Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Σκανδαλώδες!

Έβλεπα ειδήσεις στον ΑΝΤ1 (30.12 ειδήσεις των 8), ένα ρεπορτάζ για τη ΔΕΗ. Έξαλλοι οι δημοσιογράφοι, εξέφραζαν την οργή τους, για το ότι μια κερδοφόρα επιχείρηση, είναι ζημιογόνος. Μάλιστα εντόπισαν το πρόβλημα. Λένε ότι φταίνε οι εκτός έδρας αμοιβές των συνδικαλιστών, και το γεγονός οτι οι υπάλληλοι της ΔΕΗ απολαμβάνουν έκπτωση 80% στους λογαριασμούς του ρεύματος.
Ας βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους.
Οι αμοιβές των υπαλλήλων της ΔΕΗ βασίζονται σε συλλογική σύμβαση εργασίας. Τα "παράλογα" προνόμια που απολαμβάνουν οι υπάλληλοί της έχουν προκύψει κατόπιν συμφωνίας εργοδοτη -εργαζομένων. Πώς προέκυψαν αυτά τα προνόμια;Οι εργαζόμενοι δικαιούνται πχ 5% αύξηση . Ο εργοδότης λέει πώς, " θέλω να σας δώσω το 5% σε μισθολογική αύξηση, αλλά λόγω φορολογίας κλπ κι επειδή συμφέρει την επιχείρηση, τί λέτε να σας δώσω τα ίδια λεφτά σε επίδομα, ή να σας δώσω 80% έκπτωση στο ρεύμα;". Κι έτσι λοιπόν, κατέληγαν οι εργαζόμενοι να μήν παίρνουν την καθαρή αύξηση στο μισθό αλλά να παίρνουν ένα επίδομα με γελοίο τίτλο ( έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία) ή εκπτώσεις στο λογαριασμό (άν εργάζονταν σε ΔΕΚΟ), κι αυτό γιατί, οι εργαζόμενοι συνεργάστηκαν με τους εργοδότες, ή αν θέλετε, πίστεψαν στο κράτος (που ήταν ο εργοδότης) οτι θα είναι προς το συμφέρον της εταιρείας και του κράτους κατ'επέκτασην. Ο λόγος που γινόταν αυτό, ήταν οτι μια καθαρή αύξηση στο μισθό, θα αύξανε τα λειτουργικά έξοδα της επιχείρησης, κι έτσι έπελεγε η επιχείρηση την παροχή αυξήσεων σε είδος. Εν ολίγοις οι εργαζόμενοι έκαναν χάρη στην επιχείρηση γιατί κάθε εργαζόμενος θα προτιμούσε ευθεία αύξηση στο μισθό απο οτιδήποτε άλλο.

Αξίζει να τονισθεί πως ο εργοδότης στην περίπτωση των ΔΕΚΟ ήταν το κράτος. Οι εργαζόμενοι, ώς έλληνες πολίτες, αντιμετώπιζουν το ελληνικό κράτος με εμπιστοσύνη και με καλοπιστία.

Η ιστορία με την "παραλογοποίηση" των επιδομάτων είχε ξεκινήσει καιρό.Αλλά με τον ερχομό της τρόικας όλα αυτά τα επιδόματα, τα οποία προέκυψαν κατόπιν συμφωνίας και διαπραγμάτευσης των εργαζομένων με τους εργοδότες, κόβονται, γιατί είναι γελοία και σκανδαλώδη!
Δηλαδή οι εργαζόμενοι πληρώνουν την καλοπιστία τους απέναντι στους εργοδότες και το γεγονός οτι ενέδωσαν σε πλάγιες αυξήσεις, αντί να είναι αδιάλλακτοι και να ζητήσουν την αύξηση που δικαιούνταν.
Κι έρχονται οι αργυρώνυτοι πράκτορες των media , όλο φωτιά και μένος για τα παράλογα προνόμια. Πόσο παράλογο είναι να πληρώνουν μόνο το 20% του ρεύματος αυτοί που δουλεύουν στη ΔΕΗ; Εγώ μιά φορά έχω δουλέψει . Σε μπάρ. Πέρα απ'την αμοιβή μου, τα ποτά μου δεν τα πλήρωνα. Αυτοί που δουλεύουν σε σουβλατζίδικο τρώνε 2 σουβλάκια τσάμπα. Ο ΔΕΗτζής είναι παράλογο να πληρώνει ένα μικρό ποσό για το ρεύμα;
Σκανδαλώδες είναι δημοσιογραφίσκοι, να ξεπουλάς το κράτος για πενταροδεκάρες.
Σκανδαλώδες είναι να κυβερνά ένας πρωθυπουργός χωρίς νομιμοποίηση.
Σκανδαλώδες είναι επίσης να υπουργοποιείται ένας φασίστας χωρίς να έχει ψηφιστεί απο κανέναν.
Σκανδαλώδες είναι να βγάζεις ώς τυχαίο περαστικό, που θα μιλήσει για το θέμα, έναν μεγαλοΔΑΠίτη παράγοντα, φοιτητή Νομικής, που μιλάει ώς αγανακτισμένος πολίτης. "Σκανδαλώδες" είπε ο τυχαίος περαστικός.
Δε σας νοιάζει δημοσιογραφίσκοι τί θα γίνει με εμάς και το πόσο θα πληρώνουμε τη ΔΕΗ.
Δε σας νοιάζει αν θα πληρώνουμε τα βιβλία μας, άν θα έχει ουσία το πτυχίο μας και οι σπουδές μας.
Τουλάχιστον μην υποτιμάτε την νοημοσύνη μας και να βγάζετε ΔΑΠίτες και μνημονιοΠΑΣΟΚους στα παράθυρα των ειδήσεων,χωρίς λεζάντα, ώς ανεξάρτητους αγανακτισμένους πολίτες.
Είναι σκανδαλώδες!
Σ.Π
Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Βίοι Παράλληλοι


Μάριο Μόντι, Λουκάς Παπαδήμος... Βίοι παράλληλοι για τους 2 πρωθυπουργούς. Δύο τεχνοκράτες, ο μεν οικονομολόγος και επίτροπος της Ε.Ε, ο δε επίσης οικονομολόγος και διακεκριμένος διακεκριμένος τραπεζίτης (ΕΚΤ, Αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα, Τράπεζα Ελλάδος). Και οι δύο μέλη της λέσχης Bildenberg και της Τριμερούς Επιτροπής.. Και οι δύο ανέλαβαν δύο χώρες αντιμέτωπες με μια σημαντική κρίση χρέους..
Το σημαντικότερο όμως είναι οτι σηματοδοτούν μια νέα εποχή.
Όχι την επάνοδο μιας πολιτικής Αριστοκρατείας (κατα Πλάτωνα), στην εξουσία, που οι "επαίοντες" αφήνουν την περισυλλογή και ασχολούνται με τη σωτηρία της κοινωνίας, όπως προσπαθούν να μας πείσουν τα ΜΜΕ. Ούτε βέβαια μια εποχή πολιτικού πολιτισμού και συναίνεσης μακριά απο πολιτικές σκοπιμότητες και μικροκομματικά οφέλη.
Σηματοδοτούν την αλλαγή της κυρίαρχης εξουσίας στην Ευρώπη και τυπικά πλέον. Παλαιότερα στις χώρες της Ευρώπης, οι κυβερνήσεις εκλέγονταν με βάση την αρχή της λαικής κυριαρχίας, κι έστω και προσχηματικά, ο λαός ήταν αυτός που "έκανε κουμάντο". Πρακτικά, ιδίως σε χώρες με καθεστώς διαφθοράς και χαλαρό νομικό πλαίσιο για την πρόληψη και την καταστολή της, οι εκλεγμένες κυβερνήσεις δεν ήταν τίποτε άλλο απο αχυράνθρωποι των μεγαλοεργολάβων και των τραπεζών. Απο τη Siemens, στο Βατοπαίδι, στο σκάνδαλο της Κερατέας και στην υπόθεση της Proton, έχουμε σαφή δείγματα για αυτό. Παρ' όλα αυτά, τηρούνταν κάποια προσχήματα, και οι πολιτικοί για να (επαν) εκλεγούν, έπαιρναν και κάποια λαοφιλή μέτρα.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν κατα τη γνώμη μου, μια μεταβατική κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που φρόντισε να εξαπατήσει προεκλογικά το λαό, έτσι ώστε να μπορέσει να εφαρμόσει μια θεραπεία σόκ, και έπειτα να παραδώσει τη σκυτάλη στους τεχνοκράτες. Φρόντισε να εξασφαλίσει μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, έτσι ώστε απ'τις πολλές αποχωρήσεις, λόγω της αντίθεσης της πολιτικής με την ιδεολογική βάση του ΠΑΣΟΚ και με οποιαδήποτε έννοια δημόσιου συμφέροντος, να έχει περισσότερο πολιτικό χρόνο. Κι όντως καμια κυβέρνηση στην Ελλάδα δε θα μπορούσε να περάσει τα μέτρα που πέρασε ο Παπανδρέου και να κάτσει 2 χρόνια.
Είμαστε λοιπόν αντιμέτωποι με μια ξεκάθαρη πολιτική πράξη, αντικατάστασης της εκλεγμένης ηγεσίας χωρών, με το διορισμό τεχνοκρατών. Και τυπικά πλέον κυβερνούν οι τραπεζίτες. Το πρόβλημα που προκύπτει όπως αναλύθηκε και σε άλλο άρθρο, είναι πρόβλημα πολιτικής κατεύθυνσης, πρόβλημα "συνταγής" αν θέλετε. Το ποιός θα την μαγειρέψει, μικρή εως καμία σημασία έχει. Αυτό που αντιμετωπίζουμε πλέον είναι ενας ξεκάθαρος παραγκωνισμός του λαού, απο την κυριαρχία στην εξουσία. Και με τους "άρχοντες" σαν άλλους αγάδες, να βρίζουν και να απαξιώνουν το λαό. Γυρνάμε πολλά χρόνια πίσω... Για την ακρίβεια αιώνες.
Πίσω στις εποχές που ο γαιοκτήμονας έδινε 10 τετραγωνικά γής και μια μπουκιά ψωμί στους πληβείους με αντάλλαγμα την εξοντωτική εργασία τους.. Πίσω στις εποχές που ο άρχων ήταν εκπρόσωπος του αλάνθαστου και συγγενής του θεού; Σας ακούγεται υπερβολικό; Τότε πόσο υπερβολικό σας ακούγεται το "συμβούλιο σοφών" που έχουν υιοθετήσει πολλές απο τις χώρες της Ευρωζώνης;
Ας μην κοροιδευόμαστε.. Είναι η ώρα που θα πρέπει να αφήσουμε τις αυταπάτες, να βγούμε στους δρόμους, και να τους δείξουμε ποιος είναι ο κυρίαρχος. Κι όταν έρθει η ώρα της κάλπης να τιμωρήσουμε αυτούς που μας πρόδωσαν και τους συνεργάτες τους.. Η μεγάλη συμμετοχή μας και η ενίσχυση των πραγματικά αντιμνημονιακών δυνάμεων θεωρώ πως είναι ενα μεγάλο στοίχημα. Να ξεφύγουμε απ'το δίλημμα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, που τόσο πολύ ωφέλησε τη χώρα, απ'τις σειρήνες της αποχής, και την προπαγάνδα του λευκού ( που με πρόσφατο νόμο δεν προσμετράται καν!) Έπειτα σαν εκλογικό σώμα, θα πρέπει να απαιτήσουμε απ'τους πολιτικούς, ξεκάθαρες δεσμέυσεις για τη διαχείρηση της κρίσης χρέους, και σαφείς τοποθετήσεις αναφορικά με το ρόλο των τραπεζών και των εργολάβων στη διακυβέρνηση της χώρας.
Πρέπει να ξεφύγουμε απ'τη λογική του "Όλοι τα τρώνε", να επιδείξουμε σοβαρότητα, χωρίς η σοβαρότητα να σημαίνει συντηρητική ψήφο. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, η Δεξιά μονοπωλούσε το χαρακτηρισμό της σοβαρότητας και της ευθύνης. Χρέος μας λοιπόν, είναι να δομήσουμε μια σοβαρή Αριστερά. Μια Αριστερά, με προτάσεις, ισχύ, πυγμή, που μπορεί να διαπραγματευτεί τολμηρά για τη διαγραφή του χρέους της χώρας.
Ας αδιαφορήσουμε για την εμπιστοσύνη των αγορών. Όπως εύστοχα παρατήρησε ο υπ. γραμματέας της ΟΝΝΕΔ κ.Χατζής, ο όρος "αγορές" δεν είναι τίποτε άλλο απο ένας ευφημισμός για τις 9 τράπεζες που ελέγχουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η εμπιστοσύνη τους πρέπει να μας είναι αδιάφορη στο μέλλον που θα δομήσουμε. Σημαντικότερο στοίχημα όμως, θεωρώ πως είναι για την νέα κυβέρνηση που θα προκύψει, η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης του λαού προς την πολιτική. Θα συμφωνήσω με τον Μ. Γλέζο πως χρειάζεται μια ευρύτερη συνεργασία της Κεντροαριστεράς για αλλαγή πολιτικής και έξοδο απο την κρίση. Θα προσθέσω πως χρειάζεται απομάκρυνση απο την πολιτική όλων αυτών των νεο-Πασόκων οι οποίοι οδήγησαν στην σημερινή κατάντια το κόμμα και τη χώρα τους. Όλοι αυτοί οι πτυχιούχοι νεοφιλελεύθεροι που καπηλεύτηκαν μια σοσιαλιστική σημαία για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Ενας ακόμη στόχος, πρέπει να είναι η επανασύνδεση του κοινοβουλίου με την κοινωνία. Δηλαδή, να είναι εφικτό το εκλέγεσθαι στον καθένα, να μην χρειάζεται κανείς να είναι μεγαλογιατρός η εργολάβος για να μπορεί να βάλει υποψηφιότητα. Να υπάρχουν στη Βουλή, άνθρωποι του μόχθου, της εργατιάς. Επίσης οι αμοιβές και τα προνόμια των βουλευτών θα πρέπει να περιοριστούν σημαντικά και να είναι σε απόλυτη συνάφεια με την εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική. Έτσι αν πχ καλούν το λαό να υποστεί μειώσεις της τάξης του 10%, να υφίστανται και αυτοί ίδιες αν όχι και μεγαλύτερες, έτσι ώστε να νοιώθει ο λαός, οτι ο βουλευτής συμπάσχει και αυτός για την πατρίδα. Ο θεσμός της βουλευτικης ασυλίας θα πρέπει να τροποποιηθεί σημαντικά έτσι ώστε, να περιορίζεται στην προστασία των αδικημάτων συναφών με το λόγο (εξύβριση δυσφήμιση κλπ), για να ενισχύεται και το κοινό περι δικαίου αίσθημα.
Θα μπορούσε να συνεχιστεί για ώρες ή μάλλον για σελίδες αυτή η κουβέντα. Είμαι σίγουρος οτι όσοι διαβάσατε ως εδώ, και συμφωνείτε, πιστεύετε πως είναι ανέφικτο κατι τέτοιο. Αν σκεφτείτε οτι πρόκειται για απλές πολιτικές αποφάσεις, οι οποίες δεν απαιτούν ιδιαίτερη διαδικασία, και δεν έχουν αρνητικό πολιτικό κόστος για τους εφαρμοστές τους τότε γιατί να μη συμβούν; Όσο κι αν δε συμφέρουν τους πολιτικούς, θα πρέπει εμείς, τους πολιτικούς που θα ψηφίσουμε, να τους έχουμε εφοδιάσει με μια σαφή λαική εντολή , που να κατατείνει προς τη βάση που εμείς θέλουμε.
Όσο πολιτικό ζητούμενο μας είναι το ρουσφέτι, τόσο θα ανεβαίνουν Παπανδρέου ,Παπαδήμοι και Σαμαράδες. Όσο εμείς δεν ασκούμε σωστή και ευρεία πολιτική πίεση, τόσο δικαιώνουμε αυτούς που λένε οτι "μαζί τα φάγαμε".
Συγκεφαλαιώνοντας, θεωρώ πως ο ελληνικός, και ο ιταλικός λαός, θα πρέπει να προβούν σε μια ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος, δημιουργώντας ευρείς προοδευτικούς συνδυασμούς, με σαφή λαική εντολή για ανασύσταση του κράτους, και επαναφορά της λαικής κυριαρχίας, ώς ανώτατης αρχής που διέπει την πολιτική εξουσία. Για ένα κράτος ανθρώπινο, κοντά στον κόσμο της δουλειάς, ένα κράτος στην υπηρεσία του λαού, ένα κράτος κυρίαρχο και δημοκρατικό. Στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία, είναι ντροπή να κυβερνούν διορισμένοι άρχοντες, και δή απο αυτούς που θέλουν την υποδούλωση της χώρας μας στο αλισβερίσι του χρέους. Δηλαδή να εξασφαλίσουμε πως οι κύριοι Μόντι και Παπαδήμος, θα συνεχίσουν να έχουν βίους παράλληλους, στέλνοντας τους αμφότερους σπίτι τους!
Σπύρος Παπαδάς
Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Γράμμα απ'τις ερπύστριες


Είναι ένα σύνθημα της Αριστεράς που λέει: " Ούτε με στεφάνια, ούτε με γιορτές, μ'αγώνες τιμάμε τους αγωνιστές". Αυτό ουσιαστικά εκφράζει μια άποψη ευρύτατα διαδεδομένη στην κοινωνία, οτι δηλαδή ,αν οι αγωνιστές του πολυτεχνείου "μας έβλεπαν απο 'κει ψηλά", οτι θα ήθελαν να μας βλέπουν να αγωνιζόμαστε. Θεωρώ πως αυτό δεν είναι ακριβώς αλήθεια.

Αν εγώ πέθαινα μπροστά στις ερπύστριες ενός άρματος μάχες, δε θα ήθελα να βλέπω τα παιδιά μου να αγωνίζονται. Αυτό που θα ήθελα είναι να ζούν σε ένα κόσμο, που θα ήταν άνετος,ανθρώπινος και που δεν θα χρειαζόταν να αγωνιστούν. Αν πέθαινα απ'το τανκ της δικτατορίας, θα ήθελα το παιδί μου να ζεί αμέριμνο σε μια δημοκρατία, που σέβεται το σύνταγμα, και τα δικαιώματα του. Δε θα' θελα να δώ το παιδί μου στα χαρακώματα, να παλεύει με τα ελαστικά κλόμπ των αστυνομικών. Δε θα 'θελα να δω τα μάτια του να δακρύζουν απο τα δακρυγόνα των αστυνομικών.
Αυτό που δε θα 'θελα όμως περισσότερο απ'όλα είναι να δώ το παιδί μου να παλεύει για τα ίδια ακριβώς πράγματα για τα οποία εγώ πέθανα. Αυτή η ιδέα με τρομοκρατεί περισσότερο απ' οτιδήποτε. Να ξέρω πως ουσιαστικά η θυσία μου ήταν επι ματαίω. Πραγματικά δεν ήθελα κανένας να αγωνιστεί μετα απο ΄μένα. Δεν ήθελα και άλλοι να ζήσουν τον τρόμο της αντίστασης στο κατεστημένο, να ζήσουν τη βία της καταστολής, και το φόβο.
Όμως αν το παιδί μου είναι αντιμέτωπο με μια κατάσταση όμοια με αυτήν που αντιμετώπισα εγώ, τότε ναί... Όσο κι αν με πονάει να σκέφτομαι οτι πονάει,οτι δακρύζει, κι οτι ματώνει, θέλω να το δώ να αγωνίζεται. Θέλω να το δώ να ορθώνει τη φωνή του απέναντι στην αδικία, και να παλεύει για τις αξίες που κι εγώ πάλεψα. Ένα κράτος δημοκρατικό, ένα κράτος αυτόνομο, κυρίαρχο,ανεξάρτητο και δίκαιο. Θέλω να το δω να δίνει τα πάντα κι αυτό για τα παιδιά του, για το μέλλον τους, για την πατρίδα, όπως τα έδωσα κι εγώ. Δε θεωρώ τον εαυτό μου ήρωα. Θεωρώ πως έπραξα το αυτονόητο. Γιατί ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να ζει με το κεφάλι ψηλά. Κι αν δεν μπορεί να το έχει το κεφάλι ψηλά ως ζωντανός, είναι καλύτερα να το έχει ως νεκρός.
Δε θα ΄θελα να ξέρω οτι το παιδί μου αγωνίζεται. Γιατί τότε σημαίνει οτι ζεί σε ένα αύριο που δεν είναι δικό του και έχει λόγο να αγωνίζεται.
Όμως άν ο κόσμος του ήταν σαν και το δικό μου, τοτε ναί! Θα 'θελα να το δώ στο δρόμο να με κάνει περήφανο....
Σπύρος Παπαδάς
Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Επι Συναίνεσης


Μετά το σήριαλ-παρωδία της συναίνεσης για τη μεταβατική κυβέρνηση, ζούμε στιγμές ύστατου Γκεμπελισμού... Κάθε μέσο, έντυπο, τηλεόπτικό,ραδιοφωνικό, έχει σηκώσει gallop που λέει οτι το 101% του ελληνικού θέλει και εγκρίνει έναν πρωθυπουργό, τον οποίο δεν έχει κάν ακουστά....

Πέρα απ'τη συμμετοχή του νυν πρωθυπουργού,ώς βασικού συμβούλου, στην υπόθεση με την "περίεργη" είσοδο μας στην Ευρωζώνη, ο κ Παπαδήμος ήταν μέχρι πρίν απο λίγες μέρες, ένας τραπεζίτης, άγνωστος στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού.. Το πώς γίνεται να θές κάποιον που δεν γνωρίζεις, λυπάμαι αλλά ξεπερνά τη λογική μου.

Μετά όμως απ'την .. ιστορική συμφωνία που, μεταξύ άλλων, έδωσε υπουργείο σε έναν ΕΠΕΝίτη φασίστα, γίνεται μια προσπάθεια να στοχοποιηθεί ο Παπανδρέου. Αρχικά να επισημάνουμε ότι έχει ευθύνες, πολύ σημαντικές και βαρύτατες. Όμως το πρόβλημα δεν είναι προσωποπαγές. Δεν έφταιγε μόνο αυτός. Έφταιγε η υποταγή της κυβέρνησης ώς σύνολο στις επιταγές της τρόικα και του ΔΝΤ, έφταιγε η μεσοβέζικη στάση της ΝΔ, και η ανύπαρκτη Αριστερά. Δηλαδή το πρόβλημα είναι αρχικά πρόβλημα κυβερνητικό και ύστερα πρόβλημα συστημικό. Προσωποπαγές, πάντως δεν είναι. Και τί εννοώ με αυτό:

Αν ξαφνικά μια ωραία πρωία οι εξωγήινοι έπαιρναν με τα UFO τον Παπανδρέου, η χώρα δε θα ζούσε μέρες '81. Η κυβέρνηση ήταν και είναι ένα μνημονιακό παρεάκι, που τώρα με αυτήν την καταστροφική συναίνεση θα δώσει τη χαριστική βολή στη χώρα. Το ΠΑΣΟΚ, λαός στην εξουσία του '81, 30 χρόνια μετά έμελλε να γίνει ΠΑΣΟΚ, Λ.Α.Ο.Σ στην εξουσία. Επομένως μια κυβέρνηση που επανδρώνεται με τους ίδιους πολιτικούς πλήν του πρωθυπουργού, μαζί με τα δεξια και ακροδεξιά δεκανίκια της, δεν λύνει το πρόβλημα. Χρειάζεται αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης.


Όλη μέρα ακούμε για το πόσο καλός είναι ο Παπαδήμος, και πόσο βαρύ βιογραφικό έχει. Όντως έχει μια αξιοζήλευτη διαδρομή, ώς ακαδημαικός και ως τραπεζίτης. Αυτό δε σημαίνει οτι θα έχει ανάλογη ικανότητα και ώς πολιτικός. Ο Σοφοκλής είπε στην Αντιγόνη μέσα απ'το στόμα του Κρέοντα: Αμήχανον δἐ παντός ανδρός ἐκμαθεῖν ψυχήν τε καί φρόνημα καί γνώμην, πρίν ἀν αρχαῖς τε καί νόμοισιν εντριβής φανῇ.

Πιθανόν και να είναι. Αλλα το βαρύ βιογραφικό, δε σημαίνει τίποτα στην πολιτική... Αλλιώς προυπόθεση για το εκλέγεσθαι θα ήταν το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό. Πολιτική σκέψη χρειάζεται, πολιτικό αισθητήριο και διαπραγματευτική ικανότητα. Αυτά μπορείς να τα βρείς απο έναν περιπτερά μέχρι έναν αστροναύτη.

Αλλα ακόμη και να τα έχει αυτά ,σημασία είναι το πολιτικό πλαίσιο κάτω απ'το οποίο ενεργούν τα πρόσωπα . Και γι'αυτό δεν έχει σημασία το άν είναι καλός η κακός ο Παπαδήμος. Γιατί όσο ικανός και να είναι, θα είναι ένας κεφαλαιοκράτης, που σκοπό του θα έχει τις ιδιωτικοποιήσεις, τα ξεπουλήματα, και την περιστολή του δημόσιου τομέα.

Και για να μήν ξεφεύγουμε απ'το θέμα, γίνεται μια προσπάθεια στοχοποίησης του Παπανδρέου ώς μόνου υπαίτιου για την όλη κατάσταση. Στόχος είναι βέβαια, να αποπροσανατολιστούμε βέβαια απ'την ουσία του προβλήματος, που είναι πρόβλημα συστημικό.

Καθώς σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, όταν υπάρχει μια επικίνδυνη κυβέρνηση, και η αξιωματική αντιπολίτευση συναινεί και συγκυβερνά με αυτήν, τότε γίνεται έτι φανερότερον πώς χρειάζεται αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης.

Και εδώ υπεισέρχεται η ευθύνη της Αριστεράς.

Με την ανυπαρξία της, τον κατακερματισμό της και τον αλληλοσπαραγμό, έχουμε (δημοσκοπικά) μια δύναμη της τάξης του 40% σπασμένη, μικρή, μίζερη που αδυνατεί να εμπνεύσει. Η ευθύνη της αριστεράς είναι ίσως μεγαλύτερη των κυβερνώντων, γιατί δεν μπόρεσε να δώσει στον κόσμο ελπίδα για μια αλλαγή κατεύθυνσης. Το ΚΚΕ που μιλάει τολμηρά, μιλάει για μονομερή διαγραφή χρέους, την ώρα που ψηφιζόταν το πολυνομοσχέδιο, είχε βάλει το ΠΑΜΕ σε ρόλο ΜΑΤατζή να έχει περικυκλώσει τη Βουλή.... Πώς και ποιός μπορεί να τους πιστέψει.

Ο Κουβέλης ψιθυρίζει κάποιες σωστές απόψεις, αλλά μπλέκοντας τις με μια μεσοβέζικη στάση, δε μπορεί να πείσει.

Ο Τσίπρας προσπαθεί, αλλά δεν δείχνει να μπορεί να ξεπεράσει το γεγονός οτι κάποτε είχε 18% δημοσκοπικά, και μετά έπεσε στο 3 ...

Η Αριστερά είναι ακέφαλη. Η Αριστερά δεν τολμά. Η Αριστερά δεν πείθει.

Άν το πρόβλημα ήταν ο Παπανδρέου, τώρα δεν θα ήταν όλα μέλι-γάλα...

Κι όμως δεν είναι.. Όσο κι αν θέλουν τα ΜΜΕ να μας πείσουν με τις τυμπανοκρουσίες τους, τα πράγματα δεν είναι καλά. Ούτε καν καλύτερα. Γιατί αν είναι λόγος να χαιρόμαστε που ένας μασόνος τραπεζίτης ανέλαβε την πρωθυπουργία, έχοντας στο πλευρό του το ΜΠΑΤΣΟΚ και μνημονιακή ΝΔ, αλλα κυρίως τους ακροδεξιούς του ΛΑ.Ο.Σ, τοτε λυπάμαι αλλά δηλώνω κατατεθλιμμένος. Η συναίνεση που επετεύχθη είναι επικίνδυνη για το μέλλον της χώρας, και καταστροφική για την ευημερία του λαού. Δίνει επίσης ένα πολιτικό μήνυμα ρατσισμού και ξενοφοβίας, καθώς πλέον οι πράξεις ρατσισμού όχι μονο δεν αποδοκιμάζονται, αλλα τους δίνονται και υπουργικές θέσεις. Αξίζει να σημειωθεί οτι ο κ. Βορίδης τον Μάρτιο του '85 διαγράφηκε απ'τον Σ.Φοιτητών Νομικής για φασιστική δράση.. Το ότι έκρυψαν μια οικονομική χούντα μέσα σε ωραίες λέξεις, δεν πρέπει να μας ξεγελάει. Όπως βάφτισαν την χρεωκοπία "κούρεμα" έτσι βάφτισαν και τη χούντα τους "συναίνεση". Σε αυτήν την "συναίνεση" δε χωρά καμία αναγνώριση, καμιά υποταγή.

Η μόνη συναίνεση που πρέπει να δεχθούμε και πρέπει να επιδιώξουμε είναι η συναίνεση της Αριστεράς.Την μέρα εκείνη που θα σταματήσουν να τσακώνονται για το ποιός είναι κοντινότερος ξάδερφος του Τσε Γκεβάρα, και για το άν θα ακολουθήσουν τον Μαρξ ή τον Λένιν. Κάποτε η συναίνεση ήταν πολυτέλεια. Τώρα είναι αναγκαιότητα. Γιατί αυτοί που δεν έχουν αξίες και δεν έχουν ιδανικά, συσπειρώθηκαν γύρω απ'το χρήμα.

Όλοι εμείς που πιστεύουμε σ'ενα μέλλον με επίκεντρο τον άνθρωπο, θα μείνουμε μόνοι,λίγοι,γραφικοί;

Όσο η Αριστερά δεν ξεπερνά την στενομυαλιά της, τόσο μας κάνει όλους να διερωτόμαστε άν πραγματικά ενδιαφέρεται. Άν πραγματικά αντιστέκεται....

Σπύρος Παπαδάς

Δ'Ετος Νομικής ΔΠΘ

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Δημοκρατία αλά ελληνικά

Έντυπη Έκδοση

Δημοκρατία αλά ελληνικά

Δημοκρατία αλά ελληνικά. Με αυτό τον τίτλο περιέγραψε το Σάββατο η γερμανική έκδοση των «Financial Times» τα όσα συνέβησαν το βράδυ της Παρασκευής στο ελληνικό Κοινοβούλιο.

Παρά τη μέχρι τώρα «ανθελληνική» στάση των γερμανικών ΜΜΕ, νομίζω πως αυτή τη φορά ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα διαφωνήσουν με τον τίτλο της εφημερίδας.

Αδιαμφισβήτητα, τα όσα έλαβαν χώρα από το βράδυ της Παρασκευής στη Βουλή, αλλά και εκτός αυτής, μόνο τιμή δεν περιποιούν για το πολιτικό σύστημα της χώρας που γέννησε τη δημοκρατία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης, όχι για να παραμείνει και να συνεχίσει το έργο του, αλλά για να φύγει.

Υπεραμύνθηκε της πρότασής του για δημοψήφισμα, αφού προηγουμένως ξεκαθάρισε πως δεν θα το κάνει.

Υποστήριξε πως η δανειακή σύμβαση, που με πολύ κόπο αυτός και η κυβέρνησή του κατάφεραν, είναι ευεργετική και σωτήρια για τη χώρα, αλλά ουσιαστικά ζήτησε να την εγκρίνει άλλη κυβέρνηση.

Ξεκαθάρισε πως δεν υπάρχει χρόνος για εκλογικές κάλπες, ενώ την ίδια ώρα υπερασπιζόταν τις κάλπες για δημοψήφισμα.

Οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, οι οποίοι, λίγες ώρες πριν, ζητούσαν από τον Παπανδρέου να αποχωρήσει, όρθιοι τον επευφημούσαν και τον αποθέωναν και φυσικά του έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης. Οχι για να μείνει, αλλά για να φύγει.

Οι ίδιοι βουλευτές στις ομιλίες τους, αφού υπερασπίστηκαν μέχρι κεραίας το κυβερνητικό έργο, αφού συνηγόρησαν υπέρ των αποφάσεών τους, οι οποίες έσωσαν τη χώρα από τη χρεοκοπία, ζήτησαν συναίνεση γιατί δεν μπορούν να επωμιστούν μόνοι τους το βάρος της... σωτηρίας!

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπ. Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος, σε μια πρωτοφανή στα κοινοβουλευτικά χρονικά κίνηση, αφού μίλησε μετά τον πρωθυπουργό, όρισε, λες και έκανε προγραμματικές δηλώσεις, διαφορετική ατζέντα και διαφορετικό χρόνο ζωής για την κυβέρνηση εθνικής ενότητας, διαφοροποιούμενος πλήρως από όσα ο Παπανδρέου λίγα λεπτά πριν είχε πει.

Και καταλήξαμε στο εξής παράδοξο: η κυβέρνηση τη μια στιγμή έπαιρνε ψήφο εμπιστοσύνης και την αμέσως επόμενη στιγμή λειτουργούσε ως η πιο αδύναμη κυβέρνηση που πέρασε ποτέ από τη χώρα.

Από την άλλη, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αντώνης Σαμαράς, αφού επί δύο χρόνια μαχόταν το Μνημόνιο, είπε «ναι» στη δανειακή σύμβαση. Αφού επέλεξε να μη συμμετάσχει αυτός και η παράταξή του στη συζήτηση στη Βουλή, αφού είπε αμέσως «όχι» στις προτάσεις Παπανδρέου για «κυβέρνηση εθνικής ανάγκης», αφού δήλωσε πως μόνη λύση είναι οι εκλογές, λίγες ώρες μετά φαίνεται πως έβαλε νερό στο κρασί του και συζητούσε υπό όρους τη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

Ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος θεωρεί καταστροφικά για την ελληνική οικονομία τα μέτρα που ακολούθησαν το Μνημόνιο, που θεωρεί αντιαναπτυξιακό το Μεσοπρόθεσμο και τα μέτρα στα οποία συμφώνησε η κυβέρνηση Παπανδρέου για να φτάσει στη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, δέχεται τώρα να υπογράψει τη δανειακή σύμβαση, η οποία όμως απαιτεί την εφαρμογή και του Μεσοπρόθεσμου και των μέτρων για να εφαρμοστεί.

Ταυτόχρονα, κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, που δύο χρόνια τώρα υποστήριζαν πως η κυβέρνηση δεν είχε τη δημοκρατική νομιμοποίηση ώστε να υπογράφει μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, δήλωναν πως ήταν έτοιμα να συμμετάσχουν σε μια κυβέρνηση, η οποία βέβαια δεν θα προέκυπτε από εκλογές και η οποία θα υπέγραφε τη νέα δανειακή σύμβαση.

Είδαμε και ακούσαμε πολλά αυτό το τριήμερο. Είδαμε, για παράδειγμα, όλους αυτούς που έλεγαν πως το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει καταρρεύσει, να απαιτούν τη δημιουργία κυβέρνησης μόνο από πολιτικούς και όχι από τεχνοκράτες· όπως ακούσαμε και όλους εκείνους που υποστήριζαν μέχρι τώρα ότι οι τεχνοκράτες έχουν οδηγήσει τη χώρα στο χείλος του γκρεμού να απαιτούν τη δημιουργία κυβέρνησης τεχνοκρατών.

Κατά τα άλλα, είμαστε τόσο ανεξάρτητη και δημοκρατική χώρα, ώστε η Μέρκελ και ο Σαρκοζί να ορίζουν αν, πότε και με ποιο ερώτημα θα γίνει το δημοψήφισμα, ώστε ο Ολι Ρεν να στέλνει τελεσίγραφα για το πότε θα πρέπει να δημιουργηθεί η νέα κυβέρνηση και το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες να ορίζουν την ατζέντα και τις αποφάσεις της νέας κυβέρνησης.

Ολα τα παραπάνω έγιναν και γίνονται στο όνομα του ελληνικού λαού, όλα τα παραπάνω έγιναν και γίνονται για το καλό του ελληνικού λαού. Αλλά ερήμην του... Το σίγουρο ήταν, την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, πως η νύχτα κυοφορούσε εξελίξεις. Οποιαδήποτε εξέλιξη όμως που θα απείχε από τις θέσεις του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και όλων εκείνων που ζητούσαν και ζητούν εκλογές τώρα, θα ήταν καταστροφή και για τον τόπο και τη δημοκρατία. Ολα τα άλλα είναι για Μπανανίες.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Ο μύθος της χαζομάρας


Απ'το 2004 που πήρε το χρίσμα απ'τον Κώστα Σημίτη ακούω να αναφέρονται στον Παπανδρέου ώς "Γιωργάκη". Μάλιστα πολλοί αναφέρονται στο πρόσωπο του πρωθυπουργού με σαφή απαξίωση για την εξυπνάδα του και με μαγκίτσες του στίλ "δεν ξέρει να κάνει ποδήλατο", "ας πάει να κάνει κανό" και άλλα τέτοια. Όπως πιθανόν να έχετε καταλάβει, εγώ δε συμφωνώ μαζί του, ούτε με την πολιτική του, ούτε και με τις μεθόδους εφαρμογής της. Αλλά ποτέ δεν πίστεψα οτι είναι χαζός. Και αυτό αποδεικνύεται απο τα εξής:
1. Ανάληψη ηγεσίας απο Σημίτη:
Ενώ θα μπορούσε απλώς να αναλάβει το χρίσμα, επέλεξε να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ σε μια ανοιχτή διαδικασία , με μόνο υποψήφιο ...τον εαυτό του, και έτσι κατάφερε να εκλεγεί πανηγυρικά με 1000000 περίπου ψηφίσαντες. Έτσι έδωσε μια νότα αξιοπιστίας στον εαυτό του, χωρίς να έχει κάτι να χάσει....
2. Εσωκομματική κόντρα με Βενιζέλο μέρος πρώτο:
Μετα την "καυτή ήττα" του 2007 , και την ανακοίνωση της υποψηφιότητας Βενιζέλου, ήρθε μια σειρά πανέξυπνων κινήσεων απο την πλευρά του. Δηλαδή: Είδε τη βουλιμία του Βενιζέλου να αναλάβει την ηγεσία, και πόνταρε στην αλαζονεία του. Έτσι λοιπόν ο μεσσίας Βενιζέλος στα μάτια του κόσμου εκτέθηκε με την αλαζονική ρητορική του με τοποθετήσεις του τύπου "εγώ ώς ο επόμενος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ" και άλλα τέτοια. Είδε δηλαδή πως ο αντίπαλος μπορούσε να αυτοκαταστραφεί, και παίζοντας ταυτόχρονα τον ενωτικό και συσπειρωτικό Παπανδρέου που δεν ξεκατινιάζεται, κέρδισε πανηγυρικά.
3. Υπόθεση Σημίτη και Βερελή
Προεκλογικά υπήρξαν συζητήσεις με τον πρώην πρωθυπουργό, για να είναι υποψήφιος στον Πειραιά. Ο Σημίτης ήθελε το Επικρατείας, ο Παπανδρέου αρνήθηκε, και το θέμα έληξε εκεί. Μαζί με το Σημίτη "έφαγε" και το Βερελή, με μία κίνηση χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Κατάφερε δηλαδή να εξαφανίσει έναν πρώην πρωθυπουργό απ'τα ψηφοδέλτια του κόμματος, και έναν πρώην υπουργό, εντελώς αναίμακτα.
4. Εσωκομματική κόντρα με Βενιζέλο μέρος δεύτερο:
Σχηματισμός πρώτης κυβέρνησης. Σε κάθε υπουργείο ο Παπανδρέου έθεσε σαν κύριο Υπουργό συνήθως κάποιον δικό του, και σαν υφυπουργούς κάποιους του Βενιζέλου. Στα πρωτοπαλικαρα του Βενιζέλου , και στον ίδιο, έδωσε Υπουργεία, πλάι τους όμως έβαλε ανθρώπους της απολύτου εμπιστοσύνης του. Έτσι μπόρεσε να αποφύγει εσωκομματικές κόντρες και τριβές, ενώ μπόρεσε να πάρει με το μέρος του και κάποιους Βενιζελικούς. Καίριο χτύπημα όσον αφορα τη διαδοχή, ήταν και ο χειρισμός του Λοβέρδου. Τον τοποθέτησε σε υπουργεία με μεγάλη τριβή (Υπουργείο Εργασίας), οπου πλήττονταν το όποιο φιλεργατικό προφίλ που είχε ο Ανδρέας Λοβέρδος, καθιστώντας τον στην συνείδηση του κόσμου ώς "παιδί του μνημονίου."
5. Μνημόνια
Το "κοινοβουλετικό πραξικόπημα", όπως χαρακτηρίστηκε απ΄τα κόμματα της Αριστεράς, που εφήρμοσε, με την υπογραφή των διεθνών συμβάσεων απευθείας απ'τον Παπακωνσταντίνου, και την διακοσμητική συζήτηση έπειτα στο κοινοβούλιο, γλίτωσε τις όποιες απώλειες, και τις όποιες τροποποιήσεις, αφου οι βουλευτές έρχονταν να γνωμοδοτήσουν προ τετελεσμένου γεγονότος.
6.Αγανακτισμένοι
Σε μια πρωτοφανή για την μορφή και την έκταση της, για τα ελληνικά δεδομένα αντίδραση, ο χειρισμός του Παπανδρέου, ήταν ομολογουμένως ευφυής. Αυτή η αντίδραση ( που απο πολλούς θεωρείται χειραγωγημένη και κατευθυνόμενη), περιορίστηκε σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια για την αμεσοδημοκρατία, με κάτι λαικές συνελεύσεις, στις οποίες δεν υπήρχε καμία συνοχή στις τοποθετήσεις, με τον ουσιαστικό διάλογο και τις γόνιμες τοποθετήσεις να υπάρχουν με το σταγονόμετρο. Αντί λοιπόν να τις καταστείλει βίαια, τις άφησε να εκτεθούν. Δηλαδή, αφού είδε οτι δεν υπήρχε σαφές αίτημα ή σαφές ιδεολογικό υπόβαθρο που να συσπειρώσει τον κόσμο εναντίον του, αφού είδε την ελλιπή οργάνωση και τον χαβαλετζίδικο χαρακτήρα που είχαν οι συγκεντρώσεις ειδικά στις μικρές πόλεις, τους άφησε να εκτεθούν. Έτσι μετα τίς μεγαλειώδεις πορείες που έκαναν, χωρίς να πετύχουν κάτι, "ξεθύμανε" η αγανάκτιση με αυτούς τους εκφραστές και διαλύθηκε. Όμως σημαντικό είναι να εξετάσουμε μια πολιτική επιτυχία που είχαν οι αγανακτισμένοι. Στις μέρες της μεγάλης οργής, οπου το κίνημα είχε παλμό και ήταν μαζικότατο, ήταν έκδηλο πως θα έπεφτε η κυβέρνηση. Αντ'αυτού όμως, ο Παπανδρέου με έναν ταχύτατο ελιγμό, έκανε ανασχηματισμό και τοποθέτησε ένα πρόσωπο μεγάλης αποδοχής, σε ένα υπουργείο καίριας σημασίας. Και αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα στους Αγανακτισμένους. Όμως αυτό έχει και άλλη σημασία που θα εξετάσουμε παρακάτω
7. Εσωκομματική κόντρα με Βενιζέλο μέρος τρίτο:
Όταν λοιπόν ακούγονταν τα περι συγκυβέρνησης με το Σαμαρά και τα περι εκλογών, ο Παπανδρέου έδειξε ανασχηματισμό. Και στον ανασχηματισμό τοποθέτησε τον μεγαλύτερό του αντίπαλο στη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και στο Υπουργείο Οικονομικών. Ο Βενιζέλος λοιπόν καλούταν να αναλάβει το πιο νευραλγικό υπουργείο, στην πιο δύσκολη εποχή, καθώς ήταν αυτός ο μπαμπούλας που έπρεπε να επιβάλλει το μεσοπρόθεσμο. Για άλλη μια φορά άφησε το Βενιζέλο να εκτεθεί, και να δείξει πως όσο ακατάλληλος κι αν ήταν ο Παπανδρεου,πως αυτός ήταν χειρότερος.
8. Δημοψήφισμα-Ψήφος Εμπιστοσύνης-Εκλογές:
Η απόφαση για δημοψήφισμα ξάφνιασε τους πάντες. Με αυτήν του την απόφαση, ουσιαστικά θα εξασφάλιζε είτε συναίνεση στην πολιτική του, είτε μια άνετη έξοδο. Κι ο λόγος είναι πως θα μπορούσε να λέει " Εγώ ήθελα να τους σώσω, αυτοί δεν ήθελαν να σωθούν", και να σώσει την υστεροφημία του. Έπειτα άλλαξε αντικείμενο στο δημοψήφισμα και το έκανε Ευρώ η Δραχμή.
Μετά απο αυτό ακολούθησε μια παλλινωδία δηλώσεων καθώς στο Υπουργικό έλεγε Κυβέρνηση Εθνικής Ευθύνης και μετά εκλογές, ενώ στην Κ.Ο έλεγε Κυβέρνηση Εθνικής Ευθύνης είμαστε εμείς. Και ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης και απο την αντιπολίτευση (!).
Όταν η Βάσω Παπανδρέου εξαπέλυσε τα πυρά της, διέκοψε τη συνεδρίαση.
Όταν ο Βενιζέλος του έστειλε επιστολή για το δημοψήφισμα, την όλη συμπεριφορά του τη γύρισε μπούμερανγκ, παίζοντας το προφίλ του "υπεράνω καρέκλας". Πραγματικά δε θα εκπλαγώ αν τον δώ να βγάζει ακόμη και τετραετία... Πάντως η ρητορική του "δεν παραιτούμαι" θυμίζει πολύ τους Μουμπάρακ και Καντάφι..... Ελπίζω να μη διαπιστώσουμε και άλλα κοινά τους στοιχεία....

Συμπέρασμα:
Όταν ένας πολιτικός έχει εφαρμόσει την πιο σκληρή λιτότητα που έχει δει ποτέ αυτή η χώρα , οταν ένας πολιτκός έχει ξεπαστρέψει όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, έχει καταφέρει να διαλύσει τις εργασιακές σχέσεις,την Υγεία και την Παιδεία, όταν έχει στοχοποιήσει ώς διεφθαρμένους τους δημοσίους υπαλλήλους και τους συνδικαλιστές και ακόμη κυβερνάει, πώς μπορεί αυτός ο άνθρωπος να λέγεται χαζός;
Όπως λέει ο Σουν Τζού, "Κάνε τον εχθρό σου να νομίζει οτι είσαι κοντά οταν είσαι μακριά, και να νομίζει οτι είσαι μακριά οταν είσαι κοντά."
Αυτό έκανε ο Παπανδρέου, εξασφάλισε στον εαυτό του ένα "άλλοθι" χαζομάρας, έτσι ώστε να μπορεί ανενόχλητος να εφαρμόζει την επαίσχυντη πολιτική του.Γιατί κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει ένα βλάκα....
Παρά του έξυπνους χειρισμούς του, δεν ξέρω κατα πόσο θα καταφέρει να σώσει τον εαυτό του και τους περι αυτόν απ'την οργή του λαού, δεν ξέρω κατα πόσο θα καταφέρει να πείσει οποιονδήποτε για αυτήν την απίστευτη ανακολουθία και τον τυχοδιωκτισμό που χαρακτηρίζει την κυβερνητική του δραστηριότητα.
Είναι ικανός, αλλα δυστυχώς, όχι για το καλό της πατρίδας.
Είναι έξυπνος, αλλά μόνο για το παιχνίδι της εξουσίας.
Μακάρι να ήταν ένας αμερικανοτραφής χαζούλιακας που κάνει ποδήλατο και κανό. Αλλα χειρότερο απο έναν βλάκα με θράσσος, είναι ένας υστερόβουλος και ιδιοτελής έξυπνος.
Σπύρος Παπαδάς,
Δ'Έτος Νομικής ΔΠΘ
Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Προδοσίας επίλογος....


Αχ ΠΑΣΟΚ.....
Μα γιατί τόση παλινδρόμηση; Γιατί τόσο ψέμα;; Αλλα κυρίως γιατί όλα 2 χρόνια μετά;
Στο " Πήγαμε για μαλλί;" εξέθεσα την απορία μου γιατί να γίνει μια διαπραγμάτευση για διαγραφή χρέους τώρα και όχι όταν είχαμε ισχυρή διαπραγματευτική ισχύ.
Τώρα ρωτώ το εξής: Γιατί δημοψήφισμα για τη συμφωνία των Βρυξελλών και όχι για την είσοδο στο ΔΝΤ;
Ο αντίλογος που προέβαλλε τότε το ΠΑΣΟΚ στους αιτούντες το δημοψήφισμα, ήταν η νωπή λαική εντολή.
Με μια πρώτη ματιά, αυτό φαίνεται σωστό, καθώς 6 μήνες διακυβέρνησης για μια κυβέρνηση που εξελέγη με 10% διαφορά, είναι όντως μικρό χρονικό διάστημα για την αμφισβήτηση της.
Όμως η πρώτη αντίδραση, και η πρώτη σκέψη δεν είναι πάντα η σωστή. Στην περίπτωση μας λοιπόν, πρέπει να εξετάσουμε την εγκυρότητα της λαικής εντολής, ή αν θέλετε, το περιεχόμενο της. Δε θα ήθελα να κουράσω για το πώς το ΠΑΣΟΚ εξαπάτησε το λαό, αρκεί να δείτε τι λέει ο Παπανδρέου για το ΔΝΤ προεκλογικά εδώ.
Τα σχόλια περι αναγκαιότητας και όλα τα σχετικά, νομίζω οτι περιττεύουν. Οποιαδήποτε ενασχόληση μας με τα δακρύβρεχτα λογύδρια των εντολοδόχων του ΔΝΤ είναι χάσιμο χρόνου. Η συνέντευξη που έδωσε ο Παπανδρέου προεκλογικά στο TVXS είναι η μεγαλύτερη ομολογία πολιτικής προδοσίας που έχει γίνει ποτέ. Τόσο ξεκάθαρα, τόσο ωμά, δείχνει το ψέμα και την υποκρισία. Τόσο ξεκάθαρα δικαιολογεί όλους όσους τους προπηλακίζουν, όλους όσους τους βρίζουν , όλους όσους θέλουν να τους δούν κρεμασμένους στο Γουδί.
Αν λοιπόν είδατε τα παραπάνω βίντεο, κατα πόσο είναι έγκυρη η λαική εντολή για προσφυγή στο ΔΝΤ, όταν όλοι όσοι ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ, πίστευαν πως η προσφυγή στο ΔΝΤ είναι απάνθρωπη, ανάλγητη και αναποτελεσματική;
Αν λοιπόν δεν είναι έγκυρη η λαική εντολή , τότε γιατί δεν έγινε δημοψήφισμα;
Δυστυχώς η απάντηση είναι απλή.
Η κλίκα παρα τω πρωθυπουργώ, είχαν αποφασίσει προ πολλού την προσφυγή στο ΔΝΤ, για να εκμεταλλευτούν προσωπικά το παιχνίδι με την κρίση χρέους, να αποκτήσουν περιουσιακά ωφέλη απο την προτεκτορατοποίηση της Ελλάδας, και να χαίρουν της εκτίμησης απανταχού των κεφαλαιοκρατών και των τραπεζιτών. Αναφορικά με τα προσωπικά οφέλη, μη ξεχνάτε το δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας που αποκάλυπτε την εμπλοκή του αδερφού του πρωθυπουργού σε εταιρεία που στοιχημάτιζε στην χρεοκωπία της Ελλάδας (!). Μη ξεχνάτε επίσης την αποκάλυψη οτι ο πρωθυπουργός είχε μιλήσει με το ΔΝΤ απ'τη στιγμή που ανέλαβε...Τέλος ,μην απορήσετε άν δείτε κάποιους απο αυτήν την κυβέρνηση σε υψηλά πόστα σε διεθνείς οργανισμούς.....
Ενα παιχνιδάκι καλά στημένο. Πιόνια εμείς, κερδισμένοι αυτοί. Σε αυτό το παιχνίδι πήραν εθνική κυριαρχία,δημόσιο πλούτο,εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, μα κυρίως την αξιοπρέπεια και το χαμόγελο μας. Αυτοί που μας έβαλαν σε αυτό το παιχνίδι, τώρα θέλουν να μας βγάλουν "με δική μας απόφαση", έτσι ώστε αυτοί να νίπτουν τας χείρας τους.
Πρόκειται για μια ακόμη επαίσχυντη και ξεδιάντροπη πολιτική αυτής της κυβέρνησης, με στόχο να φύγουν απ'τη χώρα, αφού ολοκλήρωσαν τη θεραπεία σοκ.
Αφού ξεπούλησαν τα πάντα, μας ζητούν να υπερψηφίσουμε σα λαός, μια συμφωνία μου θα μας φέρνει στην ίδια (τραγική) κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα μετά απο 30 χρόνια.
Το ΠΑΣΟΚ αφού αψήφισε το Δημοψήφισμα, όταν ουσιαστικά θα είχε κάποια σημασία, τώρα μας φέρνει να αποφασίσουμε αν θα χρεοκοπήσουμε τώρα ή σε 30 χρόνια.
Μας κουρέψατε κύριοι.
Μας κάνατε ανθρωπάκια χωρίς αλληλεγγύη, μας κάνατε προπηλακιστές,μας κάνατε μίζερους και μεμψίμοιρους. Αναλάβατε μια χώρα περήφανη, και παραδίδετε μια χώρα καταρρακωμένη, και ντροπιασμένη.
Ο,τι και να κάνετε δεν πρόκειται να ντρεπόμαστε που είμαστε Έλληνες.
Ο,τι και να κάνετε, η εσχάτη προδοσία που διαπράξατε δε θα περάσει ατιμώρητη.
Όσο δεν εξασφαλίζετε: Ανθρώπινο ωράριο εργασίας με ανάλογες αμοιβές,Δημόσια και Δωρεαν Παιδεία, Υγεία και Ασφάλιση, είστε τελειωμένοι. Θα μας βρίσκετε απέναντι, και τα παιδιά μας θα σας μουτζώνουν, τα αδέρφια μας θα σας πετάνε πέτρες, οι πατεράδες μας θα σας πετάνε γιαούρτια, και οι γιαγιάδες μας αυγά.
Σπείρατε ανέμους και θα θερίσετε θύελλες...
Καλά ξεμπερδέματα ......
Σπύρος Παπαδάς
Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Πήγαμε για μαλλί;


Η ιστορία του ελληνικού χρέους πάει πολύ πίσω.... Ας ασχοληθούμε με τα πιο πρόσφατα γιατί παρουσιάζουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον.. Την ιστορία λίγο πολύ την ξέρουμε όλοι.. Ο Σημίτης αποφάσισε να κάνει πανάκριβους ολυμπιακούς, δημιουργώντας χρέος, και ο Καραμανλής συνέχισε μια ασύδοτη πολιτικη και μπλα μπλα μπλά, όλα τα 'χουμε ξανακούσει....
Και φτάνουμε στον Γ. Παπανδρέου....
Μόλις εξελέγη έκπληκτος ( εδώ γελάμε) ανακάλυψε ένα χρέος μαμούθ... Και τότε ακολούθησε ένα διάστημα μέσα στο οποίο με συνεχείς προσπάθειες δυσφήμησης της χώρας, με ευθείες βολές κατα της αξιοπιστίας μας(πχ είμαστε Τιτανικός), και με αργούς και δειλούς χειρισμούς γενικότερα, μετατράπηκε η κρίση χρέους, που όντως κληρονόμησε αυτή η κυβέρνηση, σε κρίση δανεισμού. Δηλαδή απο εκεί που το πρόβλημα ήταν οτι χρωστούσαμε κάποια χρήματα, με τους χειρισμούς της κυβέρνησης δημιουργήθηκε πρόβλημα με την πιστοληπτική μας ικανότητα. Βέβαια η κρίση δανεισμού οφείλεται στην κρίση χρέους. Το ζήτημα όμως είναι πως υπήρχαν δύο επιλογές, διαφορετικές απο αυτήν που πήρε η κυβέρνηση, οι οποίες αναμφίβολα θα ήταν πιο συμφέρουσες.
Πρώτα, αν και δε συμφωνώ με αυτην την επιλογή, η κυβέρνηση θα μπορούσε να προσπαθήσει να πείσει πώς η νέα αυτή κυβέρνηση είχε επιβάλλει μια τάξη στο εσωτερικό της χώρας, να εξήγγειλε σε κάθε ευκαιρία πως η Ελλάδα μπορεί να γίνει ισχυρή κλπ, και να δανειζόταν κανονικά. Βέβαια αυτή η πολιτική είχε ημερομηνία λήξης, παρ'όλα αυτά, θα καθυστερούσε αποτελεσματικά την προσφυγή στο ΔΝΤ και η προσφυγή θα μπορούσε να γίνει με πιο συμφέροντες όρους.
Όμως υπήρχε και μια άλλη επιλογή. Αφού η κυβέρνηση ανέλαβε ένα μη βιώσιμο χρέος απο τους προκατόχους της, θα μπορούσε τότε, όταν η πιστοληπτική μας ικανότητα ήταν άριστη, οι οίκοι μας είχαν στην κατηγορία Α, και πολλές μεγάλες οικονομίες είχαν ομόλογά μας, να διαπραγματευτεί μια διαγραφή χρέους. Μια άνω τελεία εδώ για να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Το "κούρεμα" δεν είναι κάτι άλλο απο εναν ευφημισμό για την πτώχευση. Επομένως έπρεπε τότε να τεθεί στο τραπέζι η διαγραφή χρέους, τότε που είχαμε μια ισχυρή διαπραγματευτική θέση, τότε που είχαμε ένα λαό "ξεκούραστο", τότε που είχαμε μια κυβέρνηση με νωπη και ξεκάθαρη λαική εντολή. Ο Παπανδρέου γνώριζε τις συνέπειες της προσφυγής στο ΔΝΤ. Ο ίδιος προεκλογικά σε συνέντευξή του στον κ. Τέλλογλου άν δεν απατώμαι, υποστήριξε οτι το ΔΝΤ όπου κι άν έχει πάει ποτέ δεν έχει βελτιώσει την κατάσταση της χώρας, απεναντίας όπου κι αν πήγε τα πράγματα αφού ξεπουλήσαν τον πλούτο της εκάστοτε χώρας έγιναν χειρότερα.
Άρα γνώριζε οτι δεν απέφευγε τη χρεωκοπία με την προσφυγή του στο ΔΝΤ.
Τότε γιατί το έκανε; Γιατί καθυστέρησε τόσο την προσπάθεια(;) του να δανειστεί απο την Ευρώπη; Γιατί δυσφημούσε τη χώρα; Γιατί δεν πτώχευε αμέσως απ'τη στιγμή που γνώριζε πως η πολιτική του ΔΝΤ είναι θνησιγενής;
Και έχουμε φτάσει στο σημείο οπου θα βγούμε κουρεμένοι.
Το πρόβλημα όμως είναι πως αυτή η κυβέρνηση ποτέ δεν πήγε για μαλλί.
Ήταν μια κυβέρνηση ανδρείκελο που μόνος της σκοπός ήταν να βγεί η χώρα κουρεμένη αφού ξεπουλούσαν τα πάντα στις πολυεθνικές, και αφού διέλυαν κάθε έννοια κοινωνικής ισότητας, κάθε έννοια εργασιακού δικαιώματος, κάθε έννοια δικαιοσύνης. Ήταν μια κυβέρνηση που αδυνατούσε να πείσει για το οτιδήποτε, και γι'αυτό το λόγο επέβαλλε μια χουντική καταστολή που εν τέλει είχε ώς αποτέλεσμα και ένα νεκρό.
Θεωρώ πως αυτή η κυβέρνηση καθώς και όσοι ψήφισαν τα μνημόνια, το μεσοπρόθεσμο και το πολυνομοσχέδιο, πρέπει να αντιμετωπίζονται απ'το λαό ώς προδότες. Γιατί αψήφισαν την λαική εντολή που τους δόθηκε, αγνοώντας και υποβαθμίζοντας συνάμα κάθε έννοια εθνικού συμφέροντος. Πρόκειται για μια ηγεσία "λίγη" σε καιρούς που χρειαζόντουσαν τεράστιες πολιτικές αποφάσεις. Όσο και να θέλουν να μας πείσουν οτι πήραν το δύσκολο δρόμο, μέσα απ'το ΔΝΤ, η αλήθεια είναι οτι πήραν τον πιο εύκολο. Γιατί δύσκολο θα ήταν μια "φρέσκια" κυβέρνηση, στις πρώτες τις πολιτικές πράξεις να διαπραγματευόταν μια διαγραφή χρέους. Δύσκολο θα ήταν να πάρεις μια βραχυπρόθεσμα επώδυνη επιλογή που μακροπρόθεσμα θα ήταν σωτήρια για το συμφέρον της χώρας.
Οι δύσκολες επιλογές υπαγορεύονται απο πατριωτικό καθήκον.
Η επιλογή να θυσιαστείς για το καλό των επόμενων γενεών είναι μια πράξη βαθιά ηρωική.
Αντίθετα, το να γλιτώνεις εσύ για να πεθάνουν τα παιδιά σου, είναι προδοσία.
Αυτή η κυβέρνηση έχει πλέον τελειώσει. Η τυπική ανατροπή της είναι θέμα χρόνου.
Πολυ απλά γιατί ποτέ της δεν πήγε για μαλλί.
Γιατί πήγε μόνο για να βγεί κουρεμένη.
Μακάρι ο λαός μας να φανεί δυνατός στις δύσκολες αυτές ώρες, και να μπορέσουμε να κάνουμε μια νέα αρχή, οικοδομώντας ένα κράτος σωστό, ανθρώπινο και δίκαιο απ'το μηδέν
Σπύρος Παπαδάς
Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

"Παιδί μου είμαι στην κατάληψη"

Μιλούσα με ένα φίλο μου στο τηλέφωνο που μου έλεγε πόσο έκπληκτος ήταν που η μητέρα του του έλεγε" Παιδί μου είμαι στην κατάληψη του υπουργείου εσωτερικών, και μετά θα πάω στην πορεία". Είναι αστείο και συνάμα τραγικό οτι οι μανάδες και οι πατεράδες μας είναι στους δρόμους και εμείς λουφάζουμε μέσα στην μικρή ασήμαντη καθημερινότητα μας. Έγινε μια απόπειρα ανασυσπείρωσης του φοιτητικού κινήματος ,άλλα για χάρη μιας εξεταστικής επικράτησε το σύνθημα "Ανοιχτές σχολές, ανοιχτά μυαλά" του συνθήματος "Ψωμι Παιδεία Ελευθερία". Ας εξετάσουμε λίγο το σύνθημα που προέβαλλε η παράταξη της ΔΑΠ γιατί έχει πολύ ενδιαφέρον. Επι λέξει έλεγε" Τα πανεπιστήμια όπως και τα μυαλά λειτουργούν μόνο όταν είναι ανοιχτά". Αυτό το γελοίο σόφισμα είναι παράφραση της ρήσης του Ουισκοπαραγωγού Τομυ Ντιούαρ, ο οποίος είπε : Τα μυαλά είναι σαν τα αλεξίπτωτα, και τα δύο λειτουργούν μόνο όταν είναι ανοιχτά.
Ας μήν απορίψουμε όμως την αλήθεια αυτού του σοφίσματος της αξιότιμης ΔΑΠ.
1. "Ανοιχτά": Τί εννοούμε ώς ανοιχτό πανεπιστήμιο; Εννοούμε κυριολεκτικά ένα πανεπιστήμιο με τις πόρτες του ανοιχτές; Ή μηπως θα ήταν προτιμότερο να εννοούσαμε ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό στην κοινωνία, ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό στις νέες ιδέες, ένα πανεπιστήμιο στο οποίο θα έχει πρόσβαση ο καθένας; Το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου με διατάξεις που πλήττουν σαφέστατα το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του ελληνικού πανεπιστημίου, το πανεπιστήμιο το θέλει να είναι με ανοιχτές πόρτες μόνο για τους λίγους προύχοντες. Γυρνάμε πίσω στην εποχή των τσιφλικάδων, πίσω στην εποχή που τα απολυτύρια του γυμνασιου έγραφαν πάνω "Πατέρας Λιμενεργάτης, Μάνα Υπάλληλος", πίσω στην εποχή που η μάθηση ήταν για τους πλούσιους. Το πανεπιστήμιο μας πρέπει να είναι πρώτα "ανοιχτό" και ύστερα με τις πόρτες ανοιχτές. Κι αν οι πόρτες του πρέπει να μείνουν κλειστές για να γίνει ανοιχτό στην κοινωνία, τότε θεωρώ πώς έτσι πρέπει να γίνει.
2."Πανεπιστήμια": Τί εννοούμε ώς πανεπιστήμιο; Εννοούμε μια σχολή επαγγελματικής εξειδίκευσης προσανατολισμένη πλήρως στην αγορά, και την επαγγελματική αποκατάσταση; Ή μήπως ένα χώρο ιδεών,μάθησης και γνώσης, που άν έχει και επαγγελματική αποκατάσταση ακόμη καλύτερα; Έχουμε μπερδέψει καποια πράγματα στη χώρα μας. Θεωρούμε πως το πανεπιστήμιο είναι μόνο ένα διαβατήριο στη αγορά εργασίας . Αν και ούτε αυτό συμβαίνει πλέον. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η παιδεία είναι ένα υπερατομικό κοινωνικό αγαθό, που στοχεύει στην πνευματική εξύψωση του ανθρώπου και στην καλλιέργεια του. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΤΣΙ. Γιατί όσο η γνώση προσεγγίζεται χρησιμοθηρικά, τόσο αποκτηνωνόμαστε, τόσο περισσότερο γινόμαστε μηχανές, τόσο παύουμε να είμαστε άνθρωποι. Η Διαμαντοπούλου δηλώνει σαφέστατα οτι το πανεπιστήμιο που θέλει, πρέπει να είναι προσανατολισμένο στα κριτήρια της αγοράς..
3. "Ανοιχτά μυαλά": Τί εννοούμε ώς ανοιχτό μυαλό; Ένα μυαλό που ασχολείται μόνο με την επεξεργασία πληροφοριών που άπτονται αυστηρά της ενασχόλησης με μια διεργασία βιοπορισμού,που ασχολείται μόνο με την τεχνική κατάρτιση του ανθρώπου; Ή ένα μυαλό που σκέφτεται, που αμφισβητεί,που αγωνιά ,που μάχεται, ένα μυαλό με συνείδηση, ανοιχτό στις ιδέες που μας πάνε μπροστά. Μπροστά σε ένα μέλλον ανθρώπινο, κι όχι στο μέλλον που μας στήνουν αυτοί, που οι χώρες είναι προτεκτοράτα, και οι άνθρωποι γρανάζια της μηχανής του κέρδους. Τί είδους μυαλά θέλουμε; Τί είδους μυαλά αντέχουμε;
Έλεγαν πολλοί συμφοιτητές μας, ότι όλοι όσοι ήθελαν την σχολή τους κλειστή κόντρα στο νομοσχέδιο ήταν παράλογοι.
Ο Γ.Α Μαγκάκης στο "γράμμα απ'τη φυλακή" είπε μιλώντας για τις πράξεις αντίστασης:" Πολλοί δε μας καταλαβαίνουν.Φαίνεται οτι είναι δύσκολο κανείς να καταλάβει μια πράξη που έχει ώς αποκλειστικό κίνητρο την επιταγή της συνείδησης. Όταν μάλιστα η εκπλήρωση της σε φέρνει σε ακραίες καταστάσεις. Ενεργήσαμε με μια επιταγή της συνείδησης μας τόσο αποκλειστική που δημιούργησε στον καθένα μας μια ανθρώπινη κατάσταση. Πως λοιπόν,να γίνεις εύκολα κατανοητός;"

Η σχολή ούσα με ανοιχτές πόρτες, ποτέ δεν ένοιωσα να με σπρώχνει στην ελεύθερη σκέψη. Ποτέ δεν ένιωσα να προσπαθεί να κάνει πράξη τη διακίνηση ιδεών. Ποτέ δεν με έπεισε ή δεν προσπάθησε να μου δείξει το δρόμο για ένα κόσμο δίκαιο. Ο μόνος τρόπος για να νιώσω αυτό το πράγμα,ο τρόπος να νιώσω ελεύθερος, είναι να μιλάω με το φίλο μου και να μου λέει για την αγωνίστρια μάνα του, ο μόνος τρόπος για να καταλάβω σε τι κόσμο προετοιμάζομαι να ζήσω είναι να μιλήσω με τον αδερφό μου που είναι 4000 χιλιόμετρα βόρεια, για να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια.Δείχνοντας μου πόσο απάνθρωπο είναι το μέλλον μας, με κάνουν να θέλω να αγωνίζομαι. Αυτοί με κάνουν να αμφισβητώ, αυτοί με κάνουν να νιώθω ελεύθερος.
Αυτά τα μυαλά που εσείς αποκαλείται ανοιχτά, εγω τα βλέπω ερμητικά κλειστά,νεκρά και μουχλιασμένα, γιατί η αμφισβήτηση είναι η φλόγα της ελεύθερης σκέψης. Και η ελεύθερη σκέψη είναι αυτή που ανοίγει ένα μυαλό. Όσο δεν αμφισβητείτε, βρίσκεστε σε μια πλάνη, βρίσκεστε σε ένα λήθαργο, τυφλωμένοι απ'το βραχυπρόθεσμο προσωπικό όφελος. Ελάτε μαζί μας αμφισβητείστε μαζί μας.

Πολλοί κατηγορούν την Αριστερά για στείρα άρνηση. Τι απάντηση θεωρούμε πως πρέπει σε κάποιον που σου λέει:" Θέλω να πουλήσω την Παιδεία"; Να συζητήσεις μαζί του τί; Να του πείς πώς θα την πουλήσει; Είναι σαν κάποιος να πρόκειται να σε σκοτώσει και αντί να του πείς όχι, και να παλέψεις εναντίον του, να συζητάς για το εαν θα σε σκοτώσει με μαχαίρι η με τσεκούρι.... Στον κόσμο που μας στήνουν, η απάντηση είναι ΟΧΙ. Σε κάθε μέτρο και σε κάθε πολιτική που μας περνάνε η απάντηση είναι ΟΧΙ, και αντιπρόταση δε χωρά. Δε χωρά γιατί η αντιπρόταση είναι συμβιβασμός. Η αντιπρόταση έτσι όπως την εννοούν οι κυβερνώντες είναι παραίτηση. Γιατί η αντιπροταση όλων όσων αγωνίζονται υπάρχει, και μάλιστα λέει: "ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!¨. Το οτι κάποιοι επιλέγουν να μην την ακούν, είναι δικό τους ζήτημα.

Πολλές φορές οι κοινωνίες σκέφτονταν όπως εσείς. Πολλές φορές οι κοινωνίες εθίζονταν στην αποστέρηση ελευθεριών, ζούσαν σαν σκλάβοι, και υπνωτισμένοι απ'το φόβο, παρέμεναν έτσι. Όμως τότε κάποιοι ήταν ξύπνιοι. Κάποιοι ασφυκτιούσαν. Κάποιοι σκέφτονταν, κάποιοι αμφισβητούσαν. Αυτοί πρέπει να είμαστε εμείς. Αυτός είναι ο ρόλος ιστορικά της νεολαίας. Να γίνεται φορέας ιδεών, και να σηκώνει στις πλάτες του την αποκτηνωμένη και κοιμισμένη κοινωνία. Ήρθε η ώρα. Μπορούμε να γίνουμε εμείς οι φορείς της αλλαγής, μπορούμε εμείς να μπούμε μπροστά; Να πονέσουμε και να ματώσουμε, για το αύριο και την αξιοπρέπεια που μας ανήκει; Ή θα μιλάμε με τις μανάδες μας και θα μας λένε: "Παιδί μου είμαι στην κατάληψη".
Πολεμάνε τη συσπείρωση μας, πολεμάνε την αλληλεγγύη μας. Και η αλληλεγγύη είναι κάτι βαθιά ανθρώπινο, κάτι ισχυρό και ηθικά ανώτερο. Είναι η θυσία που καλείσαι να κάνεις για την ευημερία κάποιου άλλου. Κι αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για να αγωνιζόμαστε. Ελάτε μαζί μας, για το αύριο που μας αξίζει.
Σπύρος Παπαδάς

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Κολιάτσου-Βαγδάτη


Κολιάτσου-Βαγδάτη


Κάποτε η φράση Κολιάτσου- Παγκράτι σήμαινε για τους αθηναιοδίφεις, μια πολύ σύντομη απόσταση, πλεον αυτό τείνει να αλλάξει στο Κολιάτσου- Βαγδάτη, πολύ απλά γιατί η πρωτεύουσα της Ελλάδας θυμίζει περισσότερο αυτήν του Ιράκ, παρά μια πρωτεύουσα της Δύσης. Οι ομοιότητες είναι τρομακτικές: Αρχικά η Βαγδάτηβρίσκεται υπο ξένη κυριαρχία,τυπικά βέβαια κυβερνά ένας Ιρακινός, πρακτικά όμως οι ΗΠΑ κουμαντάρουν τη χώρα. Νομίζω πως δε χρειάζεται να εξηγήσουμε περαιτέρω επι της ομοιότητας αυτού. Έπειτα, αυτός που πραγματικά κουμαντάρει τη χώρα, λέει οτι ήρθε να μας σώσει απ'τη φαυλότητα και την καταστροφή. Σας θυμίζει τίποτα απο αυτά τα επιχειρήματα του Μπούς κατα την εισβολή; Έπειτα οι Ιρακινοί υποφέρουν απο τα στρατεύματα κατοχής τα οποία χρησιμοποιούν βία κατα πολιτών, αλόγιστα, με σκοπό να επιβληθεί η αμερικανική κυριαρχία. Αυτό είναι ίσως το εμφανέστερο κοινό στοιχείο της Αθήνας με τη Βαγδάτη: Λέγαμε οτι τα επεισόδια του Ιουνίου ήταν τραγικά, αλλά όλοι μας ελπίζαμε οτι η αστυνομική βία δε μπορεί να γίνει χειρότερη. Κι όμως σήμερα είδαμε να σπρώχνουν ηλικιωμένους στις σκάλες του Μετρό, είδαμε επιθέσεις σε εργαζομένους, είδαμε επίθεση σε δημοσιογράφους, και πολλά πολλά δακρυγόνα στους διαδηλωτές.Ακόμη και στους πολέμους, σέβονται τους δημοσιογράφους.Όπως βλέπετε στη φωτογραφία, στην εμπόλεμη Αθήνα κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Είναι ντροπή ακόμη και για μια δικτατορία οι εικόνες που βλέπουμε σε αυτήν την επαίσχυντη διετία του ΠΑΣΟΚ. Βία, αίμα,δάκρυα,πόνος,φόβος. Αυτος είναι ο τρόπος εφαρμογής της κυβερνητικής πολιτικής. Τα ΜΑΤ είναι η εκτελεστική εξουσία αυτού του τόπου.
Σε τί διαφέρουμε απ'το Ιρακ; Θα πεί κάποιος δεν έχουμε βομβαρδισμένο τοπίο. Ο λόγος είναι απλός. Βιώνουμε ενα διαφορετικό πόλεμο. Στον οικονομικό πόλεμο που υφίσταται η Ελλάδα, οι στέγες μένουν ανέπαφες. Αυτοί που μένουν στα σπίτια όμως είναι γκρεμισμένοι και βομβαρδισμένοι συθέμελα . Η αγωνία και ο φόβος που νιώθουν , η αβεβαιότητα για το αύριο , αλλα κυρίως η καμένη γή που θα κληθούν να ξανακάνουν γόνιμη είναι κοινά. Ο ένας πόλεμος χτυπάει στο αγαθό της ζωής και της υγείας, ο άλλος χτυπάει στην αξιοπρέπεια.
Άλλο ένα κοινό που έχουμε με τη Βαγδάτη είναι η προπαγάνδα. Την αλήθεια ελέγχει αυτός που έχει τη δύναμη, αυτός που έχει την εξουσία, και το ψέμα προβάλλεται τόσες φορές, που ακόμη και αυτοί που γνωρίζουν την αλήθεια, στο τέλος είναι αβέβαιοι. Όλοι αυτοί που μας προβάλλονται σαν παντογνώστες σωτήρες ώς άλλοι Μεγάλοι Αδερφοί, προσπαθούν να διαγράψουν την μνήμη μας, να διαστρεβλώσουν το παρόν μας, για να μας κάνουν να χτίσουμε το μέλλον που αυτοί θέλουν.
Αυτό που νομίζω οτι εκπλήσσει περισσότερο, είναι η προσπάθεια των πραγματικών μας κυβερνητών να στρέψουν τον έναν απέναντι στον άλλο. Στο Ιράκ προσπαθούν να στρέψουν την μια φατρία κόντρα στην άλλη. Στην Ελλάδα προσπαθούν να στρέψουν την μία κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη και όλους μαζί κόντρα στο Δημόσιο. Δεν ασπάζομαι βέβαια τις καρατζαφερολογίες περι εμφυλίου, αλλά σίγουρα εφαρμόζουν το "διαίρει και βασίλευε".
Μήπως ήρθε η ώρα να στείλουμε σπίτι τους όλους τους εθνοσωτήρες;
Μήπως ήρθε η ώρα να φέρουμε την Ελλάδα,γεωγραφικά, εκεί που ανήκει;
Δε χωράει άλλη αναβολή στις ευθύνες που έχουμε σαν έθνος απέναντι σε αυτήν την κατάσταση. Ο αγώνας για την ανατροπή είναι πλέον μονόδρομος. Εθνική Ανεξαρτησία,Λαική Κυριαρχία,Δημοκρατική Διαδικασία,Κοινωνική Απελευθέρωση. Έτσι πρέπει να είναι το κράτος και το αύριο που θα δομήσουμε. Ενα κράτος για τους πολίτες, ή καλύτερα, ένα κράτος για το λαό. Αυτή είναι η ευθύνη μας για το αύριο ώς έθνος και ως νέα γενιά. Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς,ποιοί;
Σπύρος Παπαδάς
Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Η γενιά του Α και ΟΥ


Κάθε γενιά λένε, έχει μια ευκαιρία για να δείξει το ποιόν της. Κάθε γενιά λένε, της δίνεται μια ευκαιρία να βγάλει τους δικούς της ήρωες. Κάθε γενιά λένε, έχει μια ευκαιρία να γράψει ιστορία. Η δική μου γενιά είχε μπροστά της μια ευκαιρία. Μέσα απο ένα νομοσχέδιο ταφόπλακα στη δημόσια και δωρεάν παιδεία, είχε την ευκαιρία να συσπειρωθεί, να αγωνιστεί, κόντρα σε αυτό αλλά και κόντρα στην πολιτική που ξεπουλάει το αύριο της με κάθε ευκαιρία. Το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου, ήταν το δικό μας Πολυτεχνείο. Μάλιστα οι συνθήκες για εμάς ήταν και ευνοικότερες, καθώς απέναντι μας είχαμε μια (προσχηματική έστω) δημοκρατία, και αντί για τάνκς και ΕΑΤ-ΕΣΑ είχαμε..... μια εξεταστική.
Ήμασταν αντιμέτωποι με ένα δίλημμα. Ή ένα ανθρώπινο πανεπιστήμιο ή μια εξεταστική.... Δίλημμα μικρότερο για τους μικρότερους φοιτητές και μεγαλύτερο για όσους πλησίαζαν στο πτυχίο. Είχαμε μια ευκαιρία να υψώσουμε το παράστημα μας, κόντρα σε αυτήν την καπιταλιστική επίθεση (και) στην παιδεία, και να αναγεννήσουμε το νεκρό φοιτητικό κίνημα.
Αλλά δυστυχώς αποδειχθήκαμε όχι απλώς λίγοι αλλά μηδαμινοί...
Και τί εννοώ.. Για αρχή στο δίλημμα κατάληψη ή μη, πολλές σχολές ανα την Ελλάδα,συμπεριλαμβανομένης και της Νομικής ΔΠΘ, δίστασαν,δείλιασαν και στο στοιχειώδες. Έπειτα στις σχολές που αποφασίστηκε κατάληψη, η κατάληψη δεν αξιοποιήθηκε δημιουργικά, δεν έγινε σύμβολο αντίστασης, πηγή ιδεών και φάρος ελπίδας.. Απεναντίας σε πολλές σχολές τις καταλήψεις στήριζαν λίγα άτομα που δεν κατάφεραν να ξεφύγουν απ΄το τετριμμενο μπίρα-χαρτί-αραλίκι της κατάληψης...
Αυτό,στις σχολές που οι καταλήψεις ήρθανμε δικά της πλαίσια, μαζί με την αδιαλλαξία για συνεργασία με την ΠΑΣΠ και το ΜΑΣ, είναι η ευθύνη της Αριστεράς σε αυτην την ευκαιρία που έδωσε το νομοσχέδιο. Η κοινοτυπία και η αδιαλλαξία.

Με τη σειρά της η ΠΑΣΠ, έχει ευθύνη που δεν μπόρεσε να πείσει και να συσπειρώσει τον κόσμο γύρω της, ευθύνη που δεν αποφάσισε άν θέλει πραγματικά κατάληψη ή όχι. Δεν αποφάσισε άν θα ρισκάρει να χάσει το μέρος εκείνο της βάσης της που φοβόταν την κατάληψη. Η ευθύνη για την μη συνεργασία της με την αριστερά, βαρύνει και την ίδια, καθώς παρά τις διαφορές και τις κόντρες που υπήρχαν και υπάρχουν, αυτό που διακυβευόταν ήταν πολύ σημαντικότερο, απ'τις μικροκομματικές τους κόντρες.

Το ΜΑΣ(σε άλλες σχολές ΠΚΣ), έμεινε προσκολλημένο στο ΚΚΕ και στα όνειρα του για το ΠΑΜΕ και τη δικτατορία του προλεταριάτου. Ο μεγαλύτερος σύμμαχος του συστήματος είναι αυτός που δεν φροντίζει να το αλλάξει καθόλου, με μόνο επιχείρημα την καθολική ανατροπή του.

Τη μεγαλύτερη όμως και ευθύνη για αυτήν την κατάσταση την έχει η παράταξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Σε όλη τη διάρκεια της επικράτησης της την τελευταία 10ετία στα πανεπιστήμια συνέβαλε τα μέγιστα στην αποδυνάμωση και την αποδιοργάνωση του φοιτητικού κινήματος, κρύβοντας την συμπάθεια της προς την δεξιά πολιτική και την παρακρατική ακροδεξιά, νοθεύοντας την πολιτική συνείδηση με lifestyle, μπουκάλια στα club και γκόμενες... Εκμεταλεύτηκε το γεγονός οτι πολλοί φοιτητές ήταν ανενημέρωτοι, απολίτικοι και τους έπαιρνε προβατοειδώς μόνο στις έκλογες ή τελευταία στιγμή στις εκλογές.. Έχουν και οι ίδιοι τις ευθύνες τους που αφέθηκαν στον φοιτητοτσοπάνη, αλλά η αποπολιτικοποίηση και η ύπνωση του φοιτητικού κινήματος, έχει τη σφραγίδα της γαλανόλευκης περιστέρας.

Αναφορικά με τη στάση της για το νομοσχέδιο, υποστήριξε αρχικά μια σκληρή γραμμή,για τα δεδομένα της, με αποκορύφωμα την ανακοίνωση που εξέδωσε η ΔΑΠ Πανεπιστημίου Πειραιώς κόντρα στο νομοσχέδιο... Ξαφνικά όμως, μόλις εξέδωσε την ανακοίνωση-άδειασμα ο γραμματέας της ΟΝΝΕΔ, η ΔΑΠ αποφάσισε πανελλαδικά, οτι οι σχολές πρέπει να είναι ανοιχτές.... Και ακολούθησε μια ρητορική τρομοκρατίας, που αφενός ,εκβίασε τους επι πτυχίω φοιτητές και το έπαιζε Βασιλάκης Καΐλας πονώντας αιφνιδίως για την ελληνική οικογένια που στενάζει κι αφετέρου εξήγγειλε οτι είναι αγωνιστικό (;) να πάρουμε πτυχίο και να έχουμε ανοιχτές τις σχολές.... Η αλήθεια είναι οτι το νομοσχέδιο, άν εξαιρέσει κανείς τη διάταξη για την διοίκηση, ευθυγραμμίζεται πληρως με την πρόταση παιδείας της ΔΑΠ, "Παιδεία 2020", η αλήθεια είναι οτι για άλλη μια φορά δείχνουν στείρα υποταγή στην ΟΝΝΕΔ,κι οτι για άλλη μια φορά αποδεικνύουν το ρόλο τους στην αποδόμηση και το διχασμό του φοιτητικού κινήματος. Γιατί είναι εντελώς διαφορετικό κάποιος ατομικά, βραχυπρόθεσμα σκεπτόμενος, να τίθεται κατά των καταλήψεων, και εντελώς διαφορετικό μια παράταξη να προσπαθεί να το δικαιολογήσει ώς πολιτική θέση και να ζητά ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ(;) ψήφο με ανοιχτές σχολές ώς μορφή αντίστασης....

Με όλα τα Α και ΟΥ και ΔΑΠ-ΝΟΥΔΟΥΦΟΥΚΟΥ χάσαμε την ουσία....
Με όλη τη συζήτηση της Αριστεράς για το ποιός είναι κοντινότερος ξάδερφος του Τσέ Γκεβάρα, μείναμε πίσω...
Με την αναποφασιστικότητα της ΠΑΣΠ και την αδύναμία της να πείσει και να εμπνεύσει, ήμασταν λίγοι...
Με την αδιαφορία ΟΛΩΝ, με την φόβο και την λιποψυχία των όσων ανεξάρτητων χάσαμε το πανεπιστήμιό μας...

Σκεφτείτε το σαν αναλογία: Είναι σαν να πλησίαζε το τανκ την πόρτα, και αντί να σταθούν μπροστά, να τσακώνονται για το ποιός θα έμπαινε δεξιά,και ποιός αριστερά...
Αποδειχθήκαμε λίγοι... Αποδειχθήκαμε μικροί... Το κακό δεν είναι πως εμείς θα υποστούμε τις συνέπειες της δειλίας μας...Γιατί εμείς πλέον είμαστε υπεύθυνοι,αφού δείξαμε το ποιόν μας. Το χειρότερο είναι πως θα τις υποστούν τα παιδιά μας... Όταν μια γενιά δειλιάζει, οι επόμενες υποφέρουν... Ελπίζω να μας δοθεί κι άλλη ευκαιρία... Ελπίζω να μπορέσει να αναζωπυρωθεί η φλόγα της νεολαίας και η επανάσταση που οφείλουμε να έχουμε μέσα μας. Και τότε να είμαστε πιό ώριμοι να αντιδράσουμε, πιό ευρηματικοί και πιο δυναμικοί.. Για να μη γίνουμε διάδοχοι της βολεμένης πια γενιάς του πολυτεχνείου...Για να μπορούμε να κοιτάξουμε τα παιδιά μας στα μάτια...
Κι όλα αυτά για μια εξεταστική......
Σπύρος Παπαδάς

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Μια εμπεριστατωμένη άποψη για το νόμο για τα ΑΕΙ


-Χαιρετίζω (1) την υποχρέωση δημοσίευσης όλων των στοιχείων οργάνωσης και λειτουργίας των Πανεπιστημίων καθώς και (2) των ακαδημαϊκών σημειώσεων και παραδόσεων στο διαδίκτυο. Συμφωνώ επίσης με (3) την διαπίστωση ότι δε νοείται επιστήμονας σήμερα που δεν γνωρίζει ξένη γλώσσα. Ωστόσο, θα ήταν σωστότερο να διδάσκεται η ξένη γλώσσα καλύτερα στα σχολεία παρά να την «φορτώνονται» τα πανεπιστήμια περί ων ο λόγος σε αυτό το νόμο.

-Διαφωνώ με (1) την κατάργηση του ακαδημαϊκού Ασύλου πριν (α) καταργηθεί η βουλευτική Ασυλία (β) απαντηθεί από την δικαιοσύνη αν η Ελληνική Αστυνομία έχει σχέση με παρακρατικούς βανδάλους όπως αποτυπώθηκε σε ντοκουμέντα από τις διαδηλώσεις του περασμένου Ιουνίου στο Σύνταγμα, οι πρακτικές των οποίων ομοιάζουν με αυτούς που προκαλούν βίαια επεισόδια στα ελληνικά πανεπιστήμια (γ) θεσμοθετηθούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις που θα εξασφαλίζουν την ζωή και την υγεία των πολιτών σε μια πιθανή επέμβαση των σωμάτων ασφαλείας σε πανεπιστημιακό χώρο (δ) τα κοινοβουλευτικά κόμματα τιμωρήσουν τα μέλη τους που υπό τη σημαία φοιτητικών παρατάξεων έχουν προκαλέσει επεισόδια όλα αυτά τα χρόνια. (2) την απασχόληση επισκεπτών ή συνταξιούχων καθηγητών στα πανεπιστήμιά μας καθότι έτσι παρακωλύεται η επαγγελματική αποκατάσταση νεότερων καθηγητών. (3) το σύστημα των πιστωτικών μονάδων πριν την άμεση εξασφάλιση διατήρησης των επαγγελματικών δικαιωμάτων των πτυχιούχων. (4) την διαγραφή φοιτητών. Αν θέλουμε να ελαφρύνουμε το πανεπιστήμιο οικονομικά, ας θεσπιστεί ότι μετά τον κανονικό χρόνο φοίτησης δεν θα παρέχεται δωρεάν στέγαση και σίτιση. (5) την κατάργηση δωρεάν διανομής πανεπιστημιακών συγγραμμάτων διότι έτσι επιτυγχάνεται η ακόμη μεγαλύτερη απαλλοτρίωση του επιστήμονα από τα μέσα παραγωγής της εργασίας του και η συνεπαγόμενη εξάρτησή του ακόμη και για την προσωπική του έρευνα από την βιβλιοθήκη του εργοδότη του. (6) την εκλογή ενός φοιτητή από ενιαίο ψηφοδέλτιο στο συμβούλιο ο οποίος, ως εκ τούτου, δεν θα λογοδοτεί σε κανέναν υποχρεωτικά, ούτε το φοιτητικό σώμα μπορεί να τον τιμωρήσει με τη μη επανεκλογή του, αφού αντικειμενικά δε μπορεί να κανείς να εκλεγεί παραπάνω από μια φορά σε τέσσερα έτη φοίτησης, εκτός κι αν γίνει επαγγελματίας του είδους. Μάλιστα σε συνδυασμό με το συνήγορο του φοιτητή, ο θεσμός του μονοπρόσωπου αντιπροσώπου των φοιτητών οδηγεί σταδιακά στην απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών και στην αποσύνδεση των πανεπιστημίων από το κεντρικοπολιτικό φαινόμενο. Αυτό σημαίνει ότι ο μέσος φοιτητής είτε δεν θα πολιτικοποιείται είτε θα πρέπει υποχρεωτικά να ενταχθεί σε κάποιο κόμμα ή κάποιο συνδικάτο, που όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, δεν θα είναι κομματικά ανεξάρτητο. (7) τον καθορισμό των στόχων του πανεπιστημίου από το Υπουργείο Παιδείας ανά τετραετία εφόσον αυτή η αρμοδιότητα δεν οριοθετηθεί. Ειδάλλως, μελλοντικά με βάση αυτήν την διάταξη μπορεί να καταλυθεί ακόμα κι η ακαδημαϊκή ελευθερία, που τόσο πανηγυρικά διακηρύττει το υπάρχον νομοθέτημα. (8) την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων με κριτήριο τον αριθμό των φοιτητών και την πορεία της επαγγελματικής ένταξης των αποφοίτων τους. Αυτό θα οδηγήσει στη μείωση των εισακτέων και σύντομα οι μαθητές της επαρχίας και εκείνοι που δεν έχουν οικονομική δυνατότητα να προσφύγουν στην παραπαιδεία θα κληθούν να εργαστούν από τα 18 τους έτη υπό τις σημερινές γνωστές συνθήκες εργασίας, με αποτέλεσμα φωτισμένα μυαλά να αποκλειστούν. Από την άλλη, ακαδημαϊκά τμήματα που προσφέρουν προηγμένη τεχνογνωσία, θα υποχρηματοδοτούνται όσο στην Ελλάδα δεν θα υπάρχουν αντίστοιχες βιομηχανίες, όπως αεροναυτική ή πυρηνική. Και τα δύο αυτά μέτρα ωθούν τους Έλληνες νέους στο εξωτερικό για μια αξιοπρεπέστερη ζωή με καλύτερες δυνατότητες εκπαίδευσης. (9) την Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας, η οποία –αν κρίνουμε από το συνήθως συμβαίνον- θα ελέγχεται από τα κοινοβουλευτικά κόμματα και θα χρηματοδοτείται αδρά για να ανακηρύττει τα πανεπιστήμια σε «κέντρα αριστείας».

-Φοβάμαι (1) την δυνατότητα συγχώνευσης ιδρυμάτων και σχολών για «εκπαιδευτικούς», «επιστημονικούς» και «οικονομικούς» λόγους πριν καθοριστούν συγκεκριμένα οι έννοιες των όρων αυτών. (2) τη σκοπιμότητα της εκλογής «εξωτερικών» μελών στο συμβούλιο. (3) την επιλογή, έπειτα από διεθνή πρόσκληση, των υποψηφίων πρυτάνεων μεταξύ αυτών που έχουν τα περισσότερα προσόντα, διότι νομίζουμε ότι έτσι θα δίνονται λιγότερες ευκαιρίες στην Ελλάδα για διάκριση των Ελλήνων καθηγητών, ενώ παράλληλα θα πληρώνει το ελληνικό πανεπιστήμιο μισθούς σε αλλοδαπούς για να εποπτεύουν απλά τους υπόλοιπους καθηγητές. (4) τη σύσταση της μονάδας για την διασφάλιση της ποιότητας από μέλη του συμβουλίου, που θα λειτουργεί με βάση τα διεθνή και ευρωπαϊκά δεδομένα. Μήπως αυτό σημαίνει ότι τα εξωτερικά μέλη του συμβουλίου, που ταυτόχρονα μπορεί να έχουν σχέση με τους χορηγούς του πανεπιστημίου, μπορούν να αλλάξουν ριζικά το πρόγραμμα σπουδών –ακόμα και σε βάρος της επιστήμης- προκειμένου προσαρμόσουν στα δεδομένα της επιχείρησης του χορηγού; Για παράδειγμα, πως θα αξιολογείται η στάση καθηγητή γεωπονικής κατά των μεταλλαγμένων τροφίμων, όταν χορηγός της γεωπονικής γίνει μια μεγάλη πολυεθνική εταιρία παραγωγής μεταλλαγμένων και μέλη του συμβουλίου υπάλληλοί της, τη στιγμή που σταδιακά νομιμοποιούνται τα μεταλλαγμένα από το Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Δίκαιο; (5) την αξιολόγηση καθηγητών από καθηγητές άλλων ιδρυμάτων διότι πιθανώς θα οδηγήσει στο μαρασμό των περιφερειακών μιας και οι καθηγητές των κεντρικών ιδρυμάτων μπορούν να βαθμολογούν υψηλότερα τους καθηγητές των περιφερειακών που θα προτείνουν στους φοιτητές τους το πανεπιστημιακό σύγγραμμα των πρώτων. (6) την επέκταση των διαθέσιμων ετών για όσους αποδεδειγμένα εργάζονται, διότι ένας ευκατάστατος φοιτητής μπορεί να ασφαλιστεί εικονικά χωρίς να εργάζεται, ενώ ένας φτωχότερος μπορεί να εργάζεται ανασφάλιστος και ως εκ τούτου να μην αποδεικνύεται κάπως ότι εργάζεται. (7) την ηλεκτρονική διεξαγωγή φοιτητικών εκλογών διότι δεν καταλάβαμε ποιος θα αναλαμβάνει στο εξής την διοργάνωσή τους και ποιος την χρηματοδότηση όλου αυτού του συστήματος που αποτελεί δαπάνη αμφιβόλου σκοπιμότητας. (8) την υποχρέωση της βιβλιοθήκης σε παροχές που δεν είχε ούτε σε περιόδους οικονομικής ευημερίας, τη στιγμή που θα μειώνεται η κρατική χρηματοδότηση σε σχολές που δεν αξιολογούνται ως σύμφωνες με τα «θέλω» της αγοράς εργασίας σε μια περίοδο που η ανεργία πλησιάζει το 20% του πληθυσμού. Μήπως αυτό το μέτρο εξωθεί τα πανεπιστήμια –που ακόμη δεν έψαξαν- στην εύρεση χορηγών και πόσο θετικό μπορεί αυτό να εξελιχθεί για τους φοιτητές και την ελληνική κοινωνία με βάση τις παραπάνω παρατηρήσεις μας;

Κατά τα λοιπά θεωρώ απαράδεκτη την ψήφιση ενός τέτοιου νομοθετήματος σε μια περίοδο που τα πανεπιστήμια ήταν κλειστά και ότι ο δημόσιος διάλογος που διεξήχθη δεν ήταν αυτός που αρμόζει σε μια δημοκρατική κυβέρνηση μιας και σύμφωνα με έγκυρο δημοσίευμα της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ», το νομοσχέδιο δημιουργήθηκε περισσότερο σε κλειστά γεύματα μεταξύ πολιτικών και καθηγητών, παρά σε ανοιχτή συζήτηση με τα συλλογικά όργανα της εκπαιδευτικής κοινότητας. Μοιάζει ο νόμος να αφουγκράζεται περισσότερο κομματικά και επιχειρηματικά συμφέροντα παρά τις ανάγκες των φοιτητών και της κοινωνίας. Τέλος, καλό θα ήταν η τωρινή και η επόμενη ηγεσία του υπουργείου Παιδείας να ψάξει τα αίτια της κατάντιας των ελληνικών πανεπιστημίων πρώτα στα γραφεία των κομμάτων και ύστερα στην ελλιπή «διεθνοποίηση» των ιδρυμάτων μας.

Παρακαλώ να διαβαστεί με προσοχή το άρθρο αυτό γιατί ακόμη και την ύστατη στιγμή μπορεί η πολιτική ηγεσία να κατανοήσει ότι εδώ δεν παίζουμε μπρα-ντε-φερ μεταξύ φοιτητών και κομμάτων, αλλά θίγεται ανεπανόρθωτα η προοπτική της νέας γενιάς και της χώρας μας. Κανείς δεν θέλει «κλειστά» τα πανεπιστήμια, αλλά όλοι θέλουμε «ανοιχτά» τα Υπουργεία.

Στέλιος Τσέβας
Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Κλειστή η Νομική ΔΠΘ!!!!!!!!!!!!!!

videoΜετά τη Γενική Συνέλευση Συλλόγου Φοιτητών "Κώστας Βάρναλης" στις 9-9-2011 αποφασίστηκε οτι η Νομική Δημοκριτείου Πανεπιστημιού Θράκης τελεί υπο κατάληψη μέχρι τις 15 του μήνα.
Υπήρξε μεγάλη κινητοποίηση απο όλες τις παρατάξεις , με το Ενωτικό Πλαίσιο ΑΡΕΝ-ΕΑΑΚ-Αυτόνομα Σχήματα να κερδίζει 262 ψήφους... Στα αξιοσημείωτα της συνέλευσης αξίζει να προστεθεί το γεγονός οτι στελέχη παρατάξεων της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ, στήριξαν το ενωτικό πλαίσιο, όπως επίσης και η ένταση που υπήρχε σε όλη τη συνέλευση. Τα πνεύματα άναψαν, όταν ... γνωστοί αργοπορημένοι προσπάθησαν να εισέλθουν στην ψηφοφορία μετα το κλείσιμο των πορτών στο αμφιθέατρο για την έναρξη της ψηφοφορίας... Εν τέλει μετα απο μια μικρή ανταλλαγή ... απόψεων το ζήτημα έληξε και ξεκίνησε κανονικά η ψηφοφορία..
Οι ορδές της τελευταίας στιγμής αυτή τη φορά δεν μπόρεσαν να δώσουν στην παράταξη της ΔΑΠ τη νίκη καθώς συγκέντρωσε 245 ψήφους...
Κατα τα λοιπά η ΠΑΣΠ συγκέντρωσε μόλις 61 ψήφους, κυρίως λόγω του αγωνιστικού κλίματος και της συσπείρωσης που υπήρξε στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς για να γίνει κατάληψη... Άγνωστο το νούμερο που συγκέντρωσε το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών, καθώς μέσα στον πανζουρλισμό που γινόταν στο αμφιθέατρο,όπως βλέπετε και στο βίντεο ήταν αδύνατο να καταλάβει κανείς τι γίνεται...
Ο Σύλλογος Φοιτητών Νομικής με μαζικότατη προσέλευση στάθηκε στο ύψος του!
Σ.Π
Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

12 Αργύρια


Με μεγάλη μου έκπληξη έλαβα μια επιστολή απ'το ΠΑΣΟΚ, για την πληρωμή της ετήσιας συνδρομής στο κίνημα. Νομίζω οτι το κείμενο που εστάλη σε εμένα και σε πολλούς άλλους, που υπογράφει ο Μιχάλης Καρχιμάκης, αξίζει μελέτης....
Το κείμενο έχει ώς εξής:

Η μεγάλη δύναμη του ΠΑΣΟΚ, από την ημέρα της ίδρυσής του, ήταν και παραμένει η βάση του. Τα μέλη και οι φίλοι του. Οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που πιστεύουν και στηρίζουν το όραμα της Αλλαγήςτης Ελλάδας. Οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που πιστεύουν και στηρίζουν τη μεγάλη προσπάθεια του Προέδρου μας και Πρωθυπουργού της χώρας Γιώργου Παπανδρέου να σώσει τη χώρα από την χρεοκοπία και να την αλλάξει ριζικά, διασφαλίζοντας ότι δεν θα βρεθούμε ποτέ ξανά, στην κατάσταση που μας οδήγησαν οι εγκληματικές πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας.
Σε αυτή τη δύσκολη μάχη για τη χώρα, το οργανωμένο ΠΑΣΟΚ έχει ήδη πάρει θέση στην πρώτη γραμμή. Συμπορεύεται και ενισχύει την προσπάθεια της κυβέρνησής μας να ξαναδώσει προοπτική στη χώρα και στους πολίτες. Να διασφαλίσει ένα δίκαιο και αξιοπρεπές αύριο στις γενιές που έρχονται.
Σε αυτή τη δύσκολη μάχη, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να παρουσιαστεί πιο ενωμένο και πιο δυνατό από ποτέ. Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, όλοι μας οφείλουμε να συμβάλουμε στην πολιτική και οικονομική ισχύ των Οργανώσεων και των Οργάνων του Κινήματος.
Το 2009, εκδόθηκε για πρώτη φορά η νέα μόνιμη Κάρτα Μέλους και Φίλου του ΠΑΣΟΚ. Κάθε χρόνο η κάρτα ανανεώνεται, μέσω της καταβολής της ετήσιας συνδρομής που αναλογεί στα μέλη και τους φίλους του Κινήματός μας.
Εδώ και αρκετές μέρες έχει ξεκινήσει η διαδικασία για την ανανέωση της Κάρτας. Η διαδικασία αυτή δεν είναι απλά μια οικονομική ενέργεια. Είναι πρωτίστως μια ενέργεια πολιτική. Μια πράξη μέσω της οποία επιβεβαιώνονται οι άρρηκτοι θεσμοί των μελών και των φίλων με το Κίνημά μας.
Γνωρίζουμε τη δυσκολία της οικονομικής συγκυρίας.
Γνωρίζω επίσης ότι πολλοί από εμάς που πόνεσαν, αγωνίστηκαν και πρόσφεραν στη μεγάλη μας παράταξη, κάποια στιγμή αισθάνθηκαν απογοήτευση και πικρία.
Τώρα όμως είναι η ώρα της Πατρίδας.
Τώρα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή, η συνεισφορά σου είναι πιο αναγκαία από ποτέ.
Η ανανέωση της Κάρτας μέλους-φίλου έχει ουσιαστική αλλά και συμβολική αξία.
Για το λόγο αυτό θέλω να σου ζητήσω να ανανεώσεις ή να αποκτήσεις την κάρτα μέλους-φίλου και έτσι να δώσεις και εσύ δύναμη στο Κίνημά μας.
Η ετήσια συνδρομή σου διασφαλίζει την οικονομική αυτοδυναμία της Τοπικής Οργάνωσης σου και της Νομαρχιακής Επιτροπής και επιβεβαιώνει τους άρρηκτους δεσμούς με το Κίνημα μας.
Με συντροφικούς
χαιρετισμούς
Μιχάλης Καρχιμάκης
Κι ακολουθεί ένας τιμοκατάλογος...




Αγαπητέ κύριε Καρχιμάκη, κύριε Παπανδρέου, Αγαπητό ΠΑΣΟΚ,

παίρνω την πρωτοβουλία, αντί να σας στείλω τα 12 ευρώ που μου ζητάτε, ώς ετήσια συνδρομή, για να ανανεώσω "τον άρρηκτο δεσμό με το Κίνημά σας", να σας στείλω κάτι πιο χρήσιμο.Δράττομαι της ευκαιρίας που παρουσιάζεται με την ιστορική ημερομηνία να σας στείλω μια επιστολή.Επιλέγω αυτήν την ημερομηνία γιατί έχει έναν έντονο συμβολισμό.Γιατι για πρώτη φορά η τρίτη Σεπτεμβρίου δε θα είναι γενέθλια του ΠαΣοΚ, αλλά μνημόσυνο... Καθώς το κίνημα πλέον είναι νεκρό.... Μια επιστολή, για τους λόγους που δέν προτίθεμαι να ανανεώσω τη συνδρομή με το Κίνημά σας. Θα συμφωνήσω με τον κ. Καρχιμάκη. Η δύναμη του ΠΑΣΟΚ ήταν η βάση του. Όμως ταυτόχρονα θα διαφωνήσω. Τώρα πια δέν είναι, δεν παραμένει όπως λέτε. Γιατί πολύ απλά δεν έχει δύναμη. Γιατι οι πολιτικές της κυβέρνησης ήρθαν σε τόσο ευθεία σύγκρουση με τη βάση του ΠΑΣΟΚ, και με τον ελληνικό λαό, που το ΠΑΣΟΚ, δικαίως, άν δέν αλλάξει ρότα, δε θα ξαναδεί θεού πρόσωπο. Οι"εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που στηρίζουν το όραμα της Αλλαγής" όπως το οραματίζεται ο Πρωθυπουργός, δέν είναι τίποτα άλλο, απο ένα θλιβερό αποκύημα της φαντασίας σας. Οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες όντως υπάρχουν, αλλα πιά δέν είναι με το μέρος σας. Είναι αυτοί που συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα και σας μούντζωναν χειροπόδαρα, είναι αυτοί που τους ωθήσατε στο σημείο να σας βρίζουν, να σας προπηλακίζουν και να σας γιαουρτώνουν. Είναι θλιβερά φαινόμενα, είναι αποδοκιμαστέα, όμως η εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης που τόσο πρόθυμα στηρίζει , αυτό το διαστρεβλωμένο απολειφάδι του ΠΑΣΟΚ, που εσείς θέλετε να αποκαλείτε κίνημα, είναι αυτή που προκαλεί και συνάμα δικαιολογεί τέτοια φαινόμενα.

Ποίος σας πιστεύει πιά; Λέτε στην επιστολή σας οτι θα σωθεί η χώρα απ'τη χρεωκοπία.Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω αλλά για άλλη μια φορά τρέφετε αυταπάτες. Το μόνο που καταφέραμε με αυτό το επονείδιστο κείμενο υποτέλειας του μεσοπρόθεσμου, ήταν να επιβραδύνουμε τη χρεωκοπία, τόσο ώστε οι πιστωτές μας, να ξεφορτωθούν τα ομόλογά μας. Αυτό που καταφέραμε ήταν να κάνουμε την Ελλάδα προτεκτοράτο, και να ξεπουλήσουμε τον όποιο εναπομείναντα δημόσιο πλούτο. Για να χρησιμοποιήσω και την ορολογία σας, αυτό που καταφέρατε ήταν να στερήσετε"ένα δίκαιο και αξιοπρεπές αύριο". Γιατί οι έννοιες δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια είναι προκλητικά απούσες απο το μεσοπρόθεσμο και απο την όλη πολιτική που ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ.

Λέτε επίσης οτι "το οργανωμένο ΠΑΣΟΚ έχει πάρει θέση στην πρώτη γραμμή". Άν εννοείτε ώς ΠΑΣΟΚ, μια χούφτα ανθρώπους που συνεδριάζει ιγκόγκνιτο με κλειστές πόρτες για να μήν τους πάρουν πρέφα και τους γιαουρτώσουν, τότε ναί! Αυτό το ΠΑΣΟΚ είναι στην πρώτη γραμμή και στηρίζει την κυβέρνηση. Αυτό που όμως έπρεπε να είναι και ήταν κάποτε το ΠΑΣΟΚ, είναι ο λαός, ο φτωχός κοσμάκης, που είναι απ'εξω απ'τις συνέδριάσεις των "ηρώων" της πρώτης γραμμής, και φωνάζει για την προδοσία. Γιατί είναι προδοσία, αυτό που διαπράττετε. Αφενός γιατί ώς κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ πρόδωσε και ξεπούλησε το λαό και τη χώρα κι αφετέρου το ΠΑΣΟΚ ώς κίνημα, που αντί να αντιδράσει σε αυτήν την άκρως αντίθετη με την ιδεολογία του κινήματος πολιτική, θεωρεί τον Πρωθυπουργό ώς άλλο Λεωνίδα, και τους 154 του ώς άλλους 300.

Δεν είναι έτσι! Οι ήρωες πεθαίνουν για το καλό των επόμενων γενεών. Και εσείς όχι μόνο δεν το κάνατε, αλλα φροντίσατε να μην μπορέσουμε ποτέ να σηκώσουμε κεφάλι. Και γι'αυτό κύριε Καρχιμάκη, δεν αισθάνομαι "απογοήτευση και πικρία".Αισθάνομαι οργή, αισθάνομαι αγανάκτηση που στερείτε το δικαίωμα απ'τη γενιά μου να μπορέσει να ζήσει η ίδια με αξιοπρέπεια και να είναι σε θέση να παράσχει ένα κόσμο βιώσιμο στα παιδιά της.

Τώρα πιά είστε ένα κόμμα απομονωμένο απ'την κοινωνία,αποδοκιμασμένο απ'το λαό και τον κόσμο της δουλειάς,ένα κόμμα που φοβάται να καλέσει τους αντιφρονούντες συντρόφους στις συνελεύσεις μήπως και χαλάσει το κλίμα που έχουν στήσει οι "ήρωες". Όσο το ΠΑΣΟΚ και η νεολαία ΠΑΣΟΚ δε διαχωρίζουν τη θέση τους απ' το έγκλημα που διαπράττεται, τόσο επιταχύνεται ο πολιτικός θάνατος του κινήματος. Γιατί ο ρόλος των οργάνων, των νομαρχιακών και των νεολαιών, είναι όταν το κόμμα ξεστρατίζει απ'αυτό που έπρεπε να είναι, να το επαναφέρουν στην τάξη. Το ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή δέν υπακούει στη λαϊκή του εντολή. Σκύβει πειθήνια το κεφάλι στις τράπεζες, στη Μέρκελ και στους οίκους αξιολόγησης.

Σε αυτό το ΠΑΣΟΚ , αρνούμαι να δώσω 12 Ευρώ, αλλα κυρίως αρνούμαι να δώσω την πίστη μου, την ψήφο μου και την ψυχή μου. Κύριε Καρχιμάκη λυπάμαι, αλλά δεν προτίθεμαι να ανανεώσω τη συνδρομή μου, και σας δηλώνω ρητά ότι αποδέχομαι τις όποιες επακόλουθες συνέπειες. Το ΠαΣοΚ έχω πάψει προ πολλού να το θεωρώ σοσιαλιστικό κίνημα.Αρνούμαι να συμφωνήσω με ένα κόμμα που λογοδοτεί στις τράπεζες,με ένα κόμμα που κυνηγά τον εργαζόμενο, που καταργεί το άσυλο και ξεπουλάει τα πανεπιστήμια,που επιβάλλει χουντική καταστολη, και διαλύει κάθε σχέση εμπιστοσύνης με το λαό. Η μή-ανανέωση της συνδρομής μου "είναι πρωτίστως μια ενέργεια πολιτική" .Είναι μια ενέργεια πατριωτική και συνάμα σκληρή, γιατί αποδέχομαι πώς όλα αυτά στα οποία πίστεψα, ήταν ένα ψέμα, γιατί αποδέχομαι οτι το ΠΑΣΟΚ σαν φορέας αλλαγής, προόδου και αναδιανομής, όπως διακηρύττεται στην διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη είναι πια μια ουτοπία.

Η φοιτητές και οι εργαζόμενοι πρέπει να πολεμήσουν με νύχια και με δόντια κόντρα σε αυτήν την τυχοδιωκτική φριντμανιστική πολιτική που εφαρμόζετε. Είστε άξιοι συνεχιστές του Καραμανλή, της ζαρντινιέρας και της ασύμμετρης απειλής.

Κλείνοντας, θα ήθελα να διαπιστώσω και να χαιρετήσω την δήλωση του πρωθυπουργού μετά τις Βρυξέλλες που είπε πως κινηθήκαμε βάσει σχεδίου. Το σχέδιο το είχε καταστρώσει ο Παπακωνσταντίνου, λέγοντας ότι η Ελλάδα είναι ένας Τιτανικός. Αυτό ήταν το σχέδιο. Χώσαμε τους πλούσιους στις σωσίβιες λέμβους, αφήσαμε τους φτωχούς να πνιγούν, και το καράβι να βυθιστεί.. Μόνο που ο καπετάνιος είχε τοτε το θάρρος να πάει μαζί με το καράβι…

Ντροπή σας πρώην σύντροφοι που ξεπουλήσατε το όραμα της 3ης του Σεπτέμβρη.

Είστε υπόλογοι απέναντι στην κοινωνία, αλλά κυρίως είστε υπόλογοι απέναντι στα παιδιά σας. Δεν μπορώ να πώ κάτι περισσότερο, παρα μόνο οτι θα σας κρίνει η ιστορία... Και οτι δέν θα είναι όσο απαλή μαζί σας όσο η αργυρώνητη ζώνη των ειδήσεων των 8.

Με οργή και αγανάκτιση,

Σπύρος Παπαδάς

Υ.Γ Θεωρώ εμαυτόν προ πολλού διαγεγραμμένο. Παρ'ολα αυτά θα σας ήμουν υπόχρεος άν με διαγράφατε, γιατί πλέον το να είσαι ΠΑΣΟΚος είναι ρετσινιά έτσι όπως καταντήσατε το κόμμα.

4 Χρόνια Fast-Thoughtάδικο

Πρωτοσέλιδα

Αναγνώστες

ELSA Magazine

Χαθηκες????Το Ψαχτηρι μας

Facebook Page

Κυβέρνηση Παπαδήμου

Follow by Email

Κατεβάστε το Περιοδικό!

Προσθέστε μας!

ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΑΥΤO

ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ

ΘΑ ΜΠΕΙ ΤΟ ΣΗΜΑ ΜΟΥ
ΣΤΟ BLOG ΣΑΣ
spitsos

Δεν ξεχνω τον Αλεξη

Δεν ξεχνω τον Αλεξη,δε συγχωρω τους δολοφονους,δεν τους χαριζω το ασυλο μου,δεν τους χαριζω τη ζωη,ουτε το μεροκαματο μου.Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ζει,οπως θα συνεχισει να ζει και ο Τεμπονερα,και ο Πετρουλας και ο Λαμπρακης.Ζουν και θα ζουν οσο θα υπαρχουν ανθρωποι να αγωνιζονται στη μνημη τους.

Για ποιο λογο ψηφιζετε το κομμα σας

Θα βγούμε απ'την κρίση

Ποια εφημεριδα διαβάζετε

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Μετρητης Επισκεπτων

Προβολές τελευταίου μήνα

Αρχισυντάκτης

Η φωτογραφία μου
Τηρούμε απαρέγκλιτα την αρχή της επωνυμίας. Κάθε συντάκτης είναι υπεύθυνος για το άρθρο που υπογράφει.

Αρχειοθήκη ιστολογίου