαση της όχι μόνο αυτά να μήν προστατεύονται, αλλά να καταλήγουν να παραβιάζονται πιό βίαια, πιο βάναυσα. Είμαστε αντιμέτωποι με την υποκρισία για άλλη μια φορά. Ακόμη χειρότερο είναι πως οι πολίτες μιάς απ'τις ηγέτιδες δυνάμεις της επίθεσης(Γαλλίας) επικρότησαν με μία αλματώδη αύξηση της δημοτικότητάς του, τον πρόεδρο της, Νικολά Σαρκοζί. Το γιατί χάρηκαν οι Γάλλοι που θα βομβαρδίσει η χώρα  τους τον Καντάφι είναι άξιο όχι πολιτικής ανάλυσης, αλλά ψυχανάλυσης.
Θέλουμε να έχουμε την ψευδαίσθηση οτι η δημοκρατία επιβάλλεται, και πολύ περισσότερο, οτι η δημοκρατία μπορεί να επιβάλλεται μέσω βομβαρδισμών. Η αλήθεια είναι οτι οι χώρες που βομβαρδίστηκαν για να "εκδημοκρατιστούν",στενάζουν κάτω απο μετεμφυλιακές συγκρούσεις λόγω των "βαλτών" κυβερνήσεων, στενάζουν λόγω των διαλυμένων υποδομών, και του ανύπαρκτου κράτους τους. Και σαν να μην έφταναν ήδη τα προβλήματά τους, έρχεται να προστεθεί και η μάχη τους απέναντι σε μια προσπάθεια βίαιης στροφής προς τον ακραίο καπιταλισμό, απο τις δυνάμεις κατοχής.

Η "Αυγή της Οδύσσειας" δέν είναι τίποτε άλλο απο μία ληστεία σε επίπεδο κρατών, με το ΝΑΤΟ να ασκεί βία κατά της Λιβύης, με σκοπό να πάρει τα πετρέλαια της. Η δημοκρατία είναι απλώς πρόσχημα σε αυτή τη ληστεία.
Αυτή είναι η δημοκρατία που θέλουμε για τη Λιβύη;
Μια δημοκρατία πρόσχημα, για την εκμετάλλευση των φυσικών της πόρων;
Θα χειροκροτήσουμε για άλλη μια φορά τις ορδές των αποικιοκρατών που θα "εκπολιτίσουν" τους αγρίους και θα τους δίνουν γυαλάκια για να τους παίρνουν το χρυσάφι;;
Πρέπει να πούμε όχι στον "εκδημοκρατισμό" και στην "ανοικοδόμηση" που γκρεμίζει,σκοτώνει,δηλητηριάζει και καταστρέφει.
Πρέπει να πούμε όχι στην ευαισθησία των... οκτανίων του ΝΑΤΟ.
Σπύρος Παπαδάς
Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΦΑΥΛΩΝ


Ένας απλός ορισμός για τον όρο Πολιτική θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η συλλογική δράση με στόχο την αλλαγή ή βελτίωση των θεσμών. Το πόσο όμως εφαρμόζεται στην πραγματικότητα αυτό είναι γνωστό σε όλους. Γι' αυτό το λόγο μάλιστα δεν είναι περίεργο πως, τη στιγμή που οι περισσότεροι τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας προοδεύουν, ο τομέας της πολιτικής βαδίζει τόσο αργά και τις περισσότερες φορές οπιστοδρομικά.
Και είναι απολύτως φυσιολογικό μιας που οι άνθρωποι μπροστά στον πολιτικό ξεπεσμό αντιδρούν είτε με παθητικότητα είτε προσαρμόζονται και υποτάσσονται στην κρατούσα κατάσταση με στόχο να πετύχουν τάχα τις φιλοδοξίες τους για μια καλύτερη κοινωνική ανέλιξη. 
Οι σημερινοί πολίτες, θα έλεγε κανείς πως θυμίζουν τους ήρωες του Ντοστογιέφσκι, αδύναμοι να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους, κινούνται μέσα στα αδιέξοδα τους,προχωρούν υποταγμένοι.
Ωστόσο,υπάρχουν και οι πολίτες οι οποίοι είναι μεν δυναμικοί αλλά χωρίς κριτική σκέψη. Όσον αφορά τώρα για την τελευταία κατηγορία πολιτών, δηλαδή αυτοί οι οποίοι διαθέτουν κρίση, συμμετέχουν στα κοινά με υγιή τρόπο αποτελούν , δυστυχώς,την μειοψηφία.
Οι δύο πρώτες αναφερθείσες κατηγορίες πολιτών δημιουργήθηκαν μέσα από τις νέες μορφές εξουσίας που έχουν την τάση να χειραγωγούν τη μάζα, μαζοποιώντας την. 'Επειτα αυτή η κατάσταση στην πολιτική δεν αλλάζει, καθώς τα σημερινά παιδιά έμαθαν να ζητούν και όχι να προσφέρουν. Έμαθαν να κατηγορούν και όχι να διορθώνουν τα λάθη τους. Έμαθαν να κατακτούν χωρίς να κοπιάζουν. Έμαθαν να μην σέβονται την αξία της παιδείας, του πνεύματος, του ανθρώπου.Έμαθαν να υπερασπίζονται “κάτι” χωρίς να ξέρουν για αυτό. Τότε, τους βρίσκουν οι “άλλοι” και τους τροφοδοτούν, τους πωρώνουν. Και δυστυχώς στην πώρωση δεν υπάρχει κανένας πόρος να υψωθεί και να αντικρούσει το μίασμα. Και γι' αυτό η κατάσταση θα μείνει όπως έχει...

Ειρήνη Αργείτη
Β'Ετος Νομικής Δ.Π.Θ
Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Democratic Action and Reaction


To άρθρο που ακολουθεί είναι ένας σχολιασμός στα αγγλικά ενός άρθρου της Καθημερινης, απ'τον Δημήτρη Κορδά, έναν αναγνώστη μας απ'το Chicago.Παρατίθεται πρώτα το απόσπασμα του άρθρου της Καθημερινής ώς εξής:

σε όλους γνωστό ότι η χώρα βρίσκεται σήμερα σε δίνη επειδή χρωστάει ένα αστρονομικό ποσό, δεν παράγει αρκετά για να το ξεχρεώσει και δεν μπορεί να δανεισθεί προκειμένου να καλύψει τα ελλείμματά της. Το κυριότερο της έλλειμμα, όμως, είναι αυτό της πολιτικής ηγεσίας. Χρειαζόμαστε επειγόντως πολιτικούς που θα αγνοούν το πολιτικό κόστος και δεν θα ασχολούνται συνεχώς με την επικοινωνιακή τους προβολή. Πολιτικούς αποφασιστικούς, οι οποίοι θα καταλαβαίνουν τι θα πει ισορροπία εσόδων - εξόδων, θα λειτουργούν τεχνοκρατικά και με επαγγελματισμό και θα είναι ήδη καταξιωμένοι στην κοινωνία και την αγορά. Δυστυχώς τα κόμματα διαθέτουν ελάχιστους τέτοιους ανθρώπους και γι’ αυτό χρειαζόμαστε να εισέλθει νέο αίμα στην πολιτική. Φτάσαμε σε ένα σημείο που αν δεν λύσουμε το πρόβλημα του πολιτικού ελλείμματος δεν υπάρχει περίπτωση να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας.
Το πώς θα γίνει αυτό κανείς δεν μπορεί να το μαντέψει, ούτε ασφαλώς και να το υποδείξει. Ας το καταλάβουμε όμως ως πρόβλημα. Θα είναι μια καλή αρχή.
The above main article in kathimerini is targeted well. Crises , other than those caused by natural disasters, are fundamentally due to failure of leadership. Today’s crisis, global in effect, cannot be entirely attributed to failure of leadership- the whole world didn’t become anarchic overnight. Because of globalization countries were affected in different measure. Those which were poorly governed were as result more vulnerable and suffered the most.
Kathimerini is absolutely right about its allegation of leadership deficit. Where I disagree is that history has given us examples of national convalescence. In fact our own nation rose up after nearly 400 years of brutal oppression and became a modern nation.( If we allow a broadening of the term).
When conditions are peaceful, when people are comfortable there is hardly need for inspired leadership. It’s when the boat springs a leak that a bold and crafty captain is needed. The question, as Kathimerini puts it, is how do you get the needed leadership- the politically bold and honest, in the ancient Greek meaning of the word, to grapple with the problems? We are fortunate enough to have free institutions whereby change can take place peacefully and with the consent of the government, albeit tacit.
An old American saying suggests that “ when God gives you a lemon, make a lemonade”. ( In American vernacular lemon is usually a nonfunctioning automobile or any nonworking object).
It behooves the youth of Greece, the educated youth and those who don’t rely on the hope of going abroad- because abroad nowadays looks as grim and unhopeful as Greece- and those who are capable of adjusting their desires to the available resources of the country. They must face the establishment not only by leveling accusations, but persuasively demanding the changes that will bring about the degree of stability which will 
eliminate social and personal angst and inspire hope.
The changes won’t come about by relying on the birth of a Greek George Washington or Thomas Jefferson. They will appear slowly, painfully, but most probably, if not certainly, when and how the class of young Greek intellectuals confronts the present political leadership through dialogue, meetings, internet publications and the use of mass media. No other generation in the history of the world has had so much advantage of informationally influencing governments, groups and one another.
The suggestions to the establishment may take the form of grave warnings that, as it happened in 2008 in the U.S. the educated youth of Greece can control enough votes, both by itself and by convincing others, to throw enough of them out of Parliament and effectuate change.
The world has become so uncontrollably complex that no longer is it possible for one individual to comprehend the total nature or gravity of a given problem. Societies, or nations if you will, must now think and act like intelligent swarms,(even of bees,or termites, or starlings), in order to survive and go forward.
One thing is clear. If we don’t act we are doomed for a very long time, both ourselves and our children, to a vegetative life of stagnation and obscurity.
Δημήτρης Κορδάς,Chicago
Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Δ.Ν.Τ:Δε Νομίζω Τρόικα!

Αναμφίβολα το Δ.Ν.Τ, θα είναι η πιό διάσημη συντομογραφία στην ιστορία της μεταπολίτευσης. Έχει γίνει σημαία σωτηρίας απο πολλούς, και κόκκινο πανί απο περισσότερους. Κάθε έλληνας το ψελλίζει καθημερινά, στο super-market όταν βλέπει το καλάθι και το πορτοφόλι συνεχώς πιο άδειο, στο ταμείο του ΟΑΕΔ που περιμένει μήπως και πάρει το επίδομα, και γενικότερα, τείνει να πάρει και τα πρωτεία απ'το "μαλάκας". Πρέπει όμως να δούμε, τί είναι το Δ.Ν.Τ, τί και άν προσφέρει, για να ξέρουμε και πώς να του φερθούμε.

Για αρχή, με βάση οτι υποστηρίζουν οι περισσότεροι ειδικοί επι του θέματος, εάν η Ελλάδα δέν έμπαινε στο μηχανισμό στήριξης θα είχε χρεοκοπήσει αυτοστιγμεί. Το ερώτημα όμως ίσως πρέπει να τεθεί διαφορετικά: Η Ελλάδα με την είσοδο της στο μηχανισμό στήριξης θα ξεχρεώσει;;
Δυστυχώς η απάντηση που δίνεται σε αυτό το ερώτημα είναι αρνητική, αφού σύμφωνα με υπολογισμούς, το δημόσιο χρέος σε 4 χρόνια θα φτάσει τα 358 δις ευρώ.( Ο υπολογισμός αυτός βασίζεται στο ότι το χρέος της Ελλάδας το 2006 ήταν 226,2 δις, και το 2010 ήταν 316,2)
Άρα λοιπόν γιατί να φέρεις ένα μηχανισμό ο οποίος όχι μόνο δε σε ξεχρεώνει, αλλά σε χρεώνει περισσότερο και σε βυθίζει στην ύφεση;;
Το ΔΝΤ είναι ένας μηχανισμός που δίνει δάνεια σε χώρες που βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού, όπως τα 110 δις που εγκρίθηκαν για την Ελλάδα, ο οποίος απαιτεί απ'τις χώρες αυτές να πάρουν σκληρά μέτρα για να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή των δανείων αυτών. Στη λίστα των σκληρών μέτρων τίθενται σχεδόν με μορφή ιατρικής συνταγής τα εξής: Απολύσεις, Συγχωνεύσεις Δημοσίων Υπηρεσιών, Ιδιωτικοποιήσεις, Ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και Ασφαλιστικό.
Φυσικά το ΔΝΤ δεν είναι ο παράλογος κακός του παραμυθιού, που θέλει να καταστρέψει τον Κοντορεβυθούλη έτσι για την πλάκα του. Είναι ένας διεθνής οργανισμός, που ελέγχεται κατα βάση απ'τις ηγέτιδες οικονομίες του πλανήτη μας. Τί κέρδος λοιπόν έχουν αυτές οι κορπορατικές κυβερνήσεις ;
Όταν μια χώρα έχει υπερελαστικές εργασιακές σχέσεις, απάνθρωπο ασφαλιστικό πρόγραμμα, ελλειπέστατο δημόσιο τομέα, και ελάχιστες, κακοδιοικούμενες, δημόσιες επιχειρήσεις, τότε είναι παράδεισος για την ελεύθερη αγορά. Γιατί έτσι μπορούν να έρχονται οι πολυεθνικές εταιρίες, να εγκαθιστούν παραρτήματα και να έχουν φθηνό και σκληρά έργαζόμενο, εργατικό δυναμικό.

Ένας σοβαρός επίσης λόγος είναι οι ιδιωτικοποιήσεις: Δίνοντας το παραδειγμα της Ρωσίας θα σας αφήσω να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα: Επι Γέλτσιν, η Ρωσία, κάτω απ'την επιρροή ανάλογων μηχανισμών στήριξης, ιδιωτικοποίησε την Norilsk Nickel, που έιχε ετήσιο κύκλο εργασιών 1,5 δις $, έναντι 170 εκατομμυρίων $, την πετρελαική Yukos, που τώρα έχει ετήσιο κύκλο εργασιών 3 δις $, έναντι 300 εκατομμυρίων $. Και ανάλογες ιδιωτικοποιήσεις έγιναν και σε χώρες όπως η Χιλή, η Βολιβία, η Αργεντινή κλπ. *  Άν δέν αντιληφθήκατε το μέγεθος του ξεπουλήματος, οι πολυεθνικές αγόρασαν κολλοσούς που θα τους έκαναν απόσβεση σε 1-2 μηνες(!)
Άρα λοιπόν το ΔΝΤ δέν είναι τρελό που ήρθε στην Ελλάδα: Έχουμε ένα κράτος που κακοδιοικείται, κυβερνήσεις που εύκολα διαφθείρονται και ελέγχονται, έχουμε έναν ισχυρό παρεμβατισμό στις αγορές, και σημαντικές δημόσεις επιχειρήσεις,και κυρίως εκτάσεις, που μπορούν να εκποιηθούν.

Το ζήτημα είναι εμείς τί θα ζητήσουμε ως λαός. Θα φοβηθούμε να φτάσουμε στο,κατά τα φαινόμενα αναπόφευκτο, ή θα το κάνουμε γρήγορα, έτσι ώστε όταν πτωχεύσουμε, να έχουμε μια στοιχειώδη κρατική περιουσία, μια δομημένη κοινωνία, ένα εργασιακό και ασφαλιστικό σύστημα που θα σέβεται τον εργαζόμενο; Το ερώτημα είναι: Θα πτωχεύσουμε αξιοπρεπείς ή θα πτωχεύσουμε εξαθλιωμένοι;
Γιατί το αλλάζουμε ή βουλιάζουμε που έλεγε προεκλογικά ο πρωθυπουργός, πήγε περίπατο. Με το ΔΝΤ στη χώρα αλλάζουμε και βουλιάζουμε. 

Σπύρος Παπαδάς

*Πηγή: Naomi Klein,Το δόγμα του Σοκ,Εκδόσεις Λιβάνη,2010
Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Η Συμβουλοκρατία

Διαβάζοντας κανείς τα βιογραφικά των υπουργών του Πα.Σο.Κ μένει το λιγότερο εντυπωσιασμένος απ'τις σπουδές τους. Φιγουράρουν όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια (M.I.T, L.S.E,Imperial, Princeton,Paris II ) και άλλα... Υπέροχες σπουδές, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, άξια θαυμασμού ζηλευτά απο κάθε νέο που παιδεύεται στο ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης. Όμως με ελάχιστες εξαιρέσεις τις οποίες θα αναφέρω ενδεικτικά, η πολιτική εμπειρία αυτών των ανθρώπων, το "ψήσιμο" τους στην πολιτική είναι ελλειπέστατο.
Επειδή κάθε κανόνας ξεκινά με την εξαίρεση του, θα ήθελα να αναφέρω συνοπτικά τους υπουργούς που θεωρώ "ψημένους" πολιτικά. Είναι ο Βενιζέλος, ο Καστανίδης,η Διαμαντοπούλου, ο Ρεππας, η Ξενογιανακοπούλου, ο Χρυσοχοϊδης, ο Παπουτσής,ο Λοβέρδος, ο Σκανδαλίδης ,ο Ραγκούσης και κανα δυο ακόμα . Σχεδόν όλα τα υπόλοιπα πρόσωπα αποτελεσαν επιλογές του πρωθυπουργού στα πλαίσια μιας ευρύτερης "ανανέωσης" του ίδιου του ΠΑΣΟΚ, φέρνοντας και ανθρώπους απόλυτα συνυφασμένους με την ιστορία του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Στεφανος Μάνος, ο Ανδριανόπουλος, και η Δαμανάκη, αλλά και ανθρώπους συνυφασμένους με την πολιτική γενικότερα..
Το λάθος που έκανε ο πρωθυπουργός, και που το κάνουν και πάρα πολλοί σήμερα, είναι οτι πήρε τους επιστημονικούς συμβούλους και τους έκανε πολιτικούς. Αν δείτε τα βιογραφικά των υπουργών, πλήν των άνωθεν εξαιρέσεων, διετέλεσαν σχεδόν όλοι επιστημονικοί σύμβουλοι σε διάφορα πόστα και θέσεις. Πράγματι είναι εντυπωσιακό να είσαι πχ συμβουλος του πρωθυπουργού στα θέματα περιβάλλοντος, αλλά αυτό δέν σε κάνει απαραίτητα καλό υπουργό περιβάλλοντος. Και ο λόγος είναι πολύ απλός.
Ο ρόλος του επιστημονικού συμβούλου, αλλά και του κάθε συμβούλου, είναι να προτείνει εναλλακτικές,σχετικά με ένα θέμα στον πολιτικό, έτσι ώστε αυτός να τις σταθμίσει, να ζυγίσει το κόστος τους προς το λαό και την αναλογικότητά τους με το σκοπό που θέλει να επιτύχει. Έτσι ο σύμβουλος είναι καλός προτείνων, και ο πολιτικός πρέπει να είναι καλός επιλέγων. Εμείς πήγαμε και κάναμε τους προτείνοντες και επιλέγοντες.
Το λάθος που κάνουν όμως οι οπαδοί του τεχνοκρατισμού στην πολιτική, είναι οτι οι αποφάσεις που λαμβάνονται είναι πολιτικές. Δηλαδή ο υπουργός Οικονομικών δέν χρειάζεται να ξέρει μακροοικονομία. Έχει 5-10 συμβούλους οι οποίοι του εκθέτουν τις εναλλακτικές. Αυτό που πρέπει να ξέρει ο υπουργός Οικονομικών είναι πώς να διαλέγει την καλύτερη εναλλακτική απο αυτές που του προτείνουν έτσι ώστε να ωφεληθεί ο λαός και η χώρα. Και για να πάρεις μια τέτοια απόφαση, πρέπει να έχεις "ψηθεί" στα κοινά, πρέπει να έχεις αγωνιστεί, να έχεις πονέσει, να έχεις πιστέψει σε μια ιδέα και να έχεις κάνει τα πάντα για να πραγματοποιηθεί. Γιατί άν δέν έχεις υπάρξει λαός, δέν μπορείς να αποφασίζεις σωστά για αυτόν.
Προφανώς και δεν είμαι κατά της ανανέωσης των προσώπων. Η ανανέωση αυτή όμως πρέπει να γίνεται με ανθρώπους που έχουν ασχοληθεί με την πολιτική, και όχι με απολίτικους επιστήμονες.
Δυστυχώς όμως, υπάρχει και το αντίθετο στην κυβέρνηση,δηλαδή άνθρωποι που ενώ έχουν κάνει απίστευτους αγώνες,με σπουδαία αγωνιστική διαδρομή,  ώς υπουργοί λειτουργούν όπως αυτοί τους οποίους πολεμούσαν. Δέν γίνεται να έχεις φάει τα νιάτα σού στον αντιδικτατορικό αγώνα, να έχεις φάει ξύλο απ'τους μπάτσους και τους Rangers, να ήσουν πρόεδρος της ΕΦΕΕ, και να εξαπολύεις τη χειρότερη καταστολή της μεταπολίτευσης. Δέ γίνεται να έχεις υπάρξει δυναμικός συνδικαλιστής, για 20 χρόνια, να πολεμάς την εργοδοσία, και σαν υπουργός να επιβάλεις το μνημόνιο στους εργαζομένους.
Το πρόβλημα των τελευταίων πηγάζει απο μια γενικότερη πάθηση που πάσχει ο ελληνικός λαός. Τη βραχεία μνήμη. Όπως δέ θυμόμαστε πλέον τον "κομιστή" και τον βλέπουμε να κάνει εκπομπή, όπως δέ θυμόμαστε τους κουμπάρους, τα ομόλογα, τις υποκλοπές, τα Ίμια, το Χρηματιστήριο κλπ, έτσι κι αυτοί δε θυμούνται πώς ήταν να σε δέρνει ο μπάτσος, και να σε καταπιέζει η εργοδοσία. Και τώρα είναι αυτοί που δέρνουν, αυτοί που καταπιέζουν, αυτοί που απολύουν.
Σάν κατακλείδα θα ήθελα να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι ο πολιτικός πρέπει να έχει πρώτα πολιτικό αισθητήριο, επαφή με την κοινωνία, κοινωνική ευαισθησία και ΜΝΗΜΗ, και ύστερα επιστημονική κατάρτιση. Γι'αυτό άλλωστε το πολίτευμα μας λέγεται και δημοκρατία. Αλλιώς θα λεγόταν επιστημονιοκρατία,τεχνοκρατία ή συμβουλοκρατία.

Σπύρος Παπαδάς

Για να διαβάσετε τα βιογραφικά πολλών υπουργών πηγαίνετε εδώ
Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Παροχή δωρεάν πανεπιστηµιακών συγγραµµάτων

Της Μαρίας Τσούβαλη*  


Σύµφωνα µε τον Ντιρκέµ, ως εκπαίδευση ορίζεται η δράση που κατευθύνεται από τις γενιές των ενηλίκων στις γενιές που δεν είναιακόµα αρκετά ώριµες για την κοινωνική ζωή. Τι κι αν οι γενιές αυτές είναι πιο ώριµες από τις γενιές των ενήλικων κοµφορµιστών που κατευθύνουν την πορεία της ελληνικής παιδείας σήµερα; Τα λόγια του Ντιρκέµ µού ήρθαν στο µυαλό όταν πληροφορήθηκα την απόφαση, σύµφωνα µε την οποία κάθε έλληνας φοιτητής δικαιούται πλέον µόνο ένα σύγγραµµα για κάθε µάθηµα, του οποίου η εξεταστέα ύλη µπορεί να είναι 3 - 4 βιβλία. 

Σε µια χώρα όπου η παιδεία υπήρξε ο θεµέλιος λίθος της ανάπτυξης και της διάδοσης του αγαθού αυτούως πολιτισµικό του λίκνο, φαίνεται πως µε µία απόφαση εν µια νυκτί καταστρατηγείται το δικαίωµα της πανεπιστηµιακής µόρφωσης και φυσικά της δωρεάν δηµόσιας παιδείας. 

Το γεγονός αυτό σηµατοδοτεί αρχικά την έλλειψη πρόνοιας της Πολιτείας απέναντι στις ασθενέστερες οικονοµικά τάξεις, των οικογενειών που δεν µπορούν να παρέχουν αυτά τα συγγράµµατα στα παιδιά τους, τα οποία χάνουν µέρος από την επιστηµονική τους µόρφωση. 

Κανείς όµως δεν σκέφτηκε πως µε αυτό τον τρόπο καταρρακώνεταιο κινητήριος µοχλός παραγωγικότητας µιας χώρας που την καθιστά ανταγωνιστικότερη απέναντι σε άλλες: η παιδεία. Αλλωστε, ποιος πραγµατικά πιστεύει πως το οικονοµικό πρόβληµα της χώρας θα λυθεί από την εξοικονόµηση αυτών τωνµικροποσών, σε σύγκριση µε το αχανές χρέος που έχει δηµιουργηθεί. Το βάρος θα επωµιστούν ακόµα µία φορά οι αδύναµες κοινωνικές οµάδες καιόχι εκείνοι που ευθύνονται για την κακοδιαχείριση των οικονοµικών που την οδήγησαν εκεί. 

Τα πράγµατα έχουν αλλάξει και η γενιά µας επωµίζεται το βάρος των λαθών. Εµείς όµως είµαστε και η γενιά η οποία, πέρα από κάθε κοµµατική σηµαία και ιδεολογικό προσανατολισµό, οφείλουµε να διεκδικήσουµε την αντιµετώπιση του προβλήµατος. 

Η Μαρία Γ. Τσούβαλη είναι τριτοετής φοιτήτρια Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών
To άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στα Νεα
Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Επίθεση με πέτρες στο λεωφορείο της Σχολής

Το λεωφορείο της Σχολής της Κομοτηνής,που μεταφέρει τους φοιτητές στην πανεπιστημιούπολη, δέχτηκε επίθεση με πέτρες απο αγνώστους, περνώντας μπροστά απο το χωριό Ήφαιστος. Η επίθεση έλαβε χώρα στις 9 το βράδυ της Τριτης(1/3). Απο την επίθεση δέν υπήρξαν τραυματίες, μόνο δύο τζάμια έσπασαν στο λεωφορείο. Οι δράστες της επίθεσης παραμένουν άγνωστοι προς το παρον ...

4 Χρόνια Fast-Thoughtάδικο

Πρωτοσέλιδα

Αναγνώστες

ELSA Magazine

Χαθηκες????Το Ψαχτηρι μας

Facebook Page

Κυβέρνηση Παπαδήμου

Follow by Email

Κατεβάστε το Περιοδικό!

Προσθέστε μας!

ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΑΥΤO

ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ

ΘΑ ΜΠΕΙ ΤΟ ΣΗΜΑ ΜΟΥ
ΣΤΟ BLOG ΣΑΣ
spitsos

Δεν ξεχνω τον Αλεξη

Δεν ξεχνω τον Αλεξη,δε συγχωρω τους δολοφονους,δεν τους χαριζω το ασυλο μου,δεν τους χαριζω τη ζωη,ουτε το μεροκαματο μου.Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ζει,οπως θα συνεχισει να ζει και ο Τεμπονερα,και ο Πετρουλας και ο Λαμπρακης.Ζουν και θα ζουν οσο θα υπαρχουν ανθρωποι να αγωνιζονται στη μνημη τους.

Για ποιο λογο ψηφιζετε το κομμα σας

Θα βγούμε απ'την κρίση

Ποια εφημεριδα διαβάζετε

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Μετρητης Επισκεπτων

Προβολές τελευταίου μήνα

Αρχισυντάκτης

Η φωτογραφία μου
Τηρούμε απαρέγκλιτα την αρχή της επωνυμίας. Κάθε συντάκτης είναι υπεύθυνος για το άρθρο που υπογράφει.

Αρχειοθήκη ιστολογίου