Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Το Τέταρτο Ράιχ

Ποιός δέν έχει φέρει στο μυαλό του, εικόνες απο πόλεμο, εικόνες απο χαρακώματα, απο εξαθλιωμένους στρατιώτες, ακρωτηριασμένους, να δίνουν μάχες υπερ βωμών και εστιών; Ποιός δέν έχει στο μυαλό του την εικόνα των γερμανικών βομβαρδιστικών όταν ακούει την λέξη "πόλεμος";

Κι όμως τώρα βρισκόμαστε σε πόλεμο. Κι ας μήν υπάρχει κανένας ακρωτηριασμένος, κι ας μήν υπάρχουν χαρακώματα... Ο πόλεμος που ζούμε,καίτοι αναίμακτος, είναι  πιό βίαιος. Μπορεί με μία επιδερμική ανάγνωση να φαντάζει υπερβολικό, αλλά πρέπει να έχουμε μια πιό συνολική οπτική πρίν αποφανθούμε για το άν βρισκόμαστε σε πόλεμο.Πρέπει να δούμε τα βασικά χαρακτηριστικά του πολέμου: 1.Επιτιθέμενος,2.Αμυνόμενος,3.Στόχος,4.Μέσα,5.Αποτέλεσμα
1. Επιτιθέμενος : Οι ανεπτυγμένες οικονομίες της Ευρώπης: Πρώτα αποφασίσαν να στήσουν ένα παραμύθι που λέγεται οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης. Όλοι κάτω απο το ίδιο νόμισμα, με κοινή,στους βασικούς άξονες οικονομική πολιτική, με στόχο να μπορεί να ξεπλυθεί το βρώμικο χρήμα τους και να χτυπηθεί το δολλάριο. Το κοινό νόμισμα έδινε την ευκαιρία σε χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία,να "χτυπήσουν" να εξάγουν το βρώμικο χρήμα τους με τα Κ.Πλαίσια Στήριξης σε χώρες με ελαστικές νομοθεσίες και χαλαρούς ελέγχους όπως η Ελλάδα, και προσφάτως η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Οι στόχοι πέτυχαν αφού το ευρώ κοστίζει 1,5 φορά όσο το δολλάριο και οι οικονομίες της Γαλλίας και της Γερμανίας είναι οι μόνες με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.
Αφού κατάφεραν το πρώτο αυτό βήμα, δίνοντας και ξεπλένοντας το χρήμα τους, ήρθε η ώρα να το πάρουν πίσω "καθαρό". Ήρθε η ώρα που η φτωχές χώρες της Ευρωζώνης αφού πήραν χρήματα για να φτιάξουν γέφυρες και καλντερίμια να τα επιστρέψουν. Επειδή όμως οι χώρες που πήραν τα χρήματα διοικούνταν κατα βάσει απο διεφθαρμένες και ανίκανες κυβερνήσεις, υπήρξε πρόβλημα με τις αποπληρωμές, αφού πολλά χρήματα "χάθηκαν" στο ενδιάμεσο. Και τότε ξεκινάει ένας φαύλος κύκλος δανεισμού, υπερβολικών επιτοκίων, και με τις παρεμβάσεις διεθνών οίκων αξιολόγησης, που λειτουργούν ώς εντολοδόχοι του Τέταρτου Ράιχ, και εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Άρα επιτιθέμενος υπάρχει: Οι ανεπτυγμένες οικονομίες της Ε.Ε που χρησιμοποιούν τα πολιτικά και οικονομικά της όργανα προς όφελός τους.
2. Αμυνόμενος
Οι αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ε.Ε. Πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, μπήκαν στην Ε.Ε παρότι ήταν αμφίβολο εαν μπορούσαν να πληρώσουν όλες τις προϋποθέσεις και άλλες παρότι ήταν σίγουρο οτι δέν μπορούσαν. Ο λόγος που το επέτρεψαν; Τα υπέρογκα κέρδη που θα αποκόμιζαν απ'τον δανεισμό και βεβαίως το ξέπλυμα που θα έκαναν μέσω των οικονομικών οργάνων της Ε.Ε. Το σχέδιο λειτουργεί ρολόι αφού όλες οι αδύναμες οικονομίες φλερτάρουν με έναν διεθνοποιημένο οικονομικό έλεγχο απο οργανισμούς που ελέγχουν οι ανεπτυγμένες οικονομίες.
3.Στόχος
Ποιός είναι ο στόχος κάθε πολέμου; Η οικονομική πρωτίστως, και ύστερα η κοινωνική,πολιτική και πολιτιστική υποταγή του αμυνόμενου στον επιτιθέμενο. Οι χώρες που μπαίνουν σε αυτούς τους μηχανισμούς "στήριξης", ή αυτές που τους απειλούν με αυτούς, αναγκάζονται να καταπιέσουν το λαό, να του στερήσουν βασικά οικονομικά και κοινωνικά αγαθά, να του στερήσουν την πολιτική βούληση και να του περάσουν υπόγεια τα δικά τους πολιτιστικά πρότυπα.
4.Μέσα
Σε πρώτο στάδιο, είναι η οικονομική και πολιτική πίεση που ασκείται  απο τίς ανεπτυγμένες οικονομίες και τους εντολοδόχους τους,τους οίκους αξιολόγησης, έτσι ώστε να τους οδηγήσουν αναπόδραστα στους μηχανισμούς "στήριξης". Σε δεύτερο, αναλαμβάνουν τα  ΜΜΕ κάθε χώρας να προπαγανδίσουν ώς μόνη λύση αυτόυς τους μηχανισμούς και να εξορκίσουν ώς απίστευτο εχθρό την πτώχευση.Αυτός ο εξορκισμός οφείλεται στο οτι οι ανεπτυγμένες χώρες θα χάσουν απίστευτα κέρδη απο την μή πληρωμή των υποχρεώσεων της αναπτυσσόμενης χώρας. Σε τρίτο, πάλι τα ΜΜΕ, αναλαμβάνουν την ύπνωση των κοινωνιών έτσι ώστε να την κρατούν σε κώμα, σε καταστολή. Όταν όμως αυτό αποτυγχάνει ,προσπαθούν να κατακερματίσουν την εργατική τάξη,έτσι ώστε να μήν μπορεί να υπάρξει καμία συντονισμένη αντίδραση.
5. Αποτέλεσμα
Ο πόλεμος δέν έχει τελειώσει. Αλλα απ'ότι φαίνεται οι ανεπτυγμένες χώρες υποτάσσουν μία-μία τις αναπτυσσόμενες χώρες, εξαθλιώνοντας τους λαούς τους, και βάζοντάς τες υπο την αυστηρή κηδεμονία τους.
Η παρούσα κατάσταση, απ'οτι φαίνεται πληρεί τα χαρακτηριστικά του πολέμου. Ο μόνος προβληματισμός είναι οτι είναι αναίμακτος. Δυστυχώς είναι πολύ πιο βίαιο να στερείς απο κάποιον την αξιοπρέπειά του απ'το να του στερείς τη ζωή του. Κι επομένως ένας πόλεμος που εξαθλιώνει έιναι πιό βίαιος απο έναν που σκοτώνει.
Κάθε μέτρο είναι κι ενας βομβαρδισμός, κάθε επιχείρηση που αγκάζεται να κλείσει είναι και ένα Αουσβίτς, κάθε άνθρωπος που απεργεί και εξεγείρεται, είναι ένας πατριώτης που μάχεται υπέρ  βωμών και εστιών. Χρέος μας είναι η εξέγερση, δικαίωμα μας η αξιοπρεπεια. Ο πόλεμος αυτός θα κερδηθεί απο αυτόν που φοβάται λιγότερο κι απο αυτόν που έχει λιγότερα να χάσει. Κι αυτός είναι οι λαοί που τους έχουν στερήσει την αξιοπρέπεια.
Σπύρος Παπαδάς
Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Το Δογμα του Σοκ: Η λεηλασία μιάς χώρας

του Αντώνη Γαλανόπουλου

Σε ένα ρευστό, συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο, για να καταστήσουμε το περιβάλλον μας κατανοητό και διαχειρίσιμο, κατηγοριοποιούμε εμπειρίες κι ορίζουμε σημεία αναφοράς τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Όλοι όσοι σταθήκαμε κριτικά σκεπτόμενοι απέναντι σε ο,τι συμβαίνει στη χώρα το τελευταίο χρόνο αναζητήσαμε ποικίλα σημεία αναφοράς. Ανασύραμε «προφητικές» ομιλίες έως και μια δεκαετία πίσω, επικαλεστήκαμε διακηρύξεις και συνθήματα άλλων εποχών, είδαμε ντοκιμαντέρ, συμμετείχαμε σε ανοικτές συζητήσεις που είχαν σκοπό τη μεταφορά της διεθνούς εμπειρίας. Δεν υπάρχει όμως καλύτερο σημείο αναφοράς από «Το δόγμα του Σοκ» το πασίγνωστο πλέον βιβλίο της Naomi Klein.
Η συγγραφέας μελετώντας τη δράση του Μίλτον Φριντμαν και εξετάζοντας τα παραδείγματα διαφόρων χωρών, κατασκεύασε το πρότυπο του καπιταλισμού της καταστροφής. . Ένα μείζον συλλογικό σοκ χρησιμοποιείται προκειμένου να προετοιμαστεί το έδαφος για μια οικονομική θεραπεία-σοκ. Οι κυβερνώντες αναμένουν κάποια μείζονα κρίση προκειμένου να εκποιήσουν τμήματα της δημόσιας σφαίρας σε ιδιώτες ενόσω οι πολίτες είναι ακόμα ζαλισμένοι από το σοκ και να νομιμοποιήσουν στη συνέχεια τις «μεταρρυθμίσεις». Στην ουσία εκμεταλλεύονται συλλογικά τραύματα για να επιβάλλουν ριζικές κοινωνικές κι οικονομικές μεταβολές.
Η Klein εστίασε πάρα πολύ στο Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Σικάγο, ως μήτρα του σημερινού καπιταλισμού. Η κυριαρχία του εδράζεται βεβαίως στο περίφημο «Consensus της Ουάσινγκτον» με τον δεκάλογο μέτρων του οικονομολόγου Τζον Ουιλιαμσον το 1989. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου έγιναν τα όργανα που θα εξασφάλιζαν αυτή τη «συναίνεση» και την εισβολή των αρχών του νεοφιλελευθερισμού στο δημόσιο βίο.

Οι ομοιότητες είναι εξόφθαλμες, ακόμα και σε σημειολογικό επίπεδο. Είναι εντυπωσιακό ότι ο Ντομινίκ Στρος Καν κατά την επίσκεψη του στην Ελλάδα χρησιμοποίησε την ιδία μεταφορά με τον Φριντμαν όταν επισκέφτηκε τον Πινοσετ στη Χιλή «είμαι ο γιατρός που δίνει το φάρμακο σε μια άρρωστη χωρά». Τα «παιδιά του Σικάγο» είναι και πάλι παρόντα προερχόμενα από άλλες πηγές. Το οικονομικό κονκλάβιο της κυβέρνησης αποτελείται από επιβαλλόμενους «συμβούλους» (πρώην υπάλληλους της ΕΚΤ) και αγαπημένα παιδιά των Financial Times και του Bloomberg ακόμα και στη θέση μη αιρετών υπουργών.

Η σημαντικότερη διαφορά είναι η απουσία φυσικής καταστροφής ή υπέρμετρης βίας (πόλεμος, τρομοκρατία) που η Klein θεωρούσε απαραίτητες. Στην Ευρώπη επιλέχθηκε ένας πιο εκλεπτυσμένος τρόπος πρόκλησης σοκ, μέσω θεωρητικών σχημάτων με απούσα την άμεση υλική βάση. Στην Ελλάδα (σταθερό πειραματικό εργαστήρι της ηπείρου) το σχήμα που ενεργοποιήθηκε ήταν η απειλή της χρεοκοπίας (κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τις γλαφυρές, βιβλικού τύπου περιγραφές του Μπαμπη Παπαδημητρίου για τις συνέπειες της χρεοκοπίας). Η κατάπτωση από τη σημιτική ρητορεία περι «ισχυρής οικονομίας» στη πραγματικότητα του κραχ. Ψυχολογικές και κοινωνικές διαδικασίες τέθηκαν σε εφαρμογή με μαεστρία. Με κυριότερη τη προσπάθεια να μας τοποθετήσουν σε ένα "κοινό τόπο", να μας δώσουν μια κοινή ταυτότητα αυτών που ευθύνονται για τη κρίση και πρέπει να θυσιαστούν. Ξαφνικά βρεθήκαμε να ζούμε σε ένα είδος «Έτους Μηδέν». Διερράγη «ο κόσμος που μας ήταν οικείος». Οι κοινωνίες σε κατάσταση σοκ παραιτούνται συχνά από όσα θα υπερασπίζονταν σθεναρά υπό διαφορετικές συνθήκες. Σε αυτό συνέβαλλαν καθοριστικά οι εξαρτήσεις των συνδικαλιστικών ηγεσιών και το τραγικό γεγονός στη Marfin.

Και για όσους διατηρούν ακόμα επιφυλάξεις ας δούμε την «Αγία Τριάδα» του Δ.Ν.Τ : ιδιωτικοποιήσεις, κρατική απορρύθμιση και περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες. Όλα ξεκινούν με ενορχηστρωμένες επιδρομές εναντίον της δημόσιας σφαίρας. Οποιοδήποτε αγαθό πρέπει να απενδυθεί το μανδύα του επάρατου δημοσίου και να αποδοθεί εξαγνισμένο στον ιδιωτικό τομέα.
Αν η απορρύθμιση και οι περικοπές είναι όσα είδαμε το πρώτο χρόνο, χθες έκλεισε το μεγάλο deal. Ο Σερβας Ντερουζ σε μια άνευ προηγούμενου κίνηση (άσκησης πολιτικής εξουσίας και έμπρακτης απόδειξης της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας) ανακοινώσε αποκρατικοποιήσεις ύψους 50 δις ευρώ. Η συμφωνία αφόρα τη πώληση κάθε εισηγμένης ή μη δημόσιας επιχείρησης (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, ΟΠΑΠ, ΟΤΕ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, Αγροτική Τράπεζα, Ελληνικά Πετρέλαια), ακίνητη περιουσία του ελληνικού δημοσίου κι εμπορικά ακίνητα του δημοσίου. Για να καταλάβουμε το μέγεθος του ξεπουλήματος που θα επιχειρηθεί αξίζει να αναφέρουμε ότι οι συμμετοχές του ελληνικού δημοσίου στις δημόσιες επιχειρήσεις αγγίζει μόλις τα 9 δις ευρώ ενώ το συνολικό πόσο των 50 δις ισούται με τη συνολική κεφαλαιοποίηση του Χρηματιστήριου Αθηνών.
Την ίδια στιγμή σύμφωνα με το τρίτο επικαιροποιημενο μνημόνιο προβλέπεται ότι το κράτος θα παράσχει εγγυήσεις ύψους 30 δισ. ευρώ στις τράπεζες για την έκδοση ομολόγων που θα ενισχύσουν τη ρευστότητά τους.

Συνδυαστικά η απόφαση της κυβέρνησης για απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων προ μηνών και το χθεσινό πωλητήριο, έσβησαν και τις τελευταίες ελπίδες για έξοδο από τη κρίση και το καθεστώς επιτήρησης. Όπως καταδεικνύεται από το παρακάτω απόσπασμα η πιθανότητα εξόδου από τη κρίση ήταν έτσι κι αλλιώς ένα απίθανο σενάριο. Οι τελευταίες αποφάσεις έβαλαν απλώς την ταφόπλακα. «Σύμφωνα με τις προβλέψεις του Μνημονίου, το απαιτούμενο πρωτογενές αποτέλεσμα για την αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους πρέπει από το 2014 να αγγίξει το 6% και να διατηρηθεί σε αυτό το ύψος για όσο διάστημα απαιτείται. Σε απόλυτο μέγεθος το 6% αναλογεί σε σχεδόν 14,5 δις ευρώ κάθε έτος από το 2014 και μετά. Για τους περισσότερους συνδυασμούς επιτοκίων και ανάπτυξης, το πρωτογενές πλεόνασμα που απαιτείται για τη σταθεροποίηση του χρέους στα επίπεδα του 2010 (133% του Α.Ε.Π.) είναι υψηλότερο από εκείνο που έχει πετύχει η Ελλάδα ιστορικά. Στην 14ετή περίοδο 1994–2007 η Ελλάδα είχε μέσο πρωτογενές πλεόνασμα ίσο με το 1,7% του ΑΕΠ.» (Monthly Review, Κώστας Μελάς).

Αυτή τη στιγμή, λογω πολιτικής συγκυρίας, το εθνικό ταυτίζεται με το ταξικό. Η δημόσια περιουσία συνδέεται με τις κοινωνικό-οικονομικές τάξεις που πλήττονται κι η υπεράσπιση της είναι αποκλειστικό κι υπέρτατο καθήκον αυτών των τάξεων. Μια απόφαση που υποθηκεύει το μέλλον των νέων και προδιαγραφεί την εξαφάνιση των «μικρών» δεν μπορεί να γίνει ανεκτή.

Κλείνοντας, μοναδική εκτίμηση για το πολιτικό μέλλον είναι η ανάγκη δημιουργίας νέων πολιτικών συλλογικοτήτων μέσω της σταδιακής συνειδητοποίησης ολοένα και μεγαλυτέρων στρωμάτων του λαού. Η αναγκαιότητα είναι εμφανής λογω της αδυναμίας των παρόντων αριστερών κομμάτων να ξεφύγουν από τα υπαρξιακά σύνδρομα που τα κατατρέχουν και της άρνησης του λαού να προσχωρήσει σε υπάρχουσες δομές πολιτικής έκφρασης κι αντιπροσώπευσης. Καθοριστικό παράγοντα για τη δόμηση νέων συλλογικοτήτων θα αποτελέσουν οι εξελίξεις στο Πα.Σο.Κ. μιας και η απόλυτη ρήξη με τα λαϊκά στρώματα που το στήριξαν είναι πλέον αγεφύρωτη.

Μὴν ἀμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό. Τὸ μέλλον μας θὰ ἔχει πολὺ ξηρασία
Μιχάλης Κατσαρός

4 Χρόνια Fast-Thoughtάδικο

Πρωτοσέλιδα

Αναγνώστες

ELSA Magazine

Χαθηκες????Το Ψαχτηρι μας

Facebook Page

Κυβέρνηση Παπαδήμου

Follow by Email

Κατεβάστε το Περιοδικό!

Προσθέστε μας!

ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΑΥΤO

ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ

ΘΑ ΜΠΕΙ ΤΟ ΣΗΜΑ ΜΟΥ
ΣΤΟ BLOG ΣΑΣ
spitsos

Δεν ξεχνω τον Αλεξη

Δεν ξεχνω τον Αλεξη,δε συγχωρω τους δολοφονους,δεν τους χαριζω το ασυλο μου,δεν τους χαριζω τη ζωη,ουτε το μεροκαματο μου.Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ζει,οπως θα συνεχισει να ζει και ο Τεμπονερα,και ο Πετρουλας και ο Λαμπρακης.Ζουν και θα ζουν οσο θα υπαρχουν ανθρωποι να αγωνιζονται στη μνημη τους.

Για ποιο λογο ψηφιζετε το κομμα σας

Θα βγούμε απ'την κρίση

Ποια εφημεριδα διαβάζετε

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Μετρητης Επισκεπτων

Προβολές τελευταίου μήνα

Αρχισυντάκτης

Η φωτογραφία μου
Τηρούμε απαρέγκλιτα την αρχή της επωνυμίας. Κάθε συντάκτης είναι υπεύθυνος για το άρθρο που υπογράφει.

Αρχειοθήκη ιστολογίου